ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Η «Απεροπία» είναι το πρώτο ελληνικό ιστολόγιο αφυπνιστικού και ενημερωτικού χαρακτήρα με θέματα που αφορούν κυρίως τον διανθρωπισμό, τον μετανθρωπισμό, την έρευνα της μη ευκλείδιας γεωμετρίας, και τη μεταδημοκρατία, αλλά και την ηχορύπανση και την ιστιοπλοΐα.

Πώς σχετίζεται η ιστιοπλοΐα με όλα τα παραπάνω;

Η «Απεροπία» είναι ένα ιστολόγιο που συχνά γράφεται και αναρτάται μέσα σε ένα ιστιοφόρο σκάφος από μια ιστιοπλόο, και γι’ αυτό προτάσσει ιδιαιτέρως την ιστιοπλοΐα σαν αντίβαρο στα δεινά της τεχνοφεουδαρχίας που προέκυψε από τη μετανεωτερικότητα.

Είναι πνευματικό τέκνο της Χρυσούλας Μπουκουβάλα, και φιλοδοξεί να φιλοξενήσει στο μέλλον και αναρτήσεις άλλων ερευνητών πάνω σε ζητήματα παρόμοιας θεματολογίας.

Εάν κάνετε χρήση του ιστολογίου μας παρακαλούμε να διαβάσετε τους Όρους Χρήσης πριν την περιήγηση σε αυτό.

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι για όλους. Αν δεν αισθάνεστε άνετα με τη θεματολογία του ή απλώς δεν ενδιαφέρεστε, σας συστήνουμε να μεταβείτε αμέσως εδώ.

Αν όμως κάτι σας λένε αυτά για τα οποία μιλάμε, συνεχίστε την ανάγνωση…

Γιατί Απεροπία και μη ευκλείδια γεωμετρία;

Απεροπία στα αρχαία ελληνικά σημαίνει άπειρη όψις, άπειρη θέα.

Κάποια καταλυτικά ιστιοπλοϊκά ταξίδια τα οποία μας κατέδειξαν εν πλω την ταυτόχρονη ύπαρξη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, μας προσέφεραν τρόπον τινα την άπειρη θέα, τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας και σε συνδυασμό με την πολύχρονη έρευνα και τη μελέτη των θεμάτων τα οποία πραγματευόμαστε, γέννησαν την ανάγκη για ένα ιστολόγιο το οποίο θα συνέδεε εκλαϊκευμένα αφενός μεν τη μη ευκλείδια γεωμετρία με τον μετανθρωπισμό και τη μετανεωτερικότητα, και αφετέρου δε θα προήγαγε την ιστιοπλοΐα σαν αντίβαρο στη σημερινή βαρβαρότητα του τεχνομεσσιανισμού.

Και εξηγούμεθα: εδώ και χιλιάδες χρόνια, από την εποχή ήδη των αρχαίων Ελλήνων προσωκρατικών φιλοσόφων, το πρόβλημα της διαστρεβλωμένης αντίληψης της τέταρτης (από τις έντεκα ―και ίσως παραπάνω) διαστάσεις του χώρου, και η βίωσή της ως «κάτι» που αποκαλούμε χρόνο, έχει στοιχειώσει πληθώρα φιλοσόφων, επιστημόνων και διανοητών.

Όμως αυτή ακριβώς η κατανόηση των επιπλέον διαστάσεων του χώρου επαναλαμβάνουμε γνωστών στους Έλληνες προσωκρατικούς φιλοσόφους είναι που μας προσφέρει τη δυνατότητα να δούμε τον κόσμο μας αλλιώς.

Αυτή ακριβώς η γνώση μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι μόνον υπάρχουν άπειρα σύμπαντα, ότι όχι μόνο το δικό μας σύμπαν μας είναι τετραδιάστατο, αλλά και ότι κατά συνέπειαν η αίσθηση του «χρόνου που κυλά» είναι μια ψευδαίσθηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, δηλαδή το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν κάπου εκεί έξω ταυτόχρονα μαζί με το παρόν.

Ότι αυτό το κάπου εκεί έξω είναι ένας μεγαλύτερος Υπερ-χώρος, ένα παγωμένο και άχρωμο κενό που δεν το αντιλαμβανόμαστε λόγω της φυσιολογίας μας, και ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι «φέτες» χώρου που περιέχονται εκεί.

Βλέπουμε μόνο ένα τρισδιάστατο σύμπαν, και αυτό που αποκαλούμε «παρόν», όμως το παρελθόν δεν μπορεί να έχει «εξαφανιστεί» δια παντός και το μέλλον να είναι ανύπαρκτο και να «αναπηδάει» ξαφνικά εκ του μηδενός, διότι αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ούτε το παρόν μας υπάρχει, άρα ούτε και εμείς οι ίδιοι. Αν δηλαδή δεν υπάρχουν αυτά ΚΑΠΟΥ ΜΑΖΙ, τότε κι εμείς είμαστε ανύπαρκτοι.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο Έλον Μασκ (Elon Musk), διευθυντής μεταξύ άλλων των εταιρειών Tesla Motors και SpaceX, γνωρίζοντας καλά την τεράστια ψευδαίσθηση που έχουν οι άνθρωποι για τον κόσμο που τους περιβάλλει, δήλωσε ότι υπάρχουν 50% πιθανότητες να είμαστε οντότητες που ζουν μέσα σε μια γιγαντιαία προσομοίωση, σε ένα μάτριξ ενός ηλεκτρονικού υπερ-υπολογιστή που δημιούργησε είτε ένας υπέρ-προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός, είτε οι μελλοντικοί μας απόγονοι.

Οι θρησκευτικές συνέπειες της νέας κοσμολογίας

Εκτός λοιπόν από τους ηγέτες των τεχνολογικών κολοσσών και τους σύγχρονους αστροφυσικούς και μαθηματικούς, και οι κυρίαρχοι των παγκοσμιοποιητών ―οι υπερελίτ― γνωρίζουν πολύ καλά ότι το σύμπαν μας είναι τετραδιάστατο, την ανυπαρξία του χρόνου, την ύπαρξη των πολλών συμπάντων, αλλά και των χώρων πέραν των τεσσάρων διαστάσεων, γνώσεις οι οποίες αποσιωπώνται επιμελώς από τις κυβερνήσεις των κρατών όλης της Γης και δεν εντάσσονται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευσή τους για ευνόητους λόγους που σχετίζονται ξεκάθαρα με τις παγκόσμιες θρησκευτικές ιεραρχίες και τη συνέργειά τους με τη παγκόσμια διακυβέρνηση.

Οι τελευταίες ανακαλύψεις όμως της αστροφυσικής που αποδεικνύουν ότι το σύμπαν μας δεν είναι το μόνο, ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν είναι μοναδική αλλά έχουν υπάρξει και θα υπάρχουν και άλλες, ότι η γέννηση συμπάντων είναι μια φυσική λειτουργία που προέρχεται από άλλα σύμπαντα-γονείς κλπ, θέτουν πλέον μείζονα θεολογικά προβλήματα που προσκρούουν στον τοίχο κυρίως των μονοθεϊστικών θρησκειών που προφανώς χρειάζεται πλέον να αναδομηθούν και να αρθρώσουν άλλο λόγο προκειμένου να μπορέσουν να δώσουν μια διαφορετική ερμηνεία στους πιστούς τους, τόσο για το ρόλο του Μεσσία, όσο και για τη φύση της Δευτέρας Παρουσίας και την Ανάσταση των Νεκρών.

Η δε σύγκρουση των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών, χριστιανισμού και μωαμεθανισμού η οποία είναι εν εξελίξει και υποκινείται από τους παγκοσμιοποιητές, μπορεί να είναι το προοίμιο της συγχώνευσης όλων των θρησκειών σε κάποιο είδος πανθρησκείας που θα προσπαθήσει επί της ουσίας να στηρίξει τους παγκοσμιοποιητές.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πιστεύουμε ότι σήμερα η Ορθοδοξία και ο Ορθόδοξος μοναχισμός δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να χάσουν την ταυτότητά τους διότι αυτό θα σημάνει και την απώλεια της ταυτότητας του έθνους και καλούνται να παίξουν το σημαντικότερο ίσως ρόλο τους, αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους σχήματα.

Όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες, αλλά και αυτοί που αισθάνονται Έλληνες, προσδοκούν από την Ορθοδοξία να αγκαλιάσει πνευματικά τους σημερινούς πιστούς της, βοηθώντας τους να ενσωματώσουν τις νέες ανακαλύψεις της επιστήμης σε μια νέα θεολογική ερμηνευτική που θα τους προσδώσει μια εντελώς νέου είδους πνευματικότητα η οποία θα αποτελέσει το αντίβαρο του σημερινού πνευματικού εκβαρβαρισμού, τέκνο της μετανεωτερικότητας.

Μετανεωτερικότητα, τεχνομεσσιανισμός και η μεγάλη ύβρις του μετανθρωπισμού

Η μετανεωτερικότητα εγκαταστάθηκε σαν όρος μετά το Μάη του 1968 και την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και καθιερώθηκε σαν έννοια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν γκρεμίστηκε ιστορικά και συνειδησιακά ο Έτερος Πόλος.

Από τότε μπορούμε να πούμε ότι άλλαξε θεμελιωδώς το «γίγνεσθαι» του πλανήτη. Επήλθε το τέλος και η κατάρρευση των ιδεολογιών, και δημιουργήθηκε ρήξη με ό,τι ήταν μέχρι τότε γνωστό.

Η μετανεωτερικότητα γιγάντωσε τις de facto θεσμικές δυσλειτουργίες των αποκαλουμένων αστικών δημοκρατιών, κατέστησε άκρως προβληματικό (και στην Ελλάδα ανενεργό) το κοινωνικό συμβόλαιο, και τελικά την ίδια τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος, τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές προσπαθούν λυσσαλέα να επιβάλλουν ζει εν υπνώσει, ενώ βιώνει μια εικονική πραγματικότητα ψευδαίσθησης κοινωνίας στην οποία τα πάντα πρέπει υποχρεωτικά να τρέχουν ασταμάτητα.

Την ώρα που πάει να παγιωθεί κάτι μέσα του, εμφανίζεται ένα άλλο, πιο καινούργιο, που αμφισβητεί αυτό που, για λίγο, θεωρούσε μόνιμο. Την μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί ο καθένας να ζει για τον εαυτό του, ανίκανος να ενωθεί δια ζώσης και να παράξει μαζικά κινήματα, μη θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτηση το πασιφανές έλλειμα δημοκρατίας. Τη μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί τα πάντα να είναι μεταβαλλόμενα, ώστε ο άνθρωπος να αδυνατεί να παράγει κριτική σκέψη.

Ο μετανεωτερικός τύπος ζει σε μία απέραντη διανοητική σύγχυση, αποθεώνει τις ενστικτώδεις επιθυμίες του όπως είναι οι σεξουαλικές ―εξ ου και η δια της βίας επιβολή στον παγκόσμιο πληθυσμό άφυλων ή διεμφυλικών προτύπων από τις πιο τρυφερές ηλικίες.

Ο μετανεωτερικός τύπος πιστεύει ότι η ελευθερία είναι ένα ακόμα εμπορικό προϊόν με σκοπό την κατανάλωση. Απελπισμένος, κατατεμαχίζεται ως μέρος του συστήματος και βάλλεται ασταμάτητα, κυνηγημένος από τις «εξελίξεις».

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος επί της ουσίας δεν σχετίζεται κοινωνικά και παρά τους χιλιάδες «εικονικούς» φίλους των λεγομένων social media ζει κατά μόνας, ενώ εξ αιτίας της τεχνολογίας πληροφορικής, ειδικά των Big Data (Μεγάλων Δεδομένων) και των αλγορίθμων που επιτρέπουν να λειτουργεί το Διαδίκτυο των Πραγμάτων (Internet of Things), έχει παραβιαστεί η ατομικότητά του η οποία ουδαμώς πλέον προστατεύεται, παρά τις αντίθετες ψευδείς διαβεβαιώσεις.

Δεν συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι και δεν αντιδρά σ’ αυτό παρά μόνο ως  παθητικός δέκτης, ενώ παρακολουθεί κυρίως εικόνα.

Αυτός ο τραγικός άνθρωπος κατάντησε ένα αυτόματο, που υπακούει σε απρόσωπες κοινωνικές δομές. Κάποιοι ελάχιστοι έχουν ρόλο διαχειριστή (όχι εντολέα), ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς ρόλο εντολοδόχου.

Οι γνώσεις του μετανεωτερικού ανθρώπου και των παιδιών του είναι αγοραίες, χρήσιμες μόνο στο σύστημα, όχι όμως και στον ίδιο και διαμορφώνουν μια αντίστοιχα μαζική, αγοραία νόηση και συμπεριφορά τύπου Survivor, Pokemon, Big Brother και The Rising Star.

Η μετανεωτερικότητα όμως σημάδεψε τις ζωές μας με την εμφάνιση του τεχνομεσσιανισμού (τη καινούργια μεταφυσική του ανθρώπου, την πίστη δηλαδή ότι η επιστήμη και η τεχνολογία, ―η διαβόητη «πρόοδος» των κομμουνιστών― θα λύσουν όλα μας τα προβλήματα), που μετατράπηκε σε τεχνοφεουδαρχία, με την επιβολή της παγκοσμιοποίησης, της πολιτισμικής ομογενοποίησης, της κατάργησης των συνόρων, του καταναλωτισμού, την επινόηση καινούργιων ασθενειών και την επιβολή της δήθεν πράσινης ενέργειας με την πρόφαση της προστασίας του οικοσυστήματος.

Οι παγκόσμιες υπερελίτ στα πλαίσια αυτής της τεχνοφεουδαρχίας θεωρούν ότι ο Homo Sapiens έχει τελειώσει ως είδος και πρέπει πλέον να εκλείψει οριστικά, όπως εξέλειπε ο άνθρωπος του Νεάντερνταλ.

Οι παγκόσμιες υπερελίτ πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα του μετανθρώπου, δηλαδή ενός όντος που έχει αποβάλλει το ανθρώπινο σώμα του και συνδέεται με κβαντικούς υπολογιστές, ότι επιτέλους θα αποδεσμευτούν από τα γήινα δεσμά, και ότι θα γίνουν αθάνατοι, θα γίνουν θεοί έχοντας πρόσβαση και στα άλλα σύμπαντα και διαστάσεις την οποία δεν μπορούν να έχουν με την ατελή ανθρώπινη φύση τους.

Ζούμε την περίοδο της μεγάλης ύβρεως, μιας παρανοϊκής επιδιώξεως που αφορά μια απειροελάχιστη μειοψηφία και όχι φυσικά το σύνολο του πληθυσμού των 7.5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων.

Μ’ άλλα λόγια κάποιοι άνθρωποι ελάχιστοι σε αριθμό, θέλουν διακαώς να μετανθρωπιστούν και οι πλεονάζουσες μάζες να εκλείψουν…

Ο αφελληνισμός των Ελλήνων και ο παγκόσμιος παραδειγματισμός

Μέσα σε όλη αυτή την παράνοια της τεχνοφεουδαρχίας ο Έλληνας έχασε την ταυτότητά του, τη γλώσσα του και κατέστη ανίκανος να προσεγγίσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, μητέρα κάθε ανώτερου στοχασμού.

Η μοναδικότητά μας, το σύνολο δηλαδή των εθνικά προσδιοριστικών, κοινωνικών, γεωγραφικών και θρησκευτικών στοιχείων που αποτελούν την ταυτότητά μας, αποδομήθηκε δολίως και εντέχνως και κατέρρευσε, ώστε να αποτελέσει πείραμα άλωσης για τα υπόλοιπα έθνη τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν νεώτερες ρίζες και πολιτισμό από τον πανάρχαιο δικό μας.

Αν οι Έλληνες πέσουν, άρα όλοι οι Homo Sapiens θα πέσουν και μάλιστα ευκολότερα.

Έτσι λοιπόν, βρισκόμαστε ένα μόλις βήμα πριν από τον αφανισμό του ολιγάριθμου ελληνικού έθνους και της ιδιότητας ΕΛΛΗΝΑΣ από άλλες φυλές και υπερδομές που πριν την τελική μας εξαφάνιση θα μας μεταλλάξουν σε τραγικές οντότητες.

Βρισκόμαστε στο σημείο κατά το οποίο η εθνική και η ορθόδοξη θρησκευτική μας ταυτότητα, η γλώσσα, η προσωπικότητα, η ιδιαιτερότητα, η νοοτροπία, η ιδιοσυγκρασία, η ετερότητα και η ιδιοπροσωπία μας χάνονται για πάντα.

Η δουλική μίμηση της Ευρωατλαντικής Δύσης επί δεκαετίες, η αλόγιστη αποδοχή της τεχνοφεουδαρχίας, η πασίγνωστη ελληνική διχόνοια, η υποταγή στις πιέσεις των παγκοσμιοποιητών και οι ελληνόφωνες ―και όχι ελληνόψυχες― προδοτικές κυβερνήσεις-μαριονέτες δημιούργησαν μεγάλες μάζες υπανθρωπικών αλλοτριωμένων, αγράμματων, ανιστόρητων, απαίδευτων και απάτριδων Νεοελλήνων ―άντρες χαϊβάνια και γυναίκες πορνίδια― που ξημεροβραδιάζονταν χορεύοντας ιδρωμένοι και ημίγυμνοι τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια των «ελληνάδικων» με τα smartphones στο χέρι και που οδηγήθηκαν αναγκαστικά σε ανθρωπολογικό και οντολογικό αδιέξοδο μη ξέροντας πια ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ και ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ.

Η ταυτότητα όμως είναι τόσο θεμελιώδης ανάγκη που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει προσωπική αξιοπρέπεια και δεν νοηματοδοτείται η ύπαρξη. Χωρίς ταυτότητα οδηγούμεθα στον υπαρξιακό ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ, επέρχεται η αλλοτρίωση και τελικά ο αφανισμός του προσώπου.

Η απώλεια της ταυτότητας του πρεκαριάτου [1] του προτεκτοράτου του Ευρωατλαντιστών, έχει καταστεί πάγια επιδίωξή τους προκειμένου ως Έλληνες να οδηγηθούμε σε δραστικό αποπληθυσμό.

Το διακύβευμα

Παρακολουθώντας ψύχραιμα τον άνευ προηγουμένου ολετήρα ανθρώπινων συνειδήσεων της μετανεωτερικότητας που γέννησε τον μετανθρωπισμό να επελαύνει με δραματικές επιπτώσεις και στην Ελλάδα και δίχως οι αυτόχθονες να δείχνουν να το αντιλαμβάνονται, αποφασίσαμε να βοηθήσουμε όσους συμπολίτες μας δεν είναι ακόμα πνευματικά νεκροί:

  • να στοχαστούν για την ηθική ύπαρξη του ανθρώπου στην εποχή του διανθρωπισμού,
  • να ενημερωθούν για την ύπαρξη της μη ευκλείδιας γεωμετρίας και τη σχέση της με τους μετανθρωπιστές,
  • να αντιταχθούν στη μηχανιστική θεώρηση του ανθρώπου,
  • να ενημερωθούν για τις καταστρεπτικές συνέπειες της ηχητικής ρύπανσης,
  • να παρακινηθούν να έλθουν σε επαφή με τη φύση, και ιδιαίτερα μέσω της ιστιοπλοΐας
  • να αρνηθούν την απώλεια της ταυτότητάς τους ως Έλληνες, και τέλος,
  • να αντιληφθούν την απάτη των ―δήθεν― αστικών δημοκρατιών σε όλον τον πλανήτη και ειδικά στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι, η «Απεροπία» υπερασπίζεται και προάγει:

  • την έρευνα της ηθικής διάστασης του ανθρώπου την εποχή του μετανθρωπισμού
  • την κοσμολογική έρευνα, τη μελέτη των πολλαπλών διαστάσεων του χώρου και γενικότερα της μη ευκλείδιας γεωμετρίας
  • την εξάλειψη της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας
  • την κυκλική οικονομία και την εξάλειψη της αλόγιστης κατανάλωσης
  • την επέκταση των κύκλων ζωής των βιομηχανικών αντικειμένων μέσω της αναχρησιμοποίησης, συντήρησης, επισκευής και ανακατασκευής τους
  • την ελαχιστοποίηση της χρήσης παρθένων πρώτων υλών και τη μείωση των περιβαλλοντικών ιχνών
  • την αναλογική αποανάπτυξη και τον αποπληθυσμό της Γης προκειμένου να οδηγηθούμε σε άμεση δημοκρατία
  • την σιωπή, τη μελέτη, την έρευνα και την αυτοσυγκέντρωση
  • τη διάδοση της ιστιοπλοΐας και του βίου διάσημων Ελλήνων και ξένων θαλασσοπόρων
  • την ελληνικότητα και την γεωπολιτική, ιστορική, πολιτισμική και ανθρωπολογική μοναδικότητα του Αιγαιακού και του ευρύτερου ελληνικού παράκτιου χώρου δημοσιεύοντας ταξιδιωτικές εντυπώσεις ιστιοπλοϊκού προσανατολισμού.

YΠΟΣΗΜΕΙΩΣH

[1] Πρεκαριάτο: από τη λατινική λέξη precarious, όρος που υποδηλώνει σύνολο ατόμων που έχουν μείνει χωρίς εργασία και πόρους και ζουν κάτω από πρόσκαιρες, αβέβαιες και ανασφαλείς συνθήκες. Το πρεκαριάτο δεν αποτελεί τάξη, και δεν είναι καινούργια επινόηση. Είναι η επανεμφάνιση, στην σύγχρονη τους μορφή, συνθηκών και καθεστώτων εργασίας που υπήρχαν σε ευρεία κλίμακα τον 19ο αιώνα. Ουσιαστικά πρόκειται για το προλεταριάτο, με τη διαφορά ότι το τελευταίο θεωρείτο μεταπολεμικά κάπως «ασφαλισμένο» καθώς υποτίθεται ότι το καπιταλιστικό σύστημα του είχε λύσει τα ζωτικά του προβλήματα (σταθερή εργασία, ασφάλιση, επιδόματα, εργατική στέγη κλπ).

Comments are closed.