ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Η «Απεροπία» είναι το πρώτο ελληνικό ιστολόγιο αφυπνιστικού και ενημερωτικού χαρακτήρα με θέματα που αφορούν κυρίως τον διανθρωπισμό, την τεχνητή νοημοσύνη, και τον μετανθρωπισμό.

Η «Απεροπία» είναι πνευματικό τέκνο της Χρυσούλας Μπουκουβάλα και συχνά γράφεται και αναρτάται μέσα σε ένα ιστιοφόρο σκάφος. 

Εάν κάνετε χρήση του ιστολογίου μας παρακαλούμε να διαβάσετε τους Όρους Χρήσης πριν την περιήγηση σε αυτό.

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι για όλους. Αν δεν αισθάνεστε άνετα με τη θεματολογία του ή απλώς δεν ενδιαφέρεστε, σας συστήνουμε να μεταβείτε αμέσως εδώ.

Αν όμως κάτι σας λένε αυτά για τα οποία μιλάμε, συνεχίστε την ανάγνωση…

Γιατί Απεροπία;

Απεροπία στα αρχαία ελληνικά σημαίνει άπειρη όψις, άπειρη θέα.

Κάποια καταλυτικά ιστιοπλοϊκά ταξίδια τα οποία μας κατέδειξαν εν πλω την ταυτόχρονη και μη γραμμική ύπαρξη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, μας προσέφεραν τρόπον τινα την άπειρη θέα, τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και σε συνδυασμό με την πολύχρονη έρευνα και μελέτη των θεμάτων τα οποία αναλύουμε, γέννησαν την ανάγκη για τη δημιουργία ενός ιστολογίου το οποίο θα πραγματευόταν ζητήματα τεχνητής νοημοσύνης και μετανθρωπισμού και θα ανέλυε τη σχέση του με τις νέες κοσμολογικές ανακαλύψεις και τη μη ευκλείδια γεωμετρία.

Και εξηγούμεθα: εδώ και χιλιάδες χρόνια, από την εποχή ήδη των αρχαίων Ελλήνων προσωκρατικών φιλοσόφων, ετέθη το πρόβλημα της διαστρεβλωμένης αντίληψης της τέταρτης διάστασης του χώρου και η βίωσή της ως «κάτι» που αποκαλούμε χρόνο.

Όμως η γνώση της ελλιπούς μας αντίληψης, μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι μόνο υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις από τρεις, όχι μόνο το δικό μας σύμπαν έχει τέσσερις διαστάσεις, αλλά και ότι κατά συνέπειαν η αίσθηση του «χρόνου που κυλά» είναι μια ψευδαίσθηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, δηλαδή το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν κάπου εκεί έξω ταυτόχρονα μαζί με το παρόν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Οι τελευταίες κοσμολογικές ανακαλύψεις μας λένε ότι αυτό το κάπου εκεί έξω είναι ένας μεγαλύτερος υπερ-χώρος έντεκα διαστάσεων, ένα παγωμένο και άχρωμο κενό γεμάτο πάλλουσα ενέργεια που δεν το αντιλαμβανόμαστε λόγω της φυσιολογίας μας, ενώ η κβαντομηχανική μας λέει ότι εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε την πραγματικότητά μας κάθε στιγμή.

Κατά την άποψή μας λοιπόν το παρελθόν δεν μπορεί να έχει «εξαφανιστεί» δια παντός και το μέλλον να είναι ανύπαρκτο και να «αναπηδάει» ξαφνικά εκ του μηδενός, διότι αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ούτε το παρόν μας υπάρχει, άρα ούτε κι εμείς οι ίδιοι. Αν δηλαδή δεν υπάρχουν αυτά ΚΑΠΟΥ ΜΑΖΙ, τότε κι εμείς είμαστε ανύπαρκτοι.

Γι’ αυτούς τους λόγους είμαστε πεπεισμένοι ότι κάποτε τα ταξίδια στο παρελθόν και στο μέλλον θα είναι απόλυτα εφικτά, όταν ο άνθρωπος θα έχει αποκτήσει περισσότερες κοσμολογικές, αλλά και οντολογικές γνώσεις οι οποίες ελπίζουμε ότι αν επιβιώσει θα τον οδηγήσουν σε συνειδησιακό άλμα.

Οι θρησκευτικές συνέπειες της νέας κοσμολογίας

Εκτός λοιπόν από τους ηγέτες των τεχνολογικών κολοσσών και τους σύγχρονους αστροφυσικούς και μαθηματικούς, και οι κυρίαρχοι των παγκοσμιοποιητών ―οι υπερελίτ― γνωρίζουν πολύ καλά ότι το σύμπαν μας είναι τετραδιάστατο, γνωρίζουν την ανυπαρξία του χρόνου, και τους αλληλεπιδραστικούς βρόχους, την ύπαρξη πολλών συμπάντων, (είτε μορφής φυσαλίδων, είτε βρανών), αλλά και χώρων πέραν των τεσσάρων διαστάσεων, γνώσεις οι οποίες αποσιωπώνται επιμελώς από τις κυβερνήσεις των κρατών όλης της Γης για ευνόητους λόγους που σχετίζονται ξεκάθαρα με τις παγκόσμιες θρησκευτικές ιεραρχίες και τη συνέργειά τους με τη παγκόσμια διακυβέρνηση.

Οι ανακαλύψεις της αστροφυσικής των τελευταίων χρόνων που τείνουν προς το συμπέρασμα ότι το σύμπαν μας δεν είναι το μόνο, ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν είναι μοναδική αλλά έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν και άλλες, ότι η γέννηση συμπάντων είναι μια φυσική λειτουργία, θέτουν πλέον μείζονα θεολογικά προβλήματα που προσκρούουν στον τοίχο κυρίως των μονοθεϊστικών θρησκειών οι οποίες χρειάζεται πλέον να αναδομηθούν και να αρθρώσουν άλλο λόγο προκειμένου να μπορέσουν να δώσουν μια διαφορετική ερμηνεία στους πιστούς τους, τόσο για το ρόλο του Μεσσία, όσο και για τη φύση της Δευτέρας Παρουσίας και την Ανάσταση των Νεκρών.

Η δε σύγκρουση των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών, χριστιανισμού και μωαμεθανισμού η οποία είναι εν εξελίξει και υποκινείται από τους παγκοσμιοποιητές, είναι ενδεχομένως το προοίμιο της συγχώνευσης όλων των θρησκειών σε κάποιο είδος πανθρησκείας που θα προσπαθήσει επί της ουσίας να στηρίξει τους παγκοσμιοποιητές.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πιστεύουμε ότι σήμερα η Ορθοδοξία και ο Ορθόδοξος μοναχισμός δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να χάσουν την ταυτότητά τους διότι αυτό θα σημάνει και την απώλεια της ταυτότητας του έθνους και καλούνται να παίξουν το σημαντικότερο ίσως ρόλο τους, αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους σχήματα.

Όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες, αλλά και αυτοί που αισθάνονται Έλληνες, προσδοκούν από την Ορθοδοξία να αγκαλιάσει πνευματικά τους σημερινούς πιστούς της, βοηθώντας τους να ενσωματώσουν τις νέες ανακαλύψεις της επιστήμης σε μια νέα θεολογική ερμηνευτική που θα τους προσδώσει μια εντελώς νέου είδους πνευματικότητα η οποία θα αποτελέσει το αντίβαρο του σημερινού πνευματικού εκβαρβαρισμού, τέκνο της μετανεωτερικότητας.

Μετανεωτερικότητα και τεχνομεσσιανισμός

Η μετανεωτερικότητα εγκαταστάθηκε σαν όρος μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και καθιερώθηκε σαν έννοια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν γκρεμίστηκε ιστορικά και συνειδησιακά ο Έτερος Πόλος.

Από τότε μπορούμε να πούμε ότι άλλαξε θεμελιωδώς το «γίγνεσθαι» του πλανήτη. Επήλθε το τέλος και η κατάρρευση των ιδεολογιών, και δημιουργήθηκε ρήξη με ό,τι ήταν μέχρι τότε γνωστό.

Η μετανεωτερικότητα γιγάντωσε τις de facto θεσμικές δυσλειτουργίες των αποκαλουμένων αστικών δημοκρατιών, κατέστησε άκρως προβληματικό (και στην Ελλάδα ανενεργό) το κοινωνικό συμβόλαιο, και τελικά την ίδια τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος, τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές προσπαθούσαν λυσσαλέα να επιβάλλουν (σε λίγο ουσιαστικά δεν θα τον χρειάζονται) ζει εν υπνώσει, ενώ βιώνει μια εικονική πραγματικότητα ψευδαίσθησης κοινωνίας στην οποία τα πάντα πρέπει υποχρεωτικά να τρέχουν ασταμάτητα.

Την ώρα που πάει να παγιωθεί κάτι μέσα του, εμφανίζεται ένα άλλο, πιο καινούργιο, που αμφισβητεί αυτό που, για λίγο, θεωρούσε μόνιμο. Την μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί ο καθένας να ζει για τον εαυτό του, ανίκανος να ενωθεί δια ζώσης και να παράξει μαζικά κινήματα, μη θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτηση το πασιφανές έλλειμμα δημοκρατίας. Τη μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί τα πάντα να είναι μεταβαλλόμενα, ώστε ο άνθρωπος να αδυνατεί να παράγει κριτική σκέψη.

Ο μετανεωτερικός τύπος ζει σε μία απέραντη διανοητική σύγχυση, αποθεώνει τις ενστικτώδεις επιθυμίες του όπως είναι οι σεξουαλικές ―εξ ου και η δια της βίας επιβολή στον παγκόσμιο πληθυσμό άφυλων ή διεμφυλικών προτύπων από τις πιο τρυφερές ηλικίες.

Ο μετανεωτερικός τύπος πιστεύει ότι η ελευθερία είναι ένα ακόμα εμπορικό προϊόν με σκοπό την κατανάλωση. Απελπισμένος, κατατεμαχίζεται ως μέρος του συστήματος και βάλλεται ασταμάτητα, κυνηγημένος από τις «εξελίξεις».

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος επί της ουσίας δεν σχετίζεται κοινωνικά και παρά τους χιλιάδες «εικονικούς» φίλους των λεγομένων social media ζει κατά μόνας, ενώ εξ αιτίας της πληροφορικής, ειδικά των Big Data (Μεγάλων Δεδομένων) και των αλγορίθμων, έχει παραβιαστεί η ατομικότητά του η οποία ουδαμώς πλέον προστατεύεται.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος δεν συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι και δεν αντιδρά σ’ αυτό παρά μόνο ως  παθητικός δέκτης, ενώ παρακολουθεί κυρίως εικόνα.

Οι γνώσεις του μετανεωτερικού ανθρώπου και των παιδιών του είναι αγοραίες, χρήσιμες μόνο στο σύστημα, όχι όμως και στον ίδιο και διαμορφώνουν μια αντίστοιχα μαζική, αγοραία νόηση και συμπεριφορά τύπου Survivor, Pokemon, Big Brother και The Rising Star.

Η ύβρις του μετανθρωπισμού

Η μετανεωτερικότητα όμως σημάδεψε τις ζωές μας με την εμφάνιση του τεχνομεσσιανισμού (τη καινούργια μεταφυσική του ανθρώπου, την πίστη δηλαδή ότι η επιστήμη και η τεχνολογία, ―η διαβόητη «πρόοδος» των κομμουνιστών― θα λύσουν όλα μας τα προβλήματα), που μετατράπηκε σε τεχνοφεουδαρχία, με την επιβολή της πολιτισμικής ομογενοποίησης, της κατάργησης των συνόρων, του καταναλωτισμού, την επινόηση καινούργιων ασθενειών, την επιβολή της δήθεν πράσινης ενέργειας, και τέλος με την προώθηση του μετανθρωπισμού.

Οι παγκόσμιες υπερελίτ πιστεύουν ότι επιτέλους εκείνοι θα αποδεσμευτούν από τα γήινα δεσμά, θα γίνουν μετάνθρωποι, ανθρωποθεοί, έχοντας άμεση πρόσβαση και στα άλλα σύμπαντα και διαστάσεις στα οποία δεν μπορούν να έχουν με την ατελή ανθρώπινη φύση τους.

Ζούμε δηλαδή σε μια πολύ επικίνδυνη εποχή όπου κάποιοι άνθρωποι, ελάχιστοι σε αριθμό, αλλά που κατέχουν τεράστια οικονομική και πολιτική ισχύ, θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να εκλείψουν οι πλεονάζουσες μάζες, τις οποίες δεν έχουν καν ανάγκη για να πλουτίζουν.

Ένα άλλο είδος δημιουργείται πια, ο ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ (POSTHUMAN), και αυτός δεν έχει ανάγκη ούτε από δημοκρατίες, ούτε από οικονομικές θεωρίες έτσι όπως τις γνωρίσαμε, ούτε από κοινωνίες ανθρώπων.

Επιπροσθέτως πρέπει οπωσδήποτε να απαλλαγούν από τις τελευταίες διότι καταστρέφουν πολύτιμους φυσικούς πόρους που είναι απαραίτητοι για την ολοκλήρωση του σχεδίου τους.

Στην περίπτωση δε που ο πλανήτης Γη βρεθεί μέσα στη δίνη μιας γιγαντιαίας κοσμικής καταστροφής, τότε θα πρέπει να είναι σε θέση (μόνο εκείνοι φυσικά) να διαφύγουν ανά πάσα στιγμή από τον θνήσκοντα κόσμο μας…

Ο αφελληνισμός των Ελλήνων και ο παγκόσμιος παραδειγματισμός

Μέσα σε όλη αυτή την επέλαση του διανθρωπισμού που θα οδηγήσει στον μετανθρωπισμό, ο Έλληνας έχασε την ταυτότητά του, τη γλώσσα του και κατέστη ανίκανος να προσεγγίσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, μητέρα κάθε ανώτερου στοχασμού.

Η μοναδικότητά μας, το σύνολο δηλαδή των εθνικά προσδιοριστικών, κοινωνικών, γεωγραφικών και θρησκευτικών στοιχείων που αποτελούν την ταυτότητά μας, αποδομήθηκε δολίως και εντέχνως και κατέρρευσε, ώστε να αποτελέσει πείραμα άλωσης για τα υπόλοιπα έθνη τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν νεώτερες ρίζες και πολιτισμό από τον πανάρχαιο δικό μας.

Βρισκόμαστε στο σημείο κατά το οποίο η εθνική και η ορθόδοξη θρησκευτική μας ταυτότητα, η γλώσσα, η προσωπικότητα, η ιδιαιτερότητα, η νοοτροπία, η ιδιοσυγκρασία, η ετερότητα και η ιδιοπροσωπία μας χάνονται για πάντα.

Η δουλική μίμηση της Ευρωατλαντικής Δύσης επί δεκαετίες, η αλόγιστη αποδοχή της τεχνοφεουδαρχίας, η πασίγνωστη ελληνική διχόνοια, η υποταγή στις πιέσεις των παγκοσμιοποιητών και οι ελληνόφωνες ―και όχι ελληνόψυχες― προδοτικές κυβερνήσεις-μαριονέτες δημιούργησαν μεγάλες μάζες αλλοτριωμένων, αγράμματων, ανιστόρητων, απαίδευτων και απάτριδων Νεοελλήνων ―άντρες χαϊβάνια και γυναίκες πορνίδια― που ξημεροβραδιάζονταν χορεύοντας ιδρωμένοι και ημίγυμνοι τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια των «ελληνάδικων» με τα smartphones στο χέρι και που οδηγήθηκαν αναγκαστικά σε ανθρωπολογικό και οντολογικό αδιέξοδο μη ξέροντας πια ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ και ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ.

Η ταυτότητα όμως είναι τόσο θεμελιώδης ανάγκη του ανθρώπου που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει προσωπική αξιοπρέπεια και δεν νοηματοδοτείται η ύπαρξη. Χωρίς ταυτότητα οδηγούμεθα στον υπαρξιακό ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ, επέρχεται η αλλοτρίωση και τελικά ο αφανισμός του προσώπου.

Το διακύβευμα

Παρακολουθώντας ψύχραιμα τον άνευ προηγουμένου ολετήρα ανθρώπινων συνειδήσεων της μετανεωτερικότητας που γέννησε τον μετανθρωπισμό να επελαύνει με δραματικές επιπτώσεις και στην Ελλάδα και δίχως οι αυτόχθονες να δείχνουν να αντιλαμβάνονται τι έρχεται, αποφασίσαμε να βοηθήσουμε όσους συμπολίτες μας δεν είναι ακόμα πνευματικά νεκροί:

  • να ενημερωθούν για τις τελευταίες εξελίξεις του διανθρωπισμού, τις ελπιδοφόρες προοπτικές, αλλά και τους κινδύνους που συνεπάγεται η αλόγιστη εφαρμογή του,
  • να στοχαστούν για την ηθική ύπαρξη του ανθρώπου στην εποχή του διανθρωπισμού,
  • να πληροφορηθούν εκλαϊκευμένα την ύπαρξη της μη ευκλείδιας γεωμετρίας και τις τελευταίες κοσμολογικές θεωρίες,
  • να υπερασπιστούν την ταυτότητά τους ως Έλληνες, και τέλος,
  • να αντιληφθούν την απάτη των αστικών, ―δήθεν― αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών σε όλον τον πλανήτη και ειδικά στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι, η «Απεροπία» υπερασπίζεται και προάγει:

  • τον διανθρωπισμό μόνο για θεραπευτικούς λόγους,
  • την κυκλική οικονομία και την εξάλειψη της αλόγιστης κατανάλωσης,
  • την επέκταση των κύκλων ζωής των βιομηχανικών αντικειμένων μέσω της αναχρησιμοποίησης, συντήρησης, επισκευής και ανακατασκευής τους,
  • την ελαχιστοποίηση της χρήσης παρθένων πρώτων υλών και τη μείωση των περιβαλλοντικών ιχνών,
  • την αποανάπτυξη και τον αποπληθυσμό της Γης μέσω πολιτικής ελέγχου των γεννήσεων των κρατών με πολύ μεγάλο πληθυσμό αναλογικά με τους πόρους τους, προκειμένου να οδηγηθούμε σε άμεση δημοκρατία,
  • την σιωπή, τη μελέτη, την έρευνα, τη μη κρεοφαγία και την αυτοσυγκέντρωση.

Comments are closed.