ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ /

Η ολογραφική θεωρία, νέο επενδυτικό όχημα για τις μετανθρωπιστικές μπίζνες

ΠΩΣ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ...ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ

Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Οταν ο Έλον Μασκ δήλωσε ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες η πραγματικότητά μας να είναι ολογραφική, εκατομμύρια άνθρωποι ανατρίχιασαν. Όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες δηλώνουν σήμερα ότι ερευνούν την εκδοχή το σύμπαν μας να είναι μια προσομοίωση, βασισμένη σε κώδικα ενός πανίσχυρου κβαντικού υπολογιστή ενός άλλου σύμπαντος. Ας δούμε λοιπόν πού στηρίζεται επιστημονικά η θεωρία του ολογραφικού σύμπαντος και ποιοι έχουν συμφέρον να τη διακινούν.

 Σύμφωνα με τη θεωρία της ολογραφικής προσομοίωσης το άλλο σύμπαν είναι επίσης προσομοίωση ενός …άλλου υπολογιστή που βρίσκεται σε …άλλο σύμπαν. Όσο παράλογη κι αν φαίνεται, αυτή η θεωρία συζητάται σοβαρά από πολλούς φυσικούς (ας όψονται οι επιχορηγήσεις…), ενώ χρησιμοποιείται και σαν … επενδυτικό όχημα από την γνωστή και μη εξαιρετέα εταιρεία διαχείρισης χαρτοφυλακίου Μέριλ Λιντς (Merrill Lynch) της Τράπεζας της Αμερικής (Bank of America).

Πράγματι, ερευνώντας πιο προσεκτικά, ανακαλύψαμε ότι η Τράπεζας της Αμερικής προκειμένου να βρει νέες «αγορές» και να πείσει τους πελάτες της να επενδύσουν σε high tech εταιρείες, χρησιμοποίησε το Σεπτέμβριο του 2016 το επιχείρημα ότι «υπάρχουν 50% πιθανότητες να ζούμε μέσα σε μια προσομοίωση υπολογιστή» και το διακίνησε καταλλήλως στέλνοντας μια αναφορά βασισμένη σε εικασίες και σοφιστείες, με ελλιπή επιστημονικά ερείσματα.

Σελίδα από την αναφορά της Merril Lynch για λογαριασμό της Bank of America. Για να στηρίξει την θεωρία της προσομοίωσης, στο κάτω μέρος του γραφήματος επικαλείται τον φιλόσοφο Νικ Μπόστρομ, τον αστροφυσικό Νικ Τάισον Ντεγκράς, τις εταιρείες Nvidia, Digi-Capital, ImageNet Challenge, Ericsson Consumer Lab κλπ. Όλους τους συντελεστές της τεχνοφεουδαρχίας δηλαδή…

Με το τέχνασμα αυτό προσπάθησε να πείσει τους επενδυτές ότι οι τοποθετήσεις που προτείνει σε start up εταιρείες που ασχολούνται μ’ αυτή τη θεωρία, θα αποφέρουν τεράστια κέρδη που θα προκύψουν από τις τεχνικές εφαρμογές της (ιδιωτικές διαστημικές πτήσεις, παιχνίδια επαυξημένης και εικονικής πραγματικότητας, τεχνητή νοημοσύνη, μεταποίηση κλπ), ενώ δεν πρέπει να παραβλέπουν και τον ανώτερο στόχο που είναι να βρεθούν τρόποι να απελευθερώσουν τους ανθρώπους (περιλαμβανομένων και των επενδυτών) από την τραγική αυτή εικονική πραγματικότητα στην οποία είχε αναφερθεί και ο Πλάτωνας με την αλληγορία του σπηλαίου.

Μέσα στο… colpo grosso αναπόφευκτα ανασύρθηκε το ιστορικό τρίλημμα που είχε διατυπώσει ο Νικ Μπόστρομ, ηγετική μορφή του διανθρωπιστικού κινήματος, καθηγητής φιλοσοφίας στην Οξφόρδη, διευθυντής του Ινστιτούτου για το Μέλλον της Ανθρωπότητας και του Προγράμματος Διακυβέρνησης Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ενεργοποιήθηκε δε και ο επί του θέματος επαμφοτερίζων (παλαιότερα ήταν κατά της τεχνητής νοημοσύνης, σήμερα έκανε …κωλοτούμπα) μεγιστάνας επιχειρηματίας Έλον Μασκ της SpaceX που δεν παρέλειψε να υποστηρίζει τη θεωρία σε διάφορες συνεντεύξεις του.

Το τρίλημμα του (σοφιστή) Νικ Μπόστρομ

Πέραν από τους Έλληνες προσωκρατικούς Πυθαγόριους και τη βουδιστική και ινδουϊστική φιλοσοφία που είχαν εκφράσει τη θεωρία ότι είμαστε αντανάκλαση ενός άυλου κόσμου των ιδεών (σε φιλοσοφικό πάντα πλαίσιο), τα σενάρια «επί τάπητος» ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 αλλά κυρίως από τον Σουηδό φιλόσοφο Νικ Μπόστρομ, όχι τυχαία σήμερα πρόεδρο διάφορων μετανθρωπιστικών οργανισμών.

Ο Μπόστρομ στο βιβλίο του Μήπως ζείτε σε μια προσομοίωση υπολογιστή; (Are you living in a computer simulation?) που εκδόθηκε το 2003, στο κεφάλαιο «Το επιχείρημα της προσομοίωσης» διατύπωσε ένα τρίλημμα  που τα παγκόσμια λαϊκίστικα ΜΜΕ διαστρέβλωσαν τόσο, ώστε ό,τι διακινήθηκε να μην έχει καμμία σχέση με την αρχική υπόθεση η οποία είχε ως εξής:

  1. Το ποσοστό των πολιτισμών σημερινής τεχνολογικής εξέλιξης ανθρώπινου τύπου που φτάνουν σε ένα μετανθρωπισμένο στάδιο (δηλαδή, να μπορούν να τρέξουν υψηλής πιστότητας προσομοιώσεις των προγόνων τους) είναι πολύ κοντά στο μηδέν
    ή
  2. Το ποσοστό των μετανθρωπισμένων πολιτισμών που ενδιαφέρονται να τρέξουν προσομοιώσεις και δεν έχουν ηθικούς ενδοιασμούς να κάνουν κάτι τέτοιο, δηλαδή συνειδητών προγόνων τους οι οποίοι να ζουν αυτόνομα μέσα στην προσομοίωση, είναι πολύ κοντά στο μηδέν
    ή
  3. Το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν εμπειρίες δικού μας τύπου και ζουν σε μια προσομοίωση είναι πολύ κοντά στο ένα.

Το τρίλημμα επισημαίνει ότι ένας τεχνολογικά ώριμος μετανθρωπισμένος πολιτισμός θα είχε κατ’ αρχήν τεράστια υπολογιστική ισχύ.

Ακόμα κι αν μόνο ένα μικρό ποσοστό του μπορούσε να τρέξει «προσομοιώσεις προγόνων» (δηλαδή προσομοιώσεις προγονικής ζωής «υψηλής πιστότητας» που δεν θα διακρίνονταν από την πραγματική ζωή του αληθινού προγόνου), ο συνολικός αριθμός προσομοιωμένων προγόνων ή αλλιώς «Sims» μέσα στο σύμπαν μας (ή στα παράλληλα σύμπαντα του πολυσύμπαντος) θα υπερέβαινε σε μεγάλο βαθμό το συνολικό αριθμό των πραγματικών προγόνων.

Ο Μπόστρομ συνεχίζει χρησιμοποιώντας έναν τύπο (ανθρωπικής) συλλογιστικής για να ισχυριστεί ότι αν η τρίτη πρόταση αληθεύει και σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ζουν σε προσομοιώσεις, τότε σχεδόν σίγουρα ζούμε σε μια προσομοίωση.

Ο Μπόστρομ δηλώνει ότι δεν βλέπει προσωπικά κανένα ισχυρό επιχείρημα για το ποια από τις τρεις προτάσεις του τριλήμματος είναι η ορθή:

  1. Αν η πρώτη είναι αληθινή, τότε σχεδόν σίγουρα θα εξαφανιστούμε πριν φτάσουμε στο μετανθρωπισμό.
  1. Αν η δεύτερη είναι αληθινή, τότε κανένας από τους προηγμένους πολιτισμούς δεν έχει τόσο πλούσια άτομα που να επιθυμούν να τρέξουν προσομοιώσεις των προγόνων τους και είναι ελεύθερα να το πράξουν,
  1. Αν η τρίτη είναι αληθινή, τότε σχεδόν σίγουρα ζούμε σε μια προσομοίωση.

Αυτό δεν είναι τρίλημμα πλέον, είναι σοφιστεία εφ’ όσον οδηγεί σε αναληθή συμπεράσματα (τίποτε δεν έχει αποδειχθεί ακόμα). Ως επακόλουθο του τριλήμματος, ο Μπόστρομ καταλήγει ότι «αν δεν ζούμε τώρα σε μια προσομοίωση, οι απόγονοί μας σχεδόν σίγουρα δεν θα τρέξουν ποτέ μια προσομοίωση προγόνων». Πάλι καλά!

Πάνω σ’ αυτό το συλλογισμό λοιπόν στήθηκαν τα τελευταία χρόνια ένα σωρό επιχειρηματικά σχήματα, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και σε άλλες χώρες, προσπαθώντας να ενώσουν τα κομμάτια ενός παζλ που δύσκολα ενώνονται επιστημονικά (τίποτε όμως δεν αποκλείεται στο μέλλον), προκειμένου να επωφεληθούν από τα λιμνάζοντα στοιχηματικά κεφάλαια των απανταχού δισεκατομμυριούχων του πλανήτη.

Η ιδέα του ολογραφικού σύμπαντος που πρωτοεμφανίσθηκε στη δεκαετία του ’90, σε γενικές γραμμές, υποστηρίζει ότι όλη η πληροφορία που συνιστά την τετραδιάστατη πραγματικότητα της ζωής μας (την τέταρτη χωρική διάσταση την αντιλαμβανόμαστε ως χρόνο), εμπεριέχεται σε μια δισδιάστατη επιφάνεια κάπου στα σύνορα της πρώτης.

Η θεωρία της προσομοίωσης προϋποθέτει επίσης ότι τα νοήμονα πλάσματα που ζουν εντός της, δηλαδή εμείς, έχουν συνείδηση ότι ζουν μέσα σε μια τέτοια φριχτή κατάσταση.

Κλονίζοντας βαθύτατα τα υπαρξιακά και θρησκευτικά ερείσματα των κοινωνιών μας, η θεωρία γιγαντώθηκε, επικαλούμενη κατ’ αρχήν κάποιες ανακαλύψεις της οπτικής, της χημείας, καθώς και υποθέσεις της κβαντομηχανικής που υπονοούν ένα ολογραφικό σύμπαν.

Τα επιστημονικά ερείσματα της θεωρίας της προσομοίωσης

1. Το μήκος Πλανκ και το ολογραφικό σύμπαν

Οι τελευταίες ανακαλύψεις της χημείας μας αποκαλύπτουν ότι το δομικό στοιχείο του χώρου που αποτελεί το σύμπαν μας είναι τελικά ένα μικρό τρισδιάστατο πολύεδρο το οποίο συνιστά το εικονοστοιχείο – ή αλλιώς «πίξελ»- του κόσμου μας, δηλαδή τον ελαχιστότατο δομικό λίθο του.

Ο άπειρα μικρός αυτός δομικός λίθος, το πίξελ, φαίνεται να έχει δομή τετραέδρου. Η κάθε πλευρά αυτού του τετραέδρου έχει το ελαχιστότατο μήκος που μπορεί να υπάρχει, δηλαδή το μήκος Πλανκ (Planck).

Το μήκος Πλανκ πήρε το όνομά του από τον μεγάλο Γερμανό φυσικό Μαξ Πλανκ (Max Planck, Βραβείο Νόμπελ 1918 για την ανακάλυψη των κβάντων ενέργειας), και έχει το ασύλληπτα μικρό για τον ανθρώπινο νου μέγεθος του 1.616 252 × 10−35 του μέτρου).

Το μήκος Πλανκ δηλαδή είναι περίπου εκατό δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων φορές μικρότερο από τη διάμετρο ενός πρωτονίου.

Για να καταλάβουμε καλύτερα, ας δώσουμε ένα εκλαϊκευμένο παράδειγμα: η μικρότερη διαίρεση της οθόνης μιας τηλεόρασης ή της οθόνης ενός υπολογιστή είναι ένα πίξελ, ένα δισδιάστατο τετραγωνάκι, πέραν του οποίου δεν υπάρχει άλλη διαίρεση.

Το σύμπαν μας έχει τέσσερις διαστάσεις (μήκος, πλάτος, βάθος και χρόνο ο οποίος θεωρείται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν που είναι και η πλέον έγκυρη σήμερα, ως η τέταρτη χωρική διάσταση). Εμείς το αντιλαμβανόμαστε ως τρισδιάστατο, διότι ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να αντιληφθεί χώρους πέραν των τριών διαστάσεων. Έτσι λοιπόν η δική μας πραγματικότητα αποτελείται από τρισδιάστατα τετράεδρα.

Εντυπωσιακό βίντεο αναπαράστασης του χώρου σε μήκη Πλανκ, από το έγκριτο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ (Ινστιτούτου Αλβέρτου Αϊνστάιν). Σύμφωνα με την κβαντομηχανική ο κόσμος μας, και εμείς οι ίδιοι, δεν είμαστε παρά συνθέσεις τρισδιάστατων τετραεδρικών κρυστάλλων. Τροφή για σκέψη…

Αν κάνουμε τώρα ένα απλό πείραμα και στηρίξουμε κάπου ένα τέτοιο τετράεδρο και το φωτίσουμε υπό κατάλληλη γωνία, θα διαπιστώσουμε πως όταν πέφτει η σκιά του στο έδαφος, είναι δισδιάστατη.

Για να δημιουργηθεί όμως στον αέρα ένα τρισδιάστατο τετράεδρο (προσοχή: όχι η σκιά του στο έδαφος), πρέπει να φωτίσουμε υπό άλλη γωνία και με διαφορετικές πηγές φωτισμού (βασικά με δέσμες λέιζερ) ένα πολύεδρο πολλαπλών διαστάσεων.

Start up εταιρείες (όπως η αμερικανική Quantum Gravity Research) οι οποίες θέλουν «να μας βγάλουν από το μάτριξ» ισχυρίζονται  λοιπόν το εξής:

Είναι πράγματι αδύνατον να ζούμε μέσα στην προβολή ενός ολόκληρου σύμπαντος του οποίου οι μαθηματικές εξισώσεις μας λένε ότι είναι ψηφιακό, αλλά εμείς λόγω κατασκευής του εγκεφάλου μας το αντιλαμβανόμαστε ως υλικό και τρισδιάστατο, το οποίο δημιουργείται από κάποιους που φωτίζουν κατάλληλα κάποιες συστοιχίες πίξελ μιας άλλης, ασύλληπτης δομής, που έχει μορφή δισδιάστατης επιφάνειας; Ή μήπως κάποιοι το έχουν καταφέρει;

2. Ο χρόνος Πλανκ και το ολογραφικό σύμπαν

Ό,τι είναι στην κβαντομηχανική το μήκος Πλανκ για την ύλη, είναι ο χρόνος Πλανκ για τον χρόνο. Ως χρόνος Πλανκ ορίζεται ο χρόνος που χρειάζεται το φως για να διανύσει ένα μήκος Πλανκ, και ορίζεται από τον τύπο: 5,39 × 10 −44 του δευτερολέπτου.

Η ζωή μας δεν είναι παρά μια διαρκής αλληλουχία από αναρίθμητους παγωμένους χρόνους Πλανκ σ’ ένα ατέλειωτο βρόχο ανάδρασης (feedback loop).

Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μη γραμμικά.

Oι άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι όπως στο χώρο υπάρχει πίσω και εμπρός, δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω, το παρελθόν βρίσκεται πίσω από το παρόν και άρα το δημιουργεί, ενώ το παρόν δημιουργεί το μέλλον (γραμμικός χρόνος) το οποίο τη στιγμή του παρόντος είναι αδημιούργητο.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Ο μέγας μαθηματικός, επιστήμων της Λογικής και φιλόσοφος, Κουρτ Γκέντελ (Kurt Gödel) το απέδειξε από τη δεκαετία του ’50 με το θεώρημα των κλειστών χρονοειδών καμπυλών οι οποίες επιτρέπουν ταξίδια στο χρόνο, θεώρημα που είχε ταράξει και τον ίδιο τον Αϊνστάιν και το οποίο δεν έχει μέχρι σήμερα ανατραπεί.

Εύλογα λοιπόν θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει: Ποιος χρόνος Πλανκ επιδρά πάνω στον άλλο; Μα όλοι φυσικά. Οι χρόνοι Πλανκ επηρεάζονται μεταξύ τους, όλα τα κομμάτια αλληλοεπηρεάζονται κάθε «στιγμή».

Κάθε στιγμή συνδημιουργεί μια άλλη, ο εαυτός μας μετά από 30 χρόνια επηρεάζει αυτόν που είχαμε όταν είμαστε παιδιά, η στιγμή λίγο πριν το θάνατό μας επηρεάζει μια βρεφική μας στιγμή κλπ.

Η κβαντική φυσική που περιγράφει τον υποατομικό κόσμο δείχνει πως όλα «ανακατεύονται» ταυτόχρονα και συνεχώς, ενώ βρίσκονται παντού.

Το γεγονός ότι όλοι οι χρόνοι Πλανκ αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, σημαίνει πως επιβεβαιώνεται η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, και πως η ανθρώπινη συνείδηση διαθέτει δυνατότητες δημιουργίας άπειρων πραγματικοτήτων (κάτι το οποίο μας βρίσκει σύμφωνους).

Εδώ όμως εμείς θα πούμε ότι χρειάζεται μεγάλη προσοχή για τις οντολογικές συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης: εφ’ όσον όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στα πλαίσια μιας ψηφιακής προσομοίωσης που δεν δημιουργήσαμε «εμείς», τότε η ελευθερία μας συνίσταται μόνον στο να πλάθουμε σενάρια της προσομοίωσης, καλά ή κακά, χωρίς όμως ποτέ να μπορούμε να βγούμε απ’ αυτήν.

Και το χειρότερο, έχουμε συνείδηση το ότι ζούμε μέσα σ’ ένα πρόγραμμα! Δεν μπορεί λοιπόν παρά οι οντότητες που έχουν γράψει αυτό το script (κώδικα) να είναι κακόβουλες.

Η εταιρεία Quantum Gravity Research ισχυρίζεται ότι μετατρέπει τα πολύεδρα οκτώ διαστάσεων από τα οποία είναι φτιαγμένοι οι κόκκοι της αληθινής πραγματικότητας σε μια λογική απεικόνιση ημιπεριοδικών κρυστάλλων τριών διαστάσεων όπως αυτή. Σύμφωνα μ’ αυτές τις εταιρείες η πραγματικότητά μας είναι γεωμετρική γλώσσα πληροφορίας

Δεν μας εξηγούν λοιπόν οι υπέρμαχοι του ολογραφικού σύμπαντος ―που τυχαίνει να είναι ταυτόχρονα και υπέρμαχοι του μετανθρωπισμού― τι ελεύθερη βούληση είναι αυτή, η οποία συνεπάγεται ότι δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τίποτε στο φινάλε αφού τίποτε δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Όπως και στον βουδισμό, η ελεύθερη βούληση αφορά πάντα τις ατομικές ελευθερίες και ποτέ τις συλλογικές…

3. Η μάζα Πλανκ και το ολογραφικό σύμπαν

Τέλος, και για τη μάζα υπάρχει η μονάδα μάζας Πλανκ. Δεδομένου ότι το μήκος Πλανκ και ο χρόνος Πλανκ είναι απίστευτα μικρές τιμές, είναι φυσικό να αναμένουμε ότι η μονάδα μάζας Πλανκ θα είναι πολύ μικρότερη από τη μάζα κάθε συνηθισμένου αντικειμένου.

Λάθος! Προκύπτει ότι η βασικότερη μονάδα μάζας στη φυσική δεν είναι τρομερά μικρή σε σχέση με τη βιολογική κλίμακα: ισούται περίπου με τη μάζα δέκα εκατομμυρίων βακτηρίων. Ισούται με τη μάζα του μικρότερου αντικειμένου που μπορούμε να διακρίνουμε με γυμνό οφθαλμό ―ενός κόκκου σκόνης για παράδειγμα― (6.626069934 × 10-34 kg-m2/s).

Οι μονάδες αυτές όμως ―το μήκος, ο χρόνος και η μάζα Πλανκ― όπως θα δούμε παρακάτω έχουν μια εξαιρετική αντιστοιχία: ισούνται με το μέγεθος, τον χρόνο ημιζωής και τη μάζα της μικρότερης δυνατής μαύρης τρύπας!

4. Η ψευδαίσθηση της τοπικότητας και το ολογραφικό σύμπαν

Το 1982 ο βραβευμένος Γάλλος φυσικός και οπτικός Aλαίν Ασπέκτ (Alain Aspect) και η ερευνητική του ομάδα στο Ινστιτούτο Οπτικής του Παρισιού, πραγματοποίησε ένα από τα σημαντικότερα πειράματα της φυσικής.

Ο δρ Ασπέκτ ανακάλυψε ότι υπό κατάλληλες συνθήκες υποατομικά σωματίδια μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία με άλλα υποατομικά σωματίδια, ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει, με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός.

Και επειδή αυτό ήταν αδύνατον να συμβαίνει με βάση τη Γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν όπου είναι αξίωμα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ταχύτητα στο σύμπαν από αυτήν του φωτός, οι απανταχού φυσικοί θορυβήθηκαν.

Ένας απ’ αυτούς όμως, ο διεθνούς φήμης Άγγλος φυσικός Ντέιβιντ Μπομ (David Bohm), του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ορμώμενος από τις διαπιστώσεις του Ασπέκτ βρήκε την ευκαιρία να διατυπώσει συν τοις άλλοις, τη θεωρία του ολογραφικού σύμπαντος.

Πιο συγκεκριμένα, ο Μπομ είπε ότι η αιτία που τα υποατομικά σωματίδια διατηρούν την επαφή μεταξύ τους, ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει, είναι το γεγονός ότι δεν είναι δύο ξεχωριστά σωματίδια, αλλά ένα και το αυτό σωματίδιο το οποίο επειδή «φωτίζεται» με κάποιο τρόπο από διαφορετικές πηγές φωτισμού, εμείς ψευδαισθητικά το αντιλαμβανόμαστε σαν δύο, κάτι που κατ’ αυτόν αποδεικνύει ότι όλα στο σύμπαν μας είναι ένα, ένα συνεχές.

Είναι δε γεγονός ότι πειράματα που έγιναν μέσα στο 2017 από Κινέζους επιστήμονες κατάφεραν να στείλουν φωτόνια από τον δορυφόρο «Micius» σε γήινους σταθμούς που απείχαν μεταξύ τους 1200 χιλιόμετρα, ανοίγοντας δρόμο στην κβαντική τηλεμεταφορά και στο διαστημικό κβαντικό ίντερνετ.

5. Οι ημιπεριοδικοί κρύσταλλοι και το ολογραφικό σύμπαν

Η στοιχειώδης γνώση των κρυστάλλων είναι απαραίτητη για την κατανόηση των επιχειρημάτων της ολογραφικής θεωρίας. Προσπαθείστε να συγκεντρωθείτε και να διαβάσετε μια μικρή εισαγωγή για τις ιδιότητες των κρυστάλλων για να μπορέσετε να καταλάβετε καλύτερα περί τίνος πρόκειται.

Οι κρύσταλλοι είναι αρμονικοί εκ φύσεως, χάρη κυρίως στη συμμετρία τους. Όλοι οι κρύσταλλοι θεωρείτο ότι είχαν μια κοινή ιδιότητα: τη μεταφορική συμμετρία στις τρεις διαστάσεις.

Για να καταλάβουμε πως απεικονίζεται η μεταφορική συμμετρία στις δύο διαστάσεις ας πάρουμε το παράδειγμα μιας ταπετσαρίας με επαναλαμβανόμενα σχέδια. Μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα παραλληλόγραμμο (ή άλλο σχήμα) που να περιέχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο, και τοποθετώντας το κατάλληλα σε δύο διευθύνσεις, να δημιουργήσουμε το σχέδιο της ταπετσαρίας.

Ανάλογα μπορούμε να εξάγουμε μια τρισδιάστατη κρυσταλλική δομή από ένα «κουτί» ατόμων, το οποίο επαναλαμβάνεται κατά μήκος των αξόνων x, y, και z (μήκος-πλάτος-ύψος). Το επαναλαμβανόμενο κουτί είναι γνωστό ως μοναδιαία κυψελίδα.

Οι κρύσταλλοι που έχουν τέτοιου είδους μεταφορική συμμετρία στις τρεις διαστάσεις αναφέρονται ως περιοδικοί κρύσταλλοι, γιατί οι δομές τους έχουν ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε ορισμένη απόσταση ή περίοδο.

Ωστόσο, ο Νταν Σέχτμαν (Dan Shechtman), Ισραηλινός καθηγητής μηχανικής στο Ινστιτούτο τεχνολογίας Technion του Τελ Αβίβ, το 1982 ανακάλυψε τους ημιπεριοδικούς κρυστάλλους (quasi crystals) για τους οποίους του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Χημείας το …2011.

Οι κρύσταλλοι αυτοί δεν είναι περιοδικοί ―δεν διαθέτουν μεταφορική συμμετρία― όμως εμφανίζουν τοπική τάξη. Έχουν την ίδια επαναλαμβανόμενη μονάδα σε διαφορετικά σημεία στον κρύσταλλο, όχι όμως κατά περιοδικά διαστήματα.

Ο Νταν Σέχτμαν (αριστερά) το 1985 εξηγώντας πάνω σ’ ένα τρισδιάστατο μοντέλο την ατομική φύση των ημιπεριοδικών κρυστάλλων

Εκτός από τη μεταφορική συμμετρία, οι περισσότερες περιοδικές κρυσταλλικές δομές έχουν και άλλη συμμετρία, όπως κατοπτρική συμμετρία.

Παραδείγματα σχημάτων με κατοπτρική συμμετρία δεύτερης τάξης (δύο καρώ), τρίτης τάξης (σύμβολο ανακύκλωσης), τέταρτης τάξης (Κέλτικος κόμπος) και έκτης τάξης συμμετρία (αστέρι)

Η περιστροφική συμμετρία είναι επίσης δυνατή. Αυτό σημαίνει ότι αν περιστρέψουμε ένα αντικείμενο γύρω από ένα κεντρικό σημείο για ορισμένο αριθμό μοιρών, αυτό θα φαίνεται το ίδιο.

Περιστροφικές συμμετρίες

Για ποιο λόγο όμως ήταν αυτή η ιδέα τόσο αμφισβητήσιμη και ο Σέχτμαν δεν τολμούσε να τη δημοσιεύσει; Διότι οι κρύσταλλοι αυτοί φαινόταν να έχουν συμμετρίες που απαγορεύονταν στα περιοδικά συστήματα.

Όταν ένα σχέδιο ή ένας κρύσταλλος έχει μεταφορική συμμετρία και είναι περιοδικός, οι δεύτερης, τρίτης, τέταρτης και έκτης τάξης περιστροφικές συμμετρίες είναι όλες δυνατές, όμως οι πέμπτης, έβδομης ή συμμετρίες περισσοτέρων τάξεων, δεν είναι.

Αυτό οφείλεται στο ότι τα τρίγωνα, τα ορθογώνια, τα τετράγωνα και τα εξάγωνα μπορούν να στοιβαχτούν σε ένα χώρο δύο διαστάσεων χωρίς να αφήσουν κάποιο κενό ανάμεσά τους. Αντίθετα, τα πεντάγωνα, τα επτάγωνα και τα ανώτερα πολύγωνα δεν μπορούν.

Παραδείγματα ακριβούς στοίβασης περιοδικής συμμετρίας τετραγώνων, τριγώνων και εξαγώνων. Τα πεντάγωνα και άλλα σχήματα δεν στοιβάζονται επακριβώς σε δισδιάστατο χώρο

Ο Σέχτμαν λοιπόν παρατήρησε ότι ορισμένα κράματα τα οποία ψύχθησαν ταχύτατα, παρήγαγαν ασυνήθιστες περιθλάσεις ηλεκτρονίων δέκα περιστροφικών συμμετριών που σήμερα θεωρούνται ως αποκαλυπτικές των δομών μη περιοδικών κρυστάλλων.

Ο Σέχτμαν μέχρι να γίνει αποδεκτή η ανακάλυψή του, υπέστη την απομόνωση της επιστημονικής κοινότητας, γιατί σύμφωνα με το τότε ισχύον κρυσταλλογραφικό περιοριστικό θεώρημα, οι κρύσταλλοι μπορούσαν να έχουν μόνο δύο, τρία, τέσσερα και έξι πεδία περιστροφικής συμμετρίας. Δομές πέραν αυτών των αριθμών προσέκρουαν στην ατομική φύση της ύλης.

Τέτοιες συμμετρίες είχαν παρατηρηθεί και νωρίτερα από άλλους επιστήμονες, χωρίς να μπορεί να γίνει σύνδεση με τις πιθανές επιπτώσεις τους, ούτε να εξηγηθεί πού οφείλονται.

Η εξήγηση της συμμετρίας των ημιπεριοδικών κρυστάλλων τελικά αποδείχτηκε ότι προέρχεται από μια γενική μέθοδο που τους αντιμετωπίζει ως παραμορφωμένες προβολές μητρικών σχημάτων υψηλότερων διαστάσεων.

Ακριβώς όπως οι κύκλοι, οι ελλείψεις και οι υπερβολικές καμπύλες πάνω σ’ ένα επίπεδο μπορούν να ληφθούν ως προβολές ενός τρισδιάστατου διπλού κώνου, έτσι διάφορα (απεριοδικά ή περιοδικά) σχήματα δύο και τριών διαστάσεων μπορούν να ληφθούν ως προβολές πλεγμάτων (δομών) τεσσάρων ή περισσοτέρων διαστάσεων.

Λόγω του φόβου της αντίδρασης της επιστημονικής κοινότητας, ο Σέχτμαν χρειάστηκε δύο χρόνια για να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα των ερευνών του το 1984, τα οποία αφού αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία όλα τα επόμενα χρόνια, τελικά αναγνωρίστηκαν και του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 2011.

Αναπαράσταση πολύτοπου πολλών διαστάσεων, η προβολή του οποίου χτίζει την πραγματικότητά μας. Πατήστε επάνω για να κινηθεί η εικόνα

Οι υπέρμαχοι του ολογραφικού σύμπαντος υποστηρίζουν λοιπόν ότι μόνο η ύπαρξη πολλών διαστάσεων πέραν των τριών και η ερμηνεία της προβολής εξηγούσαν την προηγούμενη αδυναμία της επιστημονικής κοινότητας να ερμηνεύσει κρυσταλλικές δομές πολλαπλών συμμετριών.

Σύμφωνα με την ολογραφική θεωρία όλοι αυτοί οι συνδυασμοί πολυεδρικών ημιπεριοδικών κρυστάλλων, αποτελούν τη σύσταση του χώρου της πραγματικότητάς μας που δεν είναι παρά η προβολή άλλων σχημάτων, που βρίσκονται σε ανώτερες διαστάσεις, γεγονός που επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά τη μη Ευκλείδια γεωμετρία της «αληθινής» πραγματικότητας.

Ανάλογα με τους συνδυασμούς (στοιβάσεις) των τετραέδρων Πλανκ, δημιουργούνται διάφορες πολυεδρικές μορφές, οι οποίες ―αξίζει να σημειώσουμε― ότι παραπέμπουν είτε σε πλατωνικά, είτε σε αρχιμήδεια (κανονικά ή ημικανονικά) είτε στα δυϊκά τους καταλανικά στερεά.

Αυτά δε τα μοτίβα στη δισδιάστατη μορφή τους όλως περιέργως παραπέμπουν στην περσική διακοσμητική τέχνη Girih (κόμβου ― δεσμού) που χαρακτηρίζει την μεσαιωνική ισλαμική διακόσμηση.

Πώς γνώριζαν όμως οι σοφοί των Αράβων την πολυεδρική φύση της πραγματικότητας; Μετά από τις αραβικές εισβολές του 7ου – 8ου αιώνα μ. Χ. στην Ευρώπη και την ανάπτυξη του Ισλάμ, οι Άραβες μετέφρασαν ελληνικά χειρόγραφα που αναφέρονταν στην «ιερή γεωμετρία» και αριθμητική των Πυθαγορίων, τις οποίες και ανέπτυξαν δεόντως.

Διατάξεις πολυεδρικών ημιπεριοδικών κρυστάλλων σε δισδιάστατη μορφή βρίσκουμε σε μουσουλμανικές τοιχογραφίες τζαμιών και παλατιών. Στη φωτο το δάπεδο του τάφου του ποιητή Χαφέζ, στο Σιράζ της Περσίας

Επιφάνεια κράματος ημιπεριοδικού κρυστάλλου αλουμινίου ― παλλαδίου ― μαγγανίου (Al ― Pd―Mn). Η ημιπεριοδικότητα της διάταξης των στοιχείων καθώς και η ομοιότητα με τα μοτίβα girih είναι πράγματι απίστευτη

Εν κατακλείδι, η ολογραφική επιχειρηματολογία θεωρεί ότι το αρχικό στερεό του πραγματικού κόσμου είναι ένα μια πολύπλοκη δομή οκτώ διαστάσεων, (το λεγόμενο πολύτοπο Gosset, από το όνομα του John Thorold Gosset, Bρεττανού δικηγόρου και ερασιτέχνη μαθηματικού που το ανακάλυψε) το οποίο προβαλλόμενο ολογραφικά στο δικό μας τετραδιάστατο σύμπαν και υπό συγκεκριμένη γωνία, δημιουργεί έναν τετραδιάστατο ημιπεριοδικό κρύσταλλο από τον οποίο προκύπτει ο τρισδιάστατος ημιπεριοδικός τετραεδρικός κρύσταλλος που αναφέραμε.

Δισδιάστατες απεικονίσεις οκταδιάστατου πολύτοπου Gosset το οποίο αφού προβληθεί σε 4 διαστάσεις, εν συνεχεία μετατρέπεται σε τρισδιάστατο κρύσταλλο μεγέθους Πλανκ (εδώ σε στοίβασηψ  σφαιρικού σχήματος). Γράφημα: “Απεροπία”

Εντυπωσιακό πολύτοπο Gosset στον τρούλο του τζαμιού Sheikh Lotf Allah στο Ισπαχάν της Περσίας! Μένει κανείς άναυδος από τόσο θαυμαστά τεχνουργήματα

4. Η κβαντομηχανική και το ολογραφικό σύμπαν

Η κβαντομηχανική περιγράφει τη συμπεριφορά της ύλης στο μοριακό, ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Οι πρώτες εξισώσεις της κβαντομηχανικής αναπτύχθηκαν από τον Γερμανό φυσικό Βέρνερ Χάιζεμπεργκ (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1932) χρησιμοποιώντας άλγεβρα μητρών [1].

Οι μήτρες (πίνακες) στην κβαντομηχανική είναι ομάδες αριθμών που είναι οργανωμένοι σε οριζόντιες και κάθετες στήλες (matrix). Η ομώνυμη θρυλική πλέον ταινία «Μάτριξ» δανείστηκε το όνομά της από την άλγεβρα των μητρών της κβαντομηχανικής, προφανώς όχι τυχαία, εφόσον αναφέρεται σε μια ψηφιακή, εικονική πραγματικότητα…

Ο Χάιζεμπεργκ λοιπόν συμπέρανε, μεταξύ άλλων, ότι ο χώρος και ο χρόνος αποτελούνται από πίξελς, δηλαδή από τετραεδρικούς «κόκκους» μήκους Πλανκ. Αυτό εξήχθη με μαθηματικό τρόπο, καθότι τότε δεν υπήρχαν στερεά, πειραματικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο χωρόχρονος ήταν κοκκώδης και όχι λείος.

Κινούμενο μοντέλο τετραέδρου

Οι υποστηρικτές του ολογραφικού σύμπαντος ισχυρίζονται ότι όλα τα στοιχεία που συνήχθησαν από πειράματα στον μεγάλο συγκρουστή αδρονίων στο CERN, επιβεβαίωσαν ότι οι αρχικοί κόκκοι της πραγματικότητας, πριν προβληθεί σε εμάς, έχουν πράγματι σχήμα ενός πολύτοπου Gosset οκτώ διαστάσεων.

Δισδιάστατη κάτοψη ενός πολύτοπου Gosset οκτώ διαστάσεων το οποίο υφαίνει τον πραγματικό κόσμο

Το δισδυάκις τριακοντάεδρο είναι το τετραδιάστατο ανάλογο ενός πολύτοπου Gosset

Tέλος, το αρχικό σχήμα του πολύτοπου, προβολή του οποίου είναι το μήκος Πλανκ, όταν προβάλλεται σε 4 διαστάσεις, μετατρέπεται ω του θαύματος! σε 2 όμοια δισδυάκις τριακοντάεδρα διαφορετικού όμως μεγέθους!

Η ανθρώπινη φυσιολογία που αντιλαμβάνεται μόνο τις τρεις από τις τέσσερις διαστάσεις, τελικά βλέπει τα δύο δωδεκάεδρα σαν το τετράεδρο που αναφέραμε.

5. O αριθμός Φ και το ολογραφικό σύμπαν

Η αναλογία των δύο αυτών σχημάτων είναι ξανά ω του θαύματος! 1,6180339887…! αριθμός που αντιστοιχεί με το περίφημο Φι (Φ), αριθμός της χρυσής τομής, του χρυσού κανόνα, της θεϊκής αναλογίας, ο κατά τον Ευκλείδη άκρος και μέσος λόγος, αριθμός άρρητος.

Είναι πράγματι εντυπωσιακές οι συνδέσεις, τόσες ώστε να προβληματίσουν και τους πιο σκεπτικιστές. Φαίνεται πώς τελικά όλα συνδέονται μεταξύ τους.

Δισδιάστατη προβολή δύο τετραδιάστατων δισδυάκις τριακοντάεδρων με αναλογία Φ

Η κβαντική μηχανική όπως είπαμε χρησιμοποιεί πίνακες, αλλά σε δυαδικό σύστημα που περιέχουν συνδυασμούς μόνο του 1 και του 0. Ο κάθε συνδυασμός του 1 και του 0 έχει μια ιδιοτιμή.

Οι «προσομοιωτιστές» τονίζουν ότι στις μήτρες της κβαντομηχανικής συναντάμε συχνότερα ιδιοτιμές ίσες με Φ και -1: Φ και ότι αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά μέρος του ευρύτερου «κώδικα» που δημιουργεί την προσομοίωση.

Η γνώση του Φ αποδίδεται συνήθως στον Πυθαγόρα και τους ακολούθους του. Οι πυθαγόριοι γνώριζαν ότι τα πάντα στη Γη, από το ανθρώπινο σώμα, μέχρι τα φυτά και τα ζώα, αναπτύσσονται βάσει της θεϊκής αναλογίας Φ.

Πώς είχαν οι Πυθαγόριοι τη γνώση της φύσης των δομικών λίθων που απάρτιζαν την πραγματικότητα; Ο Πυθαγόρας είχε εκπαιδευτεί επί 22 χρόνια στην Αίγυπτο, και άλλα 12 στη Βαβυλώνα, είχε διδαχθεί «ιερή γεωμετρία», αστρονομία, μουσική και μαθηματικά από ανώτερους Αιγυπτίους και Χαλδαίους ιερείς οι οποίοι κατά την άποψή μας είχαν διασώσει γνώσεις πανάρχαιων γήινων πολιτισμών που είχαν καταστραφεί στο απώτατο παρελθόν και είτε τα ίχνη τους σβήστηκαν από τον χρόνο, είτε μέχρι και σήμερα αποκρύπτονται επιμελώς.

Να επισημάνουμε ότι οι εφαρμογές της αναλογίας Φ παρατηρούνται στον Παρθενώνα, στις Πυραμίδες της Αιγύπτου, στα γλυπτά του Φειδία, στις φυσικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος, στα ζώα, στα φυτά, στην οικονομία, στους αριθμούς Φιμπονάτσι [2] κλπ.

Αφού ο κώδικας αυτός είναι πανταχού παρών στο σύμπαν, από τις κβαντικές έως τις συμπαντικές κλίμακες, κατά συνέπειαν δεν θα μπορούσε να λείπει και από τις γνωστές μας, τρομερές Μαύρες τρύπες.

5. Οι μαύρες τρύπες, ο αριθμός Φ και το ολογραφικό σύμπαν

Όπως ο αριθμός Φ εμφανίζεται στον μακρόκοσμο ως Ακολουθία Φιμπονάτσι, έτσι και στον μικρόκοσμο εμφανίζεται στη φυσική των Μαύρων τρυπών.

Ιδού πως: το μέγεθος, ο χρόνος ημιζωής και η μάζα της μικρότερης δυνατής μαύρης τρύπας αντιστοιχεί τρίτη φορά ω του θαύματος!― σε 1,6180339887!

O διάσημος Αμερικανός νομπελίστας φυσικός Τζον Γουίλερ (John Wheeler) ο οποίος ήταν ο πρώτος που επινόησε τον όρο «Μαύρη τρύπα», ασχολήθηκε ιδιαιτέρως μ’ αυτές και εξέτασε τις συνθήκες του σύμπαντος, όταν θα έχει καταρρεύσει σε μαύρη τρύπα.

Ο Γουίλερ είχε δηλώσει ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, η τωρινή επιτάχυνση της διαστολής του σύμπαντος θα σταματήσει και το σύμπαν θα αρχίσει να καταρρέει και το πιθανότερο είναι η κατάρρευση αυτή να καταλήξει σε μια μαύρη τρύπα η οποία εν συνεχεία με ένα νέο big bang, θα «ξεράσει» ένα νέο σύμπαν από τα υπολείμματα του παλιού.

Εδώ όμως είχαμε ένα άλλο, σοβαρό πρόβλημα: όπως απέδειξε ο Τζέικομπ Μπεκενστάιν (Jacob D. Bekenstein), μαθητής του Γουίλερ και εν συνεχεία διάσημος θεωρητικός φυσικός στον τομέα της θερμοδυναμικής των μαύρων τρυπών, το σύνολο των μπιτ πληροφορίας που εισέρχεται σε μια μαύρη τρύπα, ισούται με το εμβαδόν της επιφανείας του ορίζοντα συμβάντων της (event horizon).

Ο ορίζοντας συμβάντων όμως είναι ένα (μαθηματικό, υποθετικό) λείο σχήμα χωρίς χαρακτηριστικά, πέραν του οποίου οι πληροφορίες χάνονται. Ο,τιδήποτε περάσει το σύνορο του ορίζοντα συμβάντων είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει στην χωροχρονική ανωμαλία και δεν μπορεί πλέον να διαφύγει από το βαρυτικό πεδίο της μαύρης τρύπας ώστε να φτάσει στον παρατηρητή. Τι συμβαίνει λοιπόν; Είναι δυνατόν στο σύμπαν μας να χάνονται πληροφορίες οριστικά; Κάτι τέτοιο αντιβαίνει στους νόμους της κβαντομηχανικής!

Πέρισυ ήρθε ο άλλος διάσημος φυσικός Στήβεν Χόκινγκ (Stephen Hawking) και άλλοι επιστήμονες, να σώσει την κατάσταση διατυπώνοντας την υπόθεση ότι οι μαύρες τρύπες τελικά επιτρέπουν κάποια ποσότητα πληροφορίας να διαφύγει στον εξωτερικό παρατηρητή, μέσω εξάτμισης (ακτινοβολία Hawking).

Σύμφωνα λοιπόν με τις τελευτείες υποθέσεις της φυσικής οι πληροφορίες – bits τελικά δεν χάνονται, αλλά «παγώνουν», αποθηκευμένες υπό μορφήν δισδιάστατων ολογραμμάτων στην επιφάνεια του ορίζοντα συμβάντων τους, κωδικοποιώντας εκεί ο,τιδήποτε βρίσκεται στο εσωτερικό τους.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι o φυσικός Λέοναρντ Σάσκιντ (Leonard Susskind), ειδικός των μαύρων τρυπών είχε δηλώσει στη δεκαετία του ’90 ότι για να δουλέψουν σωστά οι νόμοι της φυσικής και της βαρύτητας, αρκεί το σύμπαν μας να έχει μόνο δύο διαστάσεις!

Η δισδιάστατη επιφάνεια που βρίσκεται έξω από το σύμπαν μας, κατάλληλα φωτισμένη, υποτίθεται ότι δημιουργεί το ολογραφικό σύμπαν μας. Ποιος και γιατί όμως φτιάχνει ένα τέτοιο ολόγραμμα;

Aυτή η ιδέα, σύμφωνα με τους «ολογραφικούς», λύνει συν τοις άλλοις και τις συγκρούσεις της κβαντομηχανικής με τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας oι οποίες υποτίθεται ότι παύουν να υπάρχουν σ’ ένα σύμπαν δύο διαστάσεων που προβάλλεται σαν ένα κολοσσιαίων διαστάσεων τετραδιάστατο ολόγραμμα!

6. Η πληροφορία ― bit και το ολογραφικό σύμπαν

 Ο Γουίλερ υπέθεσε επίσης πως τα στοιχειώδη σωματίδια δεν διαθέτουν φυσική υπόσταση, οπότε οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα αναγκαστικά αποτελείται από πληροφορία.

Ο Γουίλερ ονόμασε αυτήν την υπόθεση «It From Bit» (Αυτό από το μπιτ) ενώ ο Σεθ Λόιντ (Seth Lloyd), καθηγητής του του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης στο βιβλίο του «Programming the Universe» (Προγραμματίζοντας το σύμπαν), διατύπωσε τη θεώρηση ότι όλα τα συστατικά της φύσης είναι αποκρυσταλλώσεις πληροφορίας και ότι το σύμπαν ολόκληρο είναι ένας κβαντικός υπολογιστής.

Κατά συνέπειαν οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των σωματιδίων μοιάζουν με τις μαθηματικές πράξεις που διεκπεραιώνονται στο σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή και τα προγράμματα (οι κώδικες) που συντονίζουν τις αλληλεπιδράσεις είναι απλώς οι νόμοι της φυσικής μας.

7. Η συνειδητή επίγνωση και το ολογραφικό σύμπαν

Η πληροφορία δημιουργείται από την παρατήρηση. Η παρατήρηση όμως πρέπει να γίνει από ένα συνειδητό ον. Επομένως η πραγματικότητα υπάρχει μόνο αν την παρατηρήσουμε (κάτι το οποίο όμως ο Αϊνστάιν απέρριπτε).

Ποιος όμως παρατηρεί και επιλέγει ανά πάσα στιγμή τους συνδυασμούς όλων αυτών των μηκών ― κρυστάλλων, των χρόνων και των μαζών στις οποίες αναφερθήκαμε παραπάνω;

Σύμφωνα με την κβαντομηχανική και τη θεωρία της προσομοίωσης ο παράγοντας που επιλέγει και κατασκευάζει τους συνδυασμούς των κρυστάλλων, τη δομή δηλαδή της πραγματικότητάς μας δεν είναι παρά η ανθρώπινη συνείδηση.

Ο Αμερικανός φυσικός και μαθηματικός Φρανκ Βίλτσεκ (Frank Wilczek) επίσης βραβείο Νόμπελ φυσικής, είπε πως «η ερμηνεία για την έννοια της κβαντικής θεωρίας είναι απόλυτα αμφισβητήσιμη και ασαφής. Πιστεύω ότι θα παραμείνει έτσι μέχρι κάποιος να κατασκευάσει, μέσα στο φορμαλισμό της κβαντικής μηχανικής, έναν «παρατηρητή», δηλαδή μια μοντελοποιημένη οντότητα, της οποίας η δομή κατασκευάζει μια αναγνωρίσιμη καρικατούρα της συνειδητής επίγνωσης».

Οι προσομοιωτιστές τονίζουν ιδιαιτέρως ότι ο Βίλτσεκ αναφερόταν σε μια οντότητα με συνείδηση, προσέξτε, όχι απαραίτητα ανθρώπινη, η οποία είναι ικανή να αποκωδικοποιεί την πληροφορία, μέσω μετρήσεων και παρατηρήσεων.

Ισχυρίζονται ότι επομένως η έννοια της συνείδησης δεν είναι εύκολα ερμηνεύσιμη και ότι κανείς δεν είναι σε θέση να πει τι είναι ακριβώς η συνείδηση και πώς δημιουργείται.

Εφόσον λοιπόν οτιδήποτε συνιστά την πραγματικότητα (η ενέργεια, η ύλη, οι σκέψεις, τα πάντα) είναι πληροφορία, άρα η πληροφορία αυτή βρίσκεται κάπου μέσα στη συνείδησή μας, άρα η συνείδησή μας συνιστά με κάποιο τρόπο θεμελιώδες συστατικό της πραγματικότητας.

Μήπως λοιπόν η πληροφορία και η συνείδηση με κάποιο τρόπο ενώνονται και δημιουργούν ένα βρόχο αλληλεπιδραστικής αιτιότητας (interactive causality loop);

8. Οι προσωκρατικοί, οι φιλοσοφίες της Ανατολής και το ολογραφικό σύμπαν

Οι οπαδοί του ολογραφικού σύμπαντος επικαλούνται επίσης τους προσωκρατικούς και τους πλατωνικούς φιλοσόφους (χωρίς βέβαια να ξεχνάμε τους γνωστικoύς οι οποίοι με τους Αιώνες τους περιέγραψαν τρόπο τινα και τα levels του παιχνιδιού…), τους ινδουϊστές, τους βουδιστές κ.ά οι οποίοι είχαν αναλύσει εκτενώς την παραισθητική φύση του κόσμου μας. Πολύ περιληπτικά, στηρίζουν την άποψη αυτή στο ότι:

  • Ο Πυθαγόρας πίστευε πως όλες οι μορφές διέπονται απο αριθμούς, επομένως εάν κατανοήσουμε τις αριθμητικές και μαθηματικές σχέσεις, τότε θα κατανοήσουμε και τη δομή του σύμπαντος. Η θέση αυτή παραπέμπει στη σύγχρονη ιδέα της κβαντομηχανικής ότι τα πάντα ανάγονται σε πληροφορία και στη θεωρίας της προσομοίωσης ότι τα πάντα είναι κώδικες πληροφορικής.
  • Ο Αναξιμένης πίστευε πως η ύλη ήταν αδιαχώριστη από την κινούσα αιτία της, παραπέμποντας στο ότι το δισδιάστατο ολόγραμμα και το σύμπαν μας είναι αδιαχώριστα.
  • Ο Ηράκλειτος πίστευε πως ο κόσμος δεν είναι αποτέλεσμα δημιουργίας ή γένεσης, αλλά προϋπάρχει προαιώνια και περιγράφεται ως ζωντανή φωτιά, η οποία εναλλάξ δυναμώνει και εξασθενεί, χωρίς ποτέ να σβήνει εντελώς, άποψη που παραπέμπει στην ύπαρξη μελανών οπών που μετατρεπόμενες σε λευκές ξερνούν διαρκώς νέα σύμπαντα.
  • Ο Παρμενίδης πίστευε ότι οι αισθήσεις από μόνες τους οδηγούν παρά μόνο στην πλάνη, υπονοώντας ότι έχουμε ψευδαισθητική εικόνα για το σύμπαν.
  • Ο Πλάτων στην παρομοίωση του σπηλαίου και των σκιών, υπονοεί σαφώς ότι ζούμε σε μια προσομοίωση κλπ.

Τέλος, όσον αφορά τον ινδουισμό είναι γνωστές οι απόψεις του για:

  • τη μάγια, την ψευδαίσθηση του ανθρώπου να νομίζει ότι είναι χωριστός από τους άλλους, αλλά και από το σύμπαν, υπονοώντας την ψηφιακή προσομοίωση,
  • το ντάρμα, αλλά και τη δομή της κοινωνίας σε κάστες. Και οι δύο δομές εθεωρείτο ότι είχαν θεϊκή καταγωγή, κοσμοαντίληψη που κι αυτή παραπέμπει στη δομή της «παραίσθησης» σε επίπεδα – levels βιντεοπαιχνιδιού εικονικής πραγματικότητας. Ότι είναι οι κάστες για τον ινδουισμό, είναι τα levels της προσομοίωσης…

Συμπεράσματα

Όπως δήλωσε πρόσφατα και η Λίζα Ράνταλ (Lisa Randall), έγκριτη καθηγήτρια φυσικής στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το ότι υπάρχουν άπειρα σύμπαντα που το καθένα έχει τους δικούς του φυσικούς νόμους δεν σημαίνει ότι είναι προσομοιώσεις, ούτε αυτά, ούτε το δικό μας.

Το ότι κάποια γεγονότα της κβαντομηχανικής δεν μπορούν ακόμα να εξηγηθούν δεν σημαίνει ότι πρόκειται για «bug» στο περίφημο πρόγραμμα που τ«ρέχει» την προσομοίωση. Διότι όπως είπε και ο Μπόστρομ, για να προσομοιώσει κάποιος το σύμπαν χρειάζεται άπειρη υπολογιστική ισχύ, τόση όση η ενέργεια ολόκληρου του σύμπαντος, κάτι που οι προωθητές του επενδυτικού προϊόντος «ολογραφικό σύμπαν» δεν εξηγούν πού μπορεί να βρεθεί.

Το κατά πόσον ο ισχυρισμός της προσομοίωσης και του ολογραφικού σύμπαντος μπορεί να αληθεύει, και το κατά πόσον οι «μετανθρωπιστές» έχουν τρόπους να αλλάξουν το πρόγραμμα που μας «τρέχει», και τις τιμές κάποιων από τις θεμελιώδεις παραμέτρους του σύμπαντος για να δουν τι θα συμβεί (!) όπως δηλώνουν, επαφίεται στην κριτική σκέψη του καθενός.

Πρέπει κανείς να είναι πολύ σκεπτικός απέναντι σε τέτοιες θεωρίες τις οποίες υφαίνουν κυρίως δυτικές τράπεζες και τα παγκόσμια παρακλάδια τους με μορφή τεχνολογικών κολοσσών, θέλοντας αφενός μεν να εμφανιστούν σαν εγγυητές σταθερότητας σε έναν κόσμο που βυθίζεται στην ψηφιοποίηση και στα κρυπτονομίσματα, να κάμψουν κάθε ηθική, κοινωνική και θρησκευτική αντίσταση και αφετέρου δε να προσελκύσουν δισεκατομμυριούχους επενδυτές των οποίων τα κολοσσιαία στοιχηματικά κεφάλαια λιμνάζουν ανεκμετάλλευτα σε εξωχώριους παραδείσους, επειδή η ίδια αυτή τραπεζοκρατία και ο πολιτικός ολοκληρωτισμός που επιβάλλει, μετατρέπει την πλειοψηφία των κατοίκων της Γης σε πρεκαριάτο.

Μπορεί φυσικά να ζούμε σε μια προσομοίωση (οι ενδείξεις είναι πράγματι πάρα πολλές, όχι όμως και οι αποδείξεις). Δυστυχώς δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε, όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο σε επίπεδο κοινωνιών.

Το δια ταύτα είναι ότι την κατάσταση του πλανήτη μας διαμορφώνουν πάντα τα ίδια άτομα, οι τύραννοι που δρουν καταπιεστικά έναντι της πλειοψηφίας. Kαι είναι αυτοί, οι ίδιοι δυνάστες, που ξανάρχονται ακόμα μια φορά σαν προβατόσχημοι λύκοι να μας σώσουν από την εξαθλίωση που οι ίδιοι επιβάλλουν.

Η Transpolitica πρεσβεύει ότι το μέλλον της πολιτικής  είναι ο “τεχνοπροοδευτικός διανθρωπισμός”. Οι στόχοι της όπως διατυπώθηκαν στην διάσκεψη κορυφής με τίτλο “Το μέλλον της πολιτικής” που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο στις 4 Νοεμβρίου 2017, είναι οι εξής: η διαρκής εφαρμογή των εκθετικών τεχνολογιών της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης: νανοτεχνολογία, βιοτεχνολογία, πληροφορική, και γνωσιακές επιστήμες. Η μεταμόρφωση της ανθρώπινης φύσης, (σώματος, συνείδησης και κοινωνίας). Η ανανέωση της δημοκρατίας και τέλος ένας οδηγός προς τη βιώσιμη αφθονία, χωρίς αποκλεισμούς. Τα σχόλια περιττεύουν…

Τέλος, η θεωρία της προσομοίωσης εξυπηρετεί και τα πολιτικά συμφέροντα του διανθρωπιστικού κινήματος, το οποίο επί της ουσίας μέσω του think tank Transpolitica θέλει να επικρατήσει και στην παγκόσμια πολιτική ηγεσία προωθώντας επαυξημένους ανθρώπους και εν συνεχεία Μοναδικότητες, δηλαδή υπερευφυείς τεχνητές νοημοσύνες αντί για ανθρώπινους πολιτικούς ηγέτες του είδους Sapiens. Kι αυτή τελικά είναι η πιο επικίνδυνη ιδέα που έχει εμφανιστεί ποτέ στη Γη. Αν επιβληθεί, θα σημάνει την οριστική εξαφάνιση του ανθρώπου.

Πηγές:

The Independent
Nick Bostrom – The Simulation Argument
Unifying Topology of Fractal Fields
Quasicrystals, 3D Quantum Pixelation, Platonic Solids, Simulation Hypothesis
Εvidence we are in a simulation
Νature
Λέοναρτ Σάσκιντ, Ο πόλεμος της μαύρης τρύπας, Εκδ. Κάτοπτρο
Μ
ichio Kaku, Παράλληλοι κόσμοι, Εκδ. Τραυλός

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ένας πίνακας είναι μια ορθογώνια διάταξη αριθμών, συμβόλων, ή εκφράσεων, διατεταγμένων σε σειρές και στήλες. Τα μεμονωμένα στοιχεία σε ένα πίνακα ονομάζονται στοιχεία ή εγγραφές του.

[2] Οι Αριθμοί Φιμπονάτσι στα μαθηματικά είναι οι αριθμοί της παρακάτω ακέραιας ακολουθίας: 0 , 1 , 1 , 2 , 3 , 5 , 8 , 13 , 21 , 34 , 55 , 89 , 144… Εξ ορισμού, οι πρώτοι δύο αριθμοί Φιμπονάτσι είναι το 0 και το 1 και κάθε επόμενος αριθμός είναι το άθροισμα των δύο προηγούμενων. Ο λόγος δύο διαδοχικών αριθμών της ακολουθίας Φιμπονάτσι τείνει προς τη χρυσή αναλογία, δηλαδή τον αριθμό Φ = 1,618033989…

3 Comments

  1. olykos 27 Ιανουαρίου 2018 @ 08:12

    Ο άνθρωπος για μια φορά ακόμη προσπαθεί να βγει από την σπηλιά του Πλάτωνα. Μόλις αρχίζει να αισθάνεται την ζεστασιά του φωτός. Είναι όμως ακόμη πολύ βαθειά μέσα στην σπηλιά για να δει και να καταλάβει το φως.

    • admin 27 Ιανουαρίου 2018 @ 18:07

      Έχετε δίκιο. Θέλει ακόμα πολύ δρόμο,αλλά είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει κάποτε.

  2. olykos 28 Ιανουαρίου 2018 @ 00:33

    Ναι αλλά όταν βγεί απο την σπηλιά και αντικρίσει το φως, η πραγματικότητα θα είναι τελείως διαφορετική, από τις υποθέσεις και τις φαντασιώσεις που είχε στον δρόμο για την έξοδο. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι οτι όλοι οι επιστήμονες και οι ερευνητές ασχολούνται μόνο με την υλική υπόσταση του σύμπαντος γι’αυτό λέω οτι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.

    Καληνύχτα

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*