ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Η «Απεροπία» είναι το πρώτο ελληνικό ιστολόγιο αφυπνιστικού και ενημερωτικού χαρακτήρα με θέματα που αφορούν το Διανθρωπισμό, το Μετανθρωπισμό, τη Μεταδημοκρατία, την Ιστιοπλοΐα και την Ηχορύπανση.

Η «Απεροπία» προτάσσει ιδιαιτέρως την ιστιοπλοΐα και τη γενικότερη επαφή με τη φύση σαν αντίβαρο στα δεινά της τεχνοφεουδαρχίας που προέκυψε από τη μετανεωτερικότητα και τη μεταδημοκρατία.

Είναι πνευματικό τέκνο της Χρυσούλας Μπουκουβάλα, φιλοδοξώντας να φιλοξενήσει και αναρτήσεις άλλων ερευνητών πάνω σε ζητήματα παρόμοιας θεματολογίας.

Εάν κάνετε χρήση του ιστολογίου μας παρακαλούμε να διαβάσετε τους Όρους Χρήσης πριν την περιήγηση σε αυτό.

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι για όλους. Αν δεν αισθάνεστε άνετα με τη θεματολογία του ή απλώς δεν ενδιαφέρεστε, σας συστήνουμε να μεταβείτε αμέσως εδώ

Αν όμως κάτι σας λένε αυτά για τα οποία μιλάμε, συνεχίστε την ανάγνωση…

Γιατί Απεροπία;

Απεροπία στα αρχαία ελληνικά σημαίνει άπειρη όψις, άπειρη θέα.

Εξηγούμεθα: εδώ και χιλιάδες χρόνια τα προβλήματα του χώρου, του χρόνου, της κίνησης, της αιτιότητας, της ελεύθερης βούλησης και του πεπρωμένου ταλανίζουν την ανθρώπινη σκέψη.

Το πρόβλημα της ατελούς αντίληψης του χώρου και του χρόνου ως τέταρτο χωρικό πεδίο (πλην των γνωστών μήκος – πλάτος – ύψος), έχει στοιχειώσει πληθώρα ανήσυχων στοχαστών και διανοητών. Ο Έλον Μασκ δεν κόμισε γλαύκαν εις τας Αθήνας διατυπώνοντας τη θεωρία ότι πιθανότατα είμαστε μια γιγαντιαία προσομοίωση ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, αλλά αντιγράφει απλώς τον Παρμενίδη, τον Πήτερ Ουσπένσκι, τον Τσαρλς Χάουαρντ Χίντον, τον Μπέρναρντ Ρίμαν και πολλούς άλλους μεγάλους, αλλά άγνωστους στο ευρύ κοινό επιστήμονες και διανοητές του Υπερχώρου.

Πιστεύουμε λοιπόν ότι οι υπερελίτ στην προσπάθειά τους να μετανθρωπιστούν καλό θα είναι να συνειδητοποιήσουν ότι παρ’ όλη την ύβρη που διαθέτουν απέναντι στο είδος Homo Sapiens, εντούτοις αυτό δύναται να ανέλθει πάνω από το πεδίο της αισθητηριακής αντίληψης δίχως την επέμβαση της τεχνολογίας.

Ο Homo Sapiens μπορεί να ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ ΕΝΟΡΑΤΙΚΑ το πεδίο στο οποίο ανήκει και το χώρο έξω από τις διαστάσεις (bulk space) και να εστιάσει την προσοχή του στο μέλλον που επιθυμεί, στο πεδίο εκείνο όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον βρίσκονται μαζί και υπάρχουν ταυτόχρονα.

Αυτό το Τέταρτο Πεδίο, η Τέταρτη Διάσταση του χώρου όπου εμπεριέχονται τα  άπειρα τμήματά του είναι που μας προσφέρει την άπειρη θέα, τις άπειρες όψεις της πολυδιάστατης πραγματικότητας. Μπορεί να φαίνεται κάπως ακατάληπτο, όσοι όμως έχουν θέσει τέτοιου είδους ερωτήματα στον εαυτό τους θα αντιληφθούν σαφώς σε τι αναφερόμεθα.

Από κάποια παράξενα ιστιοπλοϊκά ταξίδια λοιπόν γεννήθηκε η ανάγκη για ένα τέτοιο ιστολόγιο το οποίο ως επί το πλείστον γράφεται εν πλω. Για να ορθωθεί η ανθρώπινη βούληση ενός μη προκαθορισμένου μέλλοντος, εφ’ όσον οι δυνατότητες μετατόπισης της ανθρώπινης προσοχής είναι άπειρες.

Κατά την ίδια λογική το παρελθόν και το μέλλον δεν μπορεί να μην υπάρχουν, το παρελθόν δεν έχει «εξαφανιστεί» δια παντός, το μέλλον την παρούσα στιγμή δεν είναι ανύπαρκτο και δεν «αναπηδάει» ξαφνικά εκ του μηδενός, διότι αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ούτε το παρόν υπάρχει. Αναμφίβολα λοιπόν, όλα αυτά υπάρχουν κάπου μαζί, αλλά δεν τα βλέπουμε…

Οι υπερελίτ, οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά την ύπαρξη της Τέταρτης Διάστασης, στα πλαίσια της τεχνοφεουδαρχίας την οποία λατρεύουν, πιστεύουν ότι μπορεί να την προσεγγίσουν και εξερευνήσουν μόνο «καλωδιωμένοι» με έναν υπερυπολογιστή, φορτώνοντας πρόσθετη εγκεφαλική ισχύ σε «cloud».

Οι υπερελίτ φαντάζονται ότι ο Homo Sapiens έχει ξοφλήσει και πρέπει να τους αδειάσει τη γωνιά, αφήνοντάς τους ελεύθερους τους φυσικούς πόρους της Γης τους οποίους έχουν ανάγκη ώστε να υλοποιήσουν το ύψιστο σχέδιό τους, που προκύπτει εξ αιτίας της μετανεωτερικότητας: τη μετατροπή τους σε μετανθρώπους και κατά συνέπειαν, την κατάκτηση μιας (καθ’ ημάς) αφόρητης αθανασίας.

Δυο λόγια για την μετανεωτερικότητα

Η μετανεωτερικότητα εγκαταστάθηκε σαν όρος μετά το Μάη του 1968 και την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και καθιερώθηκε σαν έννοια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν γκρεμίστηκε ιστορικά και συνειδησιακά ο Έτερος Πόλος.

Από τότε μπορούμε να πούμε ότι άλλαξε θεμελιωδώς το «γίγνεσθαι» του πλανήτη. Επήλθε το τέλος και η κατάρρευση των ιδεολογιών, και δημιουργήθηκε ρήξη με ό,τι ήταν μέχρι τότε γνωστό.

Η μετανεωτερικότητα σημάδεψε τις ζωές μας με την εμφάνιση των νέων τεχνολογιών, τον τεχνομεσσιανισμό (τη καινούργια μεταφυσική του ανθρώπου, την πίστη ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα λύσουν όλα μας τα προβλήματα), που μετατράπηκε σε τεχνοφεουδαρχία, την παγκοσμιοποίηση, την πολιτισμική ομογενοποίηση, την κατάργηση των συνόρων, τον καταναλωτισμό, την επινόηση καινούργιων ασθενειών και τον κίνδυνο πλανητικού οικολογικού αφανισμού.

Η μετανεωτερικότητα γιγάντωσε τις de facto θεσμικές δυσλειτουργίες των αποκαλουμένων αστικών δημοκρατιών, κατέστησε προβληματικό (και στην Ελλάδα ανενεργό) το κοινωνικό συμβόλαιο, και τελικά την ίδια τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος τον οποίο οι υπερελίτ προσπαθούν λυσσαλέα να επιβάλλουν ζει στην εικονική πραγματικότητα, βρίσκεται εν υπνώσει, σε μία ψευδαίσθηση κοινωνίας στην οποία τα πάντα πρέπει υποχρεωτικά να τρέχουν ασταμάτητα, αδυνατεί να παρακολουθήσει τους ιλιγγιώδεις τεχνολογικούς ρυθμούς, την ώρα που πάει να παγιωθεί κάτι μέσα του, εμφανίζεται ένα άλλο, πιο καινούργιο, που αμφισβητεί αυτό που για λίγο θεωρούσε μόνιμο.

Την μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί να είναι τα πάντα μεταβαλλόμενα, και ο καθένας να ζει για τον εαυτό του. Ο μεταμοντέρνος τύπος έχει αρχίσει να μην πιστεύει σε τίποτα. Ζει σε μία απέραντη διανοητική σύγχυση, αποθεώνει τις ενστικτώδεις επιθυμίες του, πιστεύοντας ότι η ελευθερία είναι ένα ακόμα εμπορικό προϊόν με σκοπό την κατανάλωση. Απελπισμένος, κατατεμαχίζεται ως μέρος του συστήματος, και βάλλεται ασταμάτητα κυνηγημένος από τις «εξελίξεις».

Ο μεταμοντέρνος τύπος δεν σχετίζεται κοινωνικά και παρά τους χιλιάδες «εικονικούς» φίλους των λεγομένων social media, ζει κατά μόνας, ενώ με την πανταχού παρούσα τεχνολογία έχει παραβιαστεί η ατομικότητά του η οποία ουδαμώς πλέον προστατεύεται, παρά τις αντίθετες ψευδείς διαβεβαιώσεις.

Δεν συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι και δεν αντιδρά σ’ αυτό παρά μόνο ως  παθητικός δέκτης, ενώ παρακολουθεί κυρίως εικόνα.

Αυτός ο τραγικός άνθρωπος κατάντησε μία μηχανή, που υπακούει σε απρόσωπες κοινωνικές δομές. Κάποιοι ελάχιστοι έχουν ρόλο διαχειριστή (όχι εντολέα), ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς ρόλο εντολοδόχου.

Οι γνώσεις του μετανεωτερικού ανθρώπου και των παιδιών του είναι απρόσωπες και αγοραίες, χρήσιμες μόνο στο σύστημα, όχι όμως και στον ίδιο, και διαμορφώνουν μια αντίστοιχα μαζική αγοραία νόηση και συμπεριφορά τύπου Survivor, Pokemon, Big Brother και The Rising Star.

Μέσα σε όλον αυτό τον παρανοϊκό μιμητισμό ο Έλληνας έχασε την ταυτότητά του, τη γλώσσα του και κατέστη ανίκανος να προσεγγίσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, μητέρα κάθε ανώτερου στοχασμού.

Η μοναδικότητά του, το σύνολο δηλαδή των εθνικά προσδιοριστικών, κοινωνικών, γεωγραφικών και θρησκευτικών στοιχείων που αποτελούν την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του, αποδομήθηκε δολίως και εντέχνως και κατέρρευσε.

Ένα βήμα πριν από τον αφανισμό του ολιγάριθμου ελληνικού έθνους και της ιδιότητας ΕΛΛΗΝΑΣ από άλλα κράτη και υπερδομές που θα το απορροφήσουν, η εθνική, φυλετική και θρησκευτική ταυτότητα, η γλώσσα, η υπηκοότητα, η προσωπικότητα, η ιδιαιτερότητα, η νοοτροπία, η ιδιοσυγκρασία, η ετερότητα και η ιδιοπροσωπία του κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα.

Η δουλική μίμηση της Ευρωατλαντικής Δύσης επί δεκαετίες, δημιούργησαν το υπανθρωπικό υβρίδιο του αλλοτριωμένου, αγράμματου, ανιστόρητου, απαίδευτου και απάτριδος Νεοέλληνα – «Ελληναρά» που έχει χάσει την ταυτότητά του και οδηγήθηκε σε ανθρωπολογικό και οντολογικό αδιέξοδο μη ξέροντας πια ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΕΚΕΙ και ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ είναι όμως τόσο θεμελιώδης ανάγκη που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει προσωπική αξιοπρέπεια, και δεν νοηματοδοτείται η ύπαρξη.

Χωρίς ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ οδηγούμεθα στον υπαρξιακό ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ, επέρχεται η αλλοτρίωση και τελικά ο αφανισμός του ΠΡΟΣΩΠΟΥ. Η απώλεια της ταυτότητας σε συνέργεια με την παγερή πλέον αδιαφορία των υπερελίτ για την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας του πρεκαριάτου [1], έχει καταστεί και η πάγια επιδίωξη τους προκειμένου να οδηγηθούμε ασύντακτα στον αποπληθυσμό.

Το διακύβευμα

Παρακολουθώντας ψύχραιμα τον άνευ προηγουμένου ολετήρα ανθρώπινων συνειδήσεων της μετανεωτερικότητας να επελαύνει με δραματικές επιπτώσεις, αποφασίσαμε υψώσουμε το ανάστημά μας εναντίον της τεχνοφεουδαρχίας, της μηχανιστικής θεώρησης του ανθρώπου, της απώλειας της ταυτότητάς μας, και να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας να έρθουν αντιμέτωποι με την ψευδαίσθηση της αστικής δημοκρατίας, παρέχοντας πληροφορίες για το παρόν και το μέλλον που μας ετοιμάζουν οι υπερελίτ, προτάσσοντας παράλληλα σαν αντίβαρο την ιστιοπλοΐα, και τις αξίες του αιγαιακού και νησιωτικού χώρου που υφίστανται εδώ και χιλιετίες.

Θεωρούμε τον τεχνομεσσιανισμό και τον μετανθρωπισμό που αναπόφευκτα ο πρώτος επαγγέλεται, ως απειλή για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ίδια την ανθρώπινη φύση η οποία είναι πολύ πολύτιμη και εύθραυστη για να αντέξει τεχνολογική χειραγώγηση.

Και ναι, δεν βλέπουμε τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια, έχοντας δε ζήσει πολλά χρόνια στην Εσπερία γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι οι δυτικοί μετά τον Καρλομάγνο θεωρούν τους Έλληνες ως υποδεέστερους, ως εκ τούτου δεν είμαστε δυτικόδουλοι.

Πρεσβεύοντας σθεναρά την αποανάπτυξη, καταναλώνουμε ελάχιστα και λελογισμένα, δεν πιστεύουμε στην αέναη «πρόοδο» και «ανάπτυξη», δεν αλλάζουμε συνέχεια ηλεκτρονικές συσκευές, και δεν έχουμε έξυπνα κινητά (smart phones).

Δεν τρώμε πλαστικές και «γρήγορες» τροφές, δεν είμαστε κρεατοφάγοι, μισούμε τις άχρηστες συσκευασίες, τα «βαρειά» οικολογικά αποτυπώματα, το διαδίκτυο των πραγμάτων (internet of things), τους έξυπνους μετρητές, το θόρυβο και τον «πολιτισμό» του αναλώσιμου, και αν είχαμε τη δυνατότητα να μεταδώσουμε τα μηνύματά μας με άλλο τρόπο, θα τα γράφαμε στο χαρτί και δεν θα χρησιμοποιούσαμε καν υπολογιστές, τηλέφωνα και διαδίκτυο.

Δεν δαιμονοποιούμε την τεχνολογία αυτή καθ’ εαυτή. Χάρις στην τεχνολογία μπορεί να γίνει εφικτή υπό προϋποθέσεις η άμεση δημοκρατία. Χάρις στην τεχνολογία άλλωστε, φτιάξαμε εν πλω το ιστολόγιο το οποίο διαβάζετε. Τασσόμεθα όμως κατά της άνισης κατανομής των ωφελειών της.

Εν κατακλείδι, η Απεροπία μάχεται:

  • τον διανθρωπισμό
  • τον μετανθρωπισμό
  • την παγκοσμιοποίηση
  • την κατάργηση του υλικού χρήματος
  • την κατάλυση του κοινωνικού συμβολαίου
  • την ηχορύπανση

Η Απεροπία υπερασπίζεται και προάγει:

  • την ιστιοπλοΐα
  • την ιστορική, γεωπολιτική, πολιτισμική και ανθρωπολογική μοναδικότητα του Αιγαιακού και του ευρύτερου ελληνικού νησιωτικού χώρου
  • τη διάδοση του βίου διάσημων Ελλήνων και ξένων θαλασσοπόρων ως απάντηση στη μηχανοποίηση του σημερινού ανθρώπου και ως πρόταγμα παρακίνησης προς τη σημερινή ελληνική νεολαία
  • την ελληνική γλώσσα, μυθολογία, ιστορία, φιλοσοφία, παραδόσεις και τέχνες
  • την ησυχία και την αυτοσυγκέντρωση
  • την άμεση δημοκρατία
  • την αναλογική αποανάπτυξη και τον αποπληθυσμό
  • την έρευνα της Τέταρτης Διάστασης του χώρου.

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθουν, θα περάσουν.
Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί».
(Κ. Παλαμάς).

YΠΟΣΗΜΕΙΩΣH

[1] Πρεκαριάτο: όρος που υποδηλώνει σύνολο ατόμων που έχουν μείνει χωρίς εργασία και πόρους και ζουν κάτω από πρόσκαιρες, αβέβαιες και ανασφαλείς (από το λατ. precarious) συνθήκες. Το πρεκαριάτο δεν αποτελεί τάξη, και δεν είναι καινούργια επινόηση. Είναι η επανεμφάνιση, στην σύγχρονη τους μορφή, συνθηκών και καθεστώτων εργασίας που υπήρχαν σε ευρεία κλίμακα τον 19ο αιώνα. Ουσιαστικά πρόκειται για το προλεταριάτο, με τη διαφορά ότι το τελευταίο θεωρείτο μεταπολεμικά κάπως «ασφαλισμένο» καθώς υποτίθεται ότι το καπιταλιστικό σύστημα του είχε λύσει τα ζωτικά του προβλήματα (σταθερή εργασία, ασφάλιση, επιδόματα, εργατική στέγη κλπ).

 

Comments are closed.