ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Η «Απεροπία» είναι το πρώτο ελληνικό ιστολόγιο αφυπνιστικού και ενημερωτικού χαρακτήρα με θέματα που αφορούν κυρίως τον διανθρωπισμό, την τεχνητή νοημοσύνη, και τον μετανθρωπισμό.

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι για όλους. Αν δεν αισθάνεστε άνετα με την παραπάνω θεματολογία ή απλώς δεν ενδιαφέρεστε, σας συστήνω να μεταβείτε αμέσως εδώ.

Αν όμως κάτι σας λέει η θεματολογία του, συνεχίστε την ανάγνωση.

Η «Απεροπία» είναι μια εντελώς ανεξάρτητη προσπάθεια, δίχως φανερούς ή κρυφούς χρηματοδότες, μακρυά από πολιτικά κόμματα και ντόπιους ή διεθνείς οργανισμούς, πνευματικό τέκνο της Χρυσούλας Μπουκουβάλα που συχνά γράφεται και αναρτάται μέσα σε ένα ιστιοφόρο σκάφος, σε απομονωμένα σημεία των ελληνικών θαλασσών. 

Εάν κάνετε χρήση του ιστολογίου παρακαλούμε να διαβάσετε τους Όρους Χρήσης πριν την περιήγηση σε αυτό.

Γιατί Απεροπία;

Απεροπία στα αρχαία ελληνικά σημαίνει άπειρη όψις, άπειρη θέα.

Ένα καταλυτικό ιστιοπλοϊκό ταξίδι μου έθεσε εν πλω, έντονη την πιθανότητα της ταυτόχρονης ύπαρξης του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω την ανυπαρξία του χρόνου και τις επαλληλίες πραγματικοτήτων, μια άπειρη δηλαδή και μη ντετερμινιστική όψη του κόσμου μας, που ενδεχομένως παραβιάζει ακόμα και την αρχή της αιτιότητας.

Εξ αιτίας των παραπάνω, και σε συνδυασμό με την ήδη πολυετή ενασχόλησή μου με θεματολογίες που πραγματεύεται το ιστολόγιο, γεννήθηκε η ανάγκη για τη δημιουργία δημοσιεύσεων οι οποίες θα αναφέρονταν σε ζητήματα διανθρωπισμού, τεχνητής νοημοσύνης και μετανθρωπισμού, συνδέοντάς τα όμως με τις τελευταίες ανακαλύψεις της φυσικής και της κβαντομηχανικής.

Η ψευδαισθητική πραγματικότητα

Η φύση της πραγματικότητας αποτελεί δυσεπίλυτο αίνιγμα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ήδη από την εποχή των προσωκρατικών φιλοσόφων, είχε τεθεί το πρόβλημα της ψευδαισθητικής μας πραγματικότητας, και μάλιστα της διαστρεβλωμένης αντίληψης της τέταρτης διάστασης του χώρου και της βίωσής της ως «κάτι» που αποκαλούμε χρόνο.

Λαμπροί διανοητές συνειδητοποίησαν εδώ και πολλά χρόνια ότι για να λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί ο κόσμος μας πρέπει να υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις από τρεις, ότι το δικό μας σύμπαν έχει τέσσερις διαστάσεις, και ότι κατά συνέπειαν η αίσθηση του «χρόνου που κυλά» είναι κατά πάσα πιθανότητα μια ψευδαίσθηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, δηλαδή ότι το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν κάπου εκεί έξω ταυτόχρονα μαζί με το παρόν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους παραβιάζοντας την αρχή της αιτιότητας.

Όλα δείχνουν λοιπόν ότι το παρελθόν δεν μπορεί να έχει «εξαφανιστεί» δια παντός, το μέλλον να είναι ανύπαρκτο και να «αναπηδάει» ξαφνικά εκ του μηδενός, διότι αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ούτε το παρόν μας υπάρχει, άρα ούτε κι εμείς οι ίδιοι. Αν δηλαδή δεν υπάρχουν αυτά ΚΑΠΟΥ ΜΑΖΙ, τότε κι εμείς είμαστε ανύπαρκτοι.

Εδώ όμως επιβάλλεται προσοχή και κριτική σκέψη: η πίστη σε μια τέτοια κοσμοαντίληψη αν ερμηνευθεί λανθασμένα, δυναμιτίζει τα θεμέλια των κοινωνιών μας και κινδυνεύει να οδηγήσει σε σκοτεινές ατραπούς.

Μια απ’ αυτές θα ήταν ο ντετερμινισμός και η άποψη ότι ο άνθρωπος δεν έχει καμμία επίδραση στη διαμόρφωση του μέλλοντός του, αντίληψη άκρως επικίνδυνη.

Το μέγα ζήτημα που αναφύεται πλέον είναι πόσες «φυσικές» πραγματικότητες υπάρχουν και με ποιο τρόπο είναι επάλληλες.

Δεν πρόκειται λοιπόν για διαμορφωμένα μέλλοντα, αλλά για απειρία μελλόντων, για επαλληλία πραγματικοτήτων, τις οποίες οι διανθρωπιστές ισχυρίζονται ότι θα αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα όταν πια γίνουν μετάνθρωποι…

Υπερχώρος και ενέργεια του κενού

Η σημερινή φυσική μας λέει ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτό το κάπου εκεί έξω στο οποίο αναφέρθηκα, είναι ένας υπερχώρος έντεκα διαστάσεων, εκ των οποίων οι επτά είναι τόσο μικρές, “τσαλακωμένες” και μη αντιληπτές, που η ύπαρξή τους προκύπτει μόνο μαθηματικά.

Η σημερινή φυσική μας λέει ότι ο χώρος είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα σύμπαντα, ενώ η κβαντομηχανική μας λέει ότι το κενό (που κάθε άλλο παρά κενό είναι) είναι γεμάτο από πάλλουσα ενέργεια που ενδέχεται να διαλυθεί (vacuum decay), κι ότι εμείς οι ίδιοι (οι παρατηρητές) δημιουργούμε την πραγματικότητά μας κάθε στιγμή μέσω της συνείδησής μας.

Τι συμβαίνει τελικά;

Κατά την άποψή μου σίγουρα κάτι άλλο που περιμένει να ανακαλυφθεί. Σίγουρα η πραγματικότητα έχει πολύ περισσότερες όψεις απ’ αυτές που αντιλαμβανόμαστε.

Οι επιστήμονες τα επόμενα χρόνια θα ξεδιαλύνουν το τοπίο με την επιβεβαίωση της Θεωρίας του Όλου ή Θεωρίας-Μ των υπερχορδών, μ’ άλλα λόγια με τη πολυθρύλητη ενοποίηση της Θεωρίας της Γενικής Σχετικότητας με τη κβαντομηχανική.

Νέα φυσική και μονοθεϊστικές θρησκείες

Εκτός λοιπόν από τους ηγέτες των τεχνολογικών κολοσσών και τους σύγχρονους αστροφυσικούς και μαθηματικούς, και οι υπερελίτ είναι ενημερωμένες για τη μεγάλη πιθανότητα ανυπαρξίας του χρόνου, ύπαρξης πολλών συμπάντων και κόσμων πέραν των τεσσάρων διαστάσεων, για θεωρίες και επιβεβαιώσεις πειραμάτων οι οποίες δεν διαχέονται στο ευρύ κοινό για ευνόητους λόγους που σχετίζονται ξεκάθαρα με τις παγκόσμιες θρησκευτικές ιεραρχίες και τη συνέργειά τους με τη παγκόσμια διακυβέρνηση.

Οι ανακαλύψεις της αστροφυσικής των τελευταίων χρόνων που τείνουν προς το συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολυσύμπαντα, σε ένα εκ των οποίων εμπεριέχεται το δικό μας, ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν είναι μοναδική αλλά έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν αναρίθμητες παρόμοιες, ότι η γέννηση συμπάντων είναι μια φυσική λειτουργία που προέρχεται από την ενέργεια του κενού, θέτουν μείζονα θεολογικά προβλήματα που προσκρούουν κυρίως στον τοίχο των μονοθεϊστικών θρησκειών.

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες, ο χριστιανισμός, ο ιουδαϊσμός και ο μωαμεθανισμός, χρειάζεται να αναδομηθούν άμεσα και να αρθρώσουν θεολογία προσαρμοσμένη στον 21ο αιώνα της τεχνολογίας, προκειμένου να μπορέσουν να δώσουν μια διαφορετική ερμηνεία στους πιστούς τους, τόσο για το ρόλο του Μεσσία, όσο και για τη φύση της Δευτέρας Παρουσίας και την Ανάσταση των Νεκρών.

Αντ’ αυτής παρατηρούμε μια εκκωφαντική σιωπή, μια απίστευτη αφωνία και μάλλον παράδοση αμαχητί των θρησκευτικών ηγετών τους στις προσταγές των παγκοσμιοποιητών.

Διανθρωπισμός, πανθρησκεία και ο ρόλος της Ορθοδοξίας

Σε ό,τι μας αφορά ως Έλληνες, βλέποντας την επιβαλλόμενη μετανάστευση αλλοθρήσκων να αυξάνεται όλο και περισσότερο στα ευρωπαϊκά εδάφη, διαπιστώνουμε ότι η συγκεκριμένη μετανάστευση χρησιμοποιείται παράλληλα με τον διανθρωπισμό ως Δούρειος Ίππος συγχώνευσης όλων των θρησκειών σε κάποιο είδος πανθρησκείας, απαραίτητης για την επιβολή τυραννικής παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πιστεύω ότι σήμερα η Ορθοδοξία δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να χάσει την ταυτότητά της, διότι αυτό θα σημάνει και την απώλεια της ταυτότητας του έθνους μας, ενώ θα πρέπει να αρνηθεί να συμμετάσχει σε οικουμενικά σχήματα.

Όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες, αλλά και αυτοί που αισθάνονται Έλληνες, πιστεύουν ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη που μπορεί να αγκαλιάσει πνευματικά τους σημερινούς ανθρώπους, η μόνη που μπορεί να τους βοηθήσει να ενσωματώσουν τις νέες ανακαλύψεις της επιστήμης σε μια νέα θεολογική ερμηνευτική που θα τους προσδώσει μια εντελώς νέου είδους πνευματικότητα η οποία θα αποτελέσει το αντίβαρο του σημερινού πνευματικού εκβαρβαρισμού, τέκνο της μετανεωτερικότητας.

Μετανεωτερικότητα και τεχνομεσσιανισμός

Η μετανεωτερικότητα εγκαταστάθηκε σαν όρος μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και καθιερώθηκε σαν έννοια με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν γκρεμίστηκε ιστορικά και συνειδησιακά ο Έτερος Πόλος.

Η μετανεωτερικότητα γιγάντωσε τις de facto θεσμικές δυσλειτουργίες των αποκαλουμένων αστικών δημοκρατιών, κατέστησε άκρως προβληματικό (και στην Ελλάδα ανενεργό) το κοινωνικό συμβόλαιο, και τελικά την ίδια τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος, τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές προσπαθούσαν λυσσαλέα να επιβάλλουν, αλλά όλα δείχνουν ότι σε λίγο δεν θα τον χρειάζονται, ζει εν υπνώσει, ενώ βιώνει μια εικονική πραγματικότητα ψευδαίσθησης κοινωνίας στην οποία τα πάντα πρέπει υποχρεωτικά να τρέχουν ασταμάτητα.

Την ώρα που πάει να παγιωθεί κάτι μέσα του, εμφανίζεται ένα άλλο, πιο καινούργιο, που αμφισβητεί αυτό που, για λίγο, θεωρούσε μόνιμο. Την μετανεωτερικότητα εξυπηρετεί ο καθένας να ζει για τον εαυτό του, ανίκανος να ενωθεί δια ζώσης και να παράξει μαζικά κινήματα, μη θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτηση το πασιφανές έλλειμμα δημοκρατίας.

Ο μετανεωτερικός τύπος ζει σε μία απέραντη διανοητική σύγχυση, αποθεώνει τις ενστικτώδεις επιθυμίες του όπως είναι οι σεξουαλικές ―εξ ου και η δια της βίας επιβολή στον παγκόσμιο πληθυσμό άφυλων ή διεμφυλικών προτύπων από τις πιο τρυφερές ηλικίες.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος επί της ουσίας δεν σχετίζεται κοινωνικά και παρά τους χιλιάδες «εικονικούς» φίλους των λεγομένων social media ζει κατά μόνας, ενώ εξ αιτίας της πληροφορικής, ειδικά των Big Data (Μεγάλων Δεδομένων) και των αλγορίθμων, έχει παραβιαστεί η ατομικότητά του η οποία ουδαμώς πλέον προστατεύεται.

Ο μετανεωτερικός άνθρωπος επί της ουσίας δεν συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι και δεν αντιδρά σ’ αυτό παρά μόνο ως  παθητικός δέκτης, ενώ παρακολουθεί κυρίως εικόνα.

Η ύβρις του μετανθρωπισμού

Η μετανεωτερικότητα όμως σημάδεψε τις ζωές μας με την εμφάνιση του τεχνομεσσιανισμού (τη καινούργια μεταφυσική του ανθρώπου, την πίστη δηλαδή ότι η επιστήμη και η τεχνολογία, ―η διαβόητη «πρόοδος» των κομμουνιστών― θα λύσουν όλα μας τα προβλήματα), που μετατράπηκε σε τεχνοφεουδαρχία, με την επιβολή της πολιτισμικής ομογενοποίησης, της κατάργησης των συνόρων μέσω υποκινούμενης μαζικής μετανάστευσης, του καταναλωτισμού, την επινόηση καινούργιων ασθενειών, την επιβολή της δήθεν πράσινης ενέργειας, και τέλος, με την προώθηση του μετανθρωπισμού.

Οι παγκόσμιες υπερελίτ πιστεύουν ότι επιτέλους ήρθε η ώρα που θα αποδεσμευτούν από τα γήινα δεσμά των ασθενειών και του θανάτου, θα γίνουν αθάνατες, μετάνθρωποι, μηχανικοί ανθρωποθεοί, έχοντας τεράστια υπολογιστική ισχύ, άμεση πρόσβαση και στα άλλα σύμπαντα και διαστάσεις στα οποία δεν μπορούν να έχουν με την ατελή ανθρώπινη φύση τους.

Ζούμε δηλαδή σε μια πολύ επικίνδυνη εποχή όπου κάποιοι άνθρωποι, ελάχιστοι σε αριθμό, κατέχοντας όλη την οικονομική και πολιτική ισχύ, θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να εκλείψει ο Σάπιενς τον οποίο δεν έχουν πια ανάγκη.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία καθημερινά μας βομβαρδίζουν με την πληροφορία ότι μια άλλη οντότητα προετοιμάζεται πυρετωδώς, ο μετάνθρωπος (posthuman), που δεν θα έχει ανάγκη ούτε από κοινωνίες ανθρώπων, ούτε από δημοκρατίες.

Οι υπερελίτ θέλουν να ξεφορτωθούν τον Σάπιενς διότι καταστρέφει πολύτιμους φυσικούς πόρους που (τους) είναι απαραίτητοι για την ολοκλήρωση του σχεδίου τους.

Γιατί όταν ο πλανήτης Γη βρεθεί μέσα στη δίνη μιας γιγαντιαίας κοσμικής καταστροφής, τότε θα πρέπει να είναι σε θέση (μόνο εκείνες φυσικά) να διαφύγουν εγκαίρως από τον θνήσκοντα κόσμο μας…

Ο αφελληνισμός των Ελλήνων και ο παγκόσμιος παραδειγματισμός

Η ιδιομορφία μας ως Έλληνες, το σύνολο δηλαδή των εθνικά προσδιοριστικών, κοινωνικών, γεωγραφικών και θρησκευτικών στοιχείων που αποτελούν την ταυτότητά μας, αποδομήθηκε δολίως και εντέχνως, ώστε να αποτελέσει πείραμα άλωσης για τα υπόλοιπα έθνη τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν νεώτερες ρίζες και πολιτισμό από τον πανάρχαιο ελληνικό.

Βρισκόμαστε στο σημείο κατά το οποίο η εθνική και η ορθόδοξη θρησκευτική μας ταυτότητα, η γλώσσα, η προσωπικότητα, η ιδιαιτερότητα, η νοοτροπία, η ιδιοσυγκρασία, η ετερότητα και η ιδιοπροσωπία μας χάνονται για πάντα.

Η δουλική μίμηση της Ευρωατλαντικής Δύσης επί δεκαετίες, η αλόγιστη αποδοχή της τεχνοφεουδαρχίας, η ελληνική διχόνοια, και η υποταγή στις πιέσεις των παγκοσμιοποιητών δημιούργησαν μεγάλες μάζες αλλοτριωμένων, αγράμματων, ανιστόρητων, απαίδευτων και απάτριδων Νεοελλήνων ―άντρες χαϊβάνια και γυναίκες πορνίδια― που ξημεροβραδιάζονταν χορεύοντας ιδρωμένοι και ημίγυμνοι τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια των «ελληνάδικων» με τα κινητά στο χέρι και που οδηγήθηκαν αναγκαστικά σε οντολογικό αδιέξοδο μη ξέροντας πια ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ και ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ.

Η ταυτότητα όμως είναι τόσο θεμελιώδης ανάγκη του ανθρώπου που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει προσωπική αξιοπρέπεια και δεν νοηματοδοτείται η ύπαρξη. Χωρίς ταυτότητα οδηγούμεθα στον υπαρξιακό μηδενισμό, επέρχεται η αλλοτρίωση και τελικά ο αφανισμός του προσώπου.

Το διακύβευμα

Παρακολουθώντας ψύχραιμα τον ολετήρα ανθρώπινων συνειδήσεων της μετανεωτερικότητας που γέννησε το τέρας του μετανθρωπισμού να επελαύνει με δραματικές επιπτώσεις και στην Ελλάδα και δίχως οι αυτόχθονες να δείχνουν να αντιλαμβάνονται τι έρχεται, το ιστολόγιο «Απεροπία» πασχίζει να βοηθήσει όσους συμπολίτες μας δεν είναι ακόμα πνευματικά νεκροί:

  • να ενημερωθούν για τις τελευταίες εξελίξεις του διανθρωπισμού, αλλά και για τους πολιτικούς κινδύνους που συνεπάγεται η μη θεραπευτική εφαρμογή του,
  • να στοχαστούν για την ηθική ύπαρξη του ανθρώπου στην εποχή του διανθρωπισμού,
  • να πληροφορηθούν εκλαϊκευμένα τις τελευταίες θεωρίες της φυσικής και της κοσμολογίας,
  • να κατανοήσουν πώς σχετίζεται η προώθηση του άφυλου, ασεξουαλικού, ομοφυλόφιλου, ομογενοποιημένου, απάτριδος και μηδενιστή διανθρωπισμένου ανθρώπου στους χριστιανικούς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς με την ταυτόχρονη, φασιστικού τύπου, επιβολή κολοσσιαίου αριθμού αλλοθρήσκων μεταναστών,
  • να υπερασπιστούν την ταυτότητά τους ως Έλληνες, και τέλος,
  • να αντιληφθούν τη παγκόσμια τραπεζοκρατία και την απάτη των αστικών, ―δήθεν― αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών.

Comments are closed.