ΔΙΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ /

Είναι ο διανθρωπισμός ο σύγχρονος γνωστικισμός;

ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Η διανθρωπιστική φιλοσοφία που εμφανίζεται διαρκώς σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, στη λογοτεχνία, ακόμη και στην προεδρική εκστρατεία των ΗΠΑ, δημιουργεί εύλογους φόβους σε αρκετούς ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς χριστιανούς, ότι πρόκειται για μια θριαμβευτική επάνοδο του γνωστικισμού [1] με μια νέα, και άκρως επιθετική μορφή.

Ο γνωστικισμός ήταν από τα πρώτα φιλοσοφικά συστήματα που κηρύχθηκαν αιρετικά από τον «επίσημο» χριστιανισμό, καθολικό και ορθόδοξο, εντούτοις δεν εξαφανίστηκε ποτέ, βρίσκοντας πάντα νέους τρόπους να παρουσιαστεί σε κάθε γενιά.

Από την άλλη, ο χριστιανισμός από τις πρώτες στιγμές του, στοχοθετήθηκε από τη φιλοσοφία του γνωστικισμού, και τανάπαλιν. Δεν θα αναλύσουμε εδώ όλες τις γνωστικές θεωρίες (τις οποίες είναι άκρως χρήσιμο να μελετήσει κανείς), το σίγουρο είναι πάντως ότι ο χριστιανισμός είναι εχθρός του γνωστικισμού.

Δεδομένου ότι σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία του 2017 το 90% των Ελλήνων πολιτών αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί ορθόδοξοι στο θρήσκευμα [2], θεωρήσαμε χρήσιμο να αναλύσουμε πώς ο διανθρωπισμός συνδέεται με τον γνωστικισμό, και γιατί δεν συνάδει με την Ορθοδοξία, αλλά με τον προτεσταντισμό.

Το Πρόβλημα του Κακού

Ο γνωστικισμός εμφανίζεται σήμερα συναρπαστικότερος από ποτέ, επειδή δίνει μια σαφή απάντηση στο Πρόβλημα του Κακού.

Μετά από χιλιετίες ανθρώπινης ύπαρξης εξακολουθούμε να βλέπουμε άπειρο πόνο και δυστυχία στον κόσμο. Σωστά; Ο γνωστικισμός μας λέει ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να συμβεί τίποτε άλλο στον πλανήτη μας, πέραν κακών πραγμάτων.

Πολύ περιληπτικά και εκλαϊκευμένα, να γιατί:

Ο γνωστικισμός υποστηρίζει ότι ο αληθινός Θεός (Βυθός, ή Μονάς) είναι αδιάφορος και απρόσιτος, υπερβατικός, άρρητος και άγνωστος. Στο απώτατο παρελθόν απέκτησε θεϊκές εκπορεύσεις, ένα είδος «απογόνων» ― πνευματικών όντων.

Οι ανώτερες αυτές οντότητες ήταν αρσενικά και θηλυκά ζεύγη, και σύμφωνα με τον γνωστικό διανοητή Βαλεντίνο (100 ― 165 μ. Χ.), κορυφαίο εκπρόσωπο του αιγυπτιακού χριστιανικού γνωστικισμού, ήταν 30 και ονομάζονταν Αιώνες.

Οι Αιώνες δημιούργησαν με τη σειρά τους δικούς τους απογόνους, άλλους, κατώτερους σε ιεραρχία Αιώνες. Όλοι μαζί οι Αιώνες αποτελούν το Πλήρωμα, την πληρότητα δηλαδή του Θεού.

Ο πιο πρόσφατος κατώτερος Αιώνας, η Σοφία, ξέπεσε από τη θεϊκή επικράτεια και μετά από πολλές περιπέτειες απέκτησε δικό της απόγονο, τον λεοντόμορφο Ιανταλμπαώθ, τον κατά Πλάτωνα Δημιουργό, ο οποίος όμως εφ’ όσον δημιουργήθηκε σε κατώτατο πεδίο, έξω από τη θεϊκή επικράτεια, είναι κακός και πεπλανημένος και μάλιστα χωρίς να το γνωρίζει.

Τοιχογραφία του Αιώνα Σοφία

Ο Ιανταλμπαώθ δημιούργησε τα πλάσματα Άρχοντες, και με τη βοήθειά τους δημιούργησε τον δικό μας κόσμο, εμάς και τη δική μας υλική πραγματικότητα μέσα στην οποία φυλάκισε και την εκπεσούσα Σοφία. Για το λόγο αυτό οι άνθρωποι, έχουν θεϊκή σπίθα μέσα τους, και επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουν στην θεϊκή επικράτεια, στο Πλήρωμα, από το οποίο εξέπεσαν.

Μετά απ’ όλη αυτή την αταξία, το Πλήρωμα έστειλε τον απεσταλμένο του στη Γη, τον Αιώνα Ιησού – Σωτήρα με σκοπό την καταστροφή αυτού του κόσμου μέσω εκπύρωσης και την αποκατάσταση της θεϊκής τάξης.

Ο Ιησούς-Σωτήρ ήταν προορισμένος να δράσει ως Λυτρωτής του κόσμου, να αποκαλύψει στους ανθρώπους το Χριστό και να τους γλιτώσει από την καταπίεση του Ιανταλμπαώθ. Την ώρα της Σταύρωσης ο Αιώνας – Ιησούς εγκατέλειψε τον Χριστό με τον οποίο είχε ενωθεί κατά τη βάπτιση στον Ιορδάνη.

Καθώς κάποιοι δεν κατανόησαν το θείο μήνυμά του, δεν πήραν όλοι μέρος στο λυτρωτικό του έργο και έτσι χωρίστηκαν σε «υλικούς», που ήταν τα τέκνα του διαβόλου, σε «ψυχικούς», που είχαν ελεύθερη βούληση και μπορούσαν να σωθούν ή να απολεσθούν, και σε «πνευματικούς», που ήταν ανώτεροι όλων, προορισμένοι από τη φύση τους για τη σωτηρία. Αυτοί λοιπόν ήταν οι Γνωστικοί, οι οποίοι κατείχαν τη μυστική, τη θεία γνώση.

Μήπως σας θυμίζει κάτι το «Πρόβλημα του Κακού»; Αν σας ακούγεται οικείο ότι ο κόσμος μας είναι μόνο κακός, πιθανότατα είναι επειδή το ίδιο πιστεύετε κι εσείς εσφαλμένα, ακόμα κι αν είστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Ωστόσο, ο χριστιανισμός ―κυρίως μέσω των Αποστόλων και της Καινής Διαθήκης, διότι η Παλαιά Διαθήκη διαφέρει πολύ από την Καινή― δεν έχει διδάξει ότι η πραγματικότητα είναι απόλυτα κακή και ότι εμείς δεν μπορούμε να την αλλάξουμε.

Ο χριστιανισμός διδάσκει ότι η φυσική πραγματικότητα είναι αγαθό δημιούργημα ενός Πανάγαθου Θεού (δυστυχώς όμως πάλι στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός εμφανίζεται κάθε άλλο παρά Πανάγαθος). Ο χριστιανισμός πρεσβεύει ότι τα κακά πράγματα συμβαίνουν μεν, αλλά ο Θεός αποκρίνεται όχι με την εγκατάλειψη της δημιουργίας Του, αλλά με την εκπόνηση μιας Θείας Αποστολής για την αναγέννηση και τη μεταμόρφωσή της.

Το να είναι κάποιος χριστιανός λοιπόν σημαίνει να συμμετέχει στην αποστολή του Θεού ―να εργάζεται δηλαδή για να θεραπεύσει αρρώστους, να ταΐσει πεινασμένους, να ελευθερώσει σκλαβωμένους, εν γένει να αγωνίζεται για την παρούσα ζωή και όχι να αδιαφορεί ή να θέλει να την εγκαταλείψει όπως οι γνωστικοί.

Γνωστικιστική εικονογράφηση αγνώστου καλλιτέχνη που αντιπροσωπεύει τους Αιώνες όπως περιγράφονται στη γνωστική φιλοσοφία του Βασιλίδη. Το πλάσμα στο κέντρο είναι ο Μέγας Άρχων Αμπράξας

Προσέξτε αυτή τη διαφορά όσοι αυτοπροσδιορίζεστε ως χριστιανοί ορθόδοξοι, διότι είναι καθοριστική, ακόμα και για το καθημερινό γίγνεσθαι.

Σε σύγκριση όμως με τον γνωστικισμό, ο χριστιανισμός πάλι δεν φαίνεται να έχει στιβαρή απάντηση στο Πρόβλημα του Κακού. Όταν βλέπουν πόνο και δυστυχία στον κόσμο, οι περισσότεροι χριστιανοί δυστυχώς δεν μπορούν να τις δικαιολογήσουν ή να τις εξορθολογίσουν επαρκώς και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολλαπλή παρουσία του Κακού και ενός εκδικητικού Θεού στην Παλαιά Διαθήκη.

Αυτό ακριβώς το κενό βρήκε ο χριστιανικός γνωστικισμός για να βλαστήσει τους τέσσερις πρωτοχριστιανικούς αιώνες, πάντα στο ίδιο μονοπάτι που πολύ παλαιότερα είχαν βλαστήσει άλλα, πανάρχαια φιλοσοφικά κινήματα.

Η γήινη πραγματικότητα λοιπόν είναι κακή, διότι τη δημιούργησε ένας κατώτερος θεός, ένα κακό, αλλά ανίκητο από τον απλό άνθρωπο ον, που μόνο κακά πράγματα δημιουργεί.

Εμείς ως κοινοί θνητοί, μπορούμε να κάνουμε κάτι για να ανατρέψουμε αυτήν την κατάσταση; Μην ανησυχείτε. Οι γνωστικοί σωτήρες που είναι προορισμένοι (ελέω Θεού φυσικά) για τη σωτηρία, είναι εδώ για να μας βοηθήσουν.

…Και η ελιτίστικη διαχείρισή του

Κατά τον γνωστικισμό, οι μόνες διέξοδοι σ’ αυτή την τραγική φυλακή που μας έχει βάλει ο Ιανταλμπαώθ και η παρέα του οι Άρχοντες (που χρησιμεύουν ως αρχέτυπα σε όλη την παραφιλολογία τύπου Prison planet, Matrix κλπ), είναι να αποδράσουμε, είτε απεκδυόμενοι το υλικό σώμα μας, είτε διαφεύγοντας από τη Γη και επιστρέφοντας στο Πλήρωμα όπου και ανήκουμε, είτε ―εδώ είναι και το πιο ενδιαφέρον― γενόμενοι οι ίδιοι θεοί, «άρχοντες πάνω στη δημιουργία και στη διαφθορά» μέσω της απελευθερωτικής, μυστικής, θείας Γνώσης που μόνο οι μυημένοι κατέχουν.

Σχηματική αναπαράσταση της φιλοσοφίας του γνωστικισμού. Μετάφραση γραφήματος: “Απεροπία”

Ιδού τι λέει σχετικά ο Βαλεντίνος, απευθυνόμενος προς τους γνωστικούς αδελφούς του, όπως διασώζει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, θεολόγος και εκκλησιαστικός Πατήρ, 150-216 μ. Χ.):

[…] Απ’ αρχής αθάνατοι έστε και τέκνα ζωής έστε αιωνίας και τον θάνατον ηθέλετε μερίσασθαι εις εαυτούς, ίνα δαπανήσητε αυτόν και αναλώσητε, και αποθάνη ο θάνατος εν ύμίν (Απόσπασμα F, Kλήμης Αλεξανδρεύς)

Για τον Βαλεντίνο το άτομο που είναι προκαθορισμένο για τη σωτηρία των ανθρώπων είναι επίσης προκαθορισμένο και για ένα είδος θεϊκής διαχειριστικής συμπεριφοράς που περιλαμβάνει φυσικά και ένα ενεργό χέρι στην Ιστορία.

Εξετάζοντας διαδοχικά όλες τις παραπάνω γνωστικές θέσεις με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα, αντιλαμβανόμαστε ότι νομοτελειακά οδηγούν αφενός μεν:

  • στην ανατροπή των μη γνωστικών κοσμικών εξουσιών και στην άσκηση σωτηριολογικής ηγεμονίας μόνο από τους μυημένους και εκλεκτούς, και αφετέρου δε
  • στον διανθρωπισμό o οποίος και επιχειρείται στην εποχή μας με στόχο τον τελικό μετανθρωπισμό.

Σχετικά με τον τελευταίο, εμείς θα διαφωνήσουμε σφόδρα: πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όταν ένας από τους γνωστικούς σωτήρες μας (βλέπε Τranshumanists) μετασχηματιστεί σε νέο …Αιώνα, ας πούμε σε Homo Deus (δηλαδή υπερευφυή τεχνητή νοημοσύνη) δεν θα γεννήσει έναν άλλο καταραμένο Κόσμο, όπως έκανε η Σοφία;

Οι γνωστικοί κατείχαν προηγμένες γνώσεις αστροφυσικής και κβαντομηχανικής

 Η θεωρία του Όλου (ή θεωρία – Μ) η οποία είναι η πλέον επικρατέστρη θεωρία της αστροφυσικής σήμερα, προϋποθέτει την ύπαρξη πολυσύμπαντος (multiverse), το οποίο αποτελείται από σύμπαντα – φυσαλίδες, ένα εκ των οποίων είναι και το δικό μας.

Το δικό μας σύμπαν είναι τετραδιάστατο, ο χώρος όμως μέσα στον οποίο περιέχονται τα σύμπαντα ονομάζεται Yπερχώρος, ή Χώρος πέραν των διαστάσεων (bulk space) και περιέχει τουλάχιστον 11 διαστάσεις.

Ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι ο ίδιος ο χώρος διαστέλλεται (ή συστέλλεται), όχι η ύλη που περιέχει μέσα του. Δεν διαστέλλεται το σύμπαν μας, διαστέλλεται ο χώρος που το περιέχει. Άρα ο χώρος τρόπον τινα, είναι ζωντανός, και κατέχει μυστηριώδεις και ανεξιχνίαστες ιδιότητες με βάση τις τωρινές μας γνώσεις φυσικής.

Σύμφωνα με τη Γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, τα αντικείμενα με μεγάλη μάζα στρεβλώνουν ανάλογα τον χώρο (που απεικονίζεται παραπάνω ως δίχτυ) ο οποίος δεν είναι άκαμπτος, αλλά «ζωντανός» και εύκαμπτος σαν λάστιχο

Στο έργο «Τίμαιος» του Πλάτωνα στο οποίο υπάρχουν σαφείς πυθαγόρειες – γνωστικές αναφορές, ο Πλάτων βάζει τον υποτιθέμενο πυθαγορικό φιλόσοφο Τίμαιο να συνδιαλέγεται με τον Σωκράτη και να αναφέρεται στον πρώτο, αρχικό Θεό, ως «Ταυτόν» (την κοσμολογική Μοναδικότητα, το υπέρπυκνο κοσμικό αυγό, μια Λευκή Οπή που «ξέρασε» ένα νέο σύμπαν), ταυτίζοντάς τον με το χώρο, ενώ καθίσταται σαφές ότι δεν είναι αυτός ο Δημιουργός της δικής μας πραγματικότητας:

«Ο συλλογισμός του αείζωου Θεού ―σχετικά με τον Θεό που θα πλαθόταν― ήταν αυτός. Έφτιαξε ένα σώμα λείο και ομαλό, από κάθε πλευρά συμμετρικό προς το κέντρο, τέλειο […] Θέτοντας ψυχή στο μέσο του, την επέκτεινε παντού, περικαλύπτοντας μ’ αυτή το σώμα ακόμη κι απ’ έξω. Κατέστησε λοιπόν, έναν, μόνο, μοναδικό, κυκλικά περιστρεφόμενο, σφαιρικό ουρανό, εξαιτίας της αρετής δυνάμενο να συντροφεύει τον εαυτό του και να μη χρειάζεται κανέναν άλλον […] Για όλα αυτά, τον γέννησε ευδαίμονα Θεό […]

Το παραπάνω απόσπασμα παραπέμπει σαφώς στην θεωρία του Κοσμολογικού Πληθωρισμού που διετύπωσαν οι φυσικοί Άλαν Γκουθ (Alan Guth) του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), Αντρέι Λίντε (Andrei Linde) του πανεπιστημίου Στάνφορντ, και Πολ Στάινχαρντ (Paul Steinhardt) του πανεπιστημίου Πρίνστον. Πράγματι, όπου και να κοιτάξουμε το σύμπαν, είναι εκτεταμένο ομοιόμορφα, όπως στην πλατωνική περιγραφή.

Επιστρέφοντας στον Πλάτωνα, ο Τίμαιος συσχετίζει τα τέσσερα στοιχεία με τέσσερα στερεά, αποτελούμενα από τρίγωνα, τα οποία συμβάλλουν στη δημιουργία του κόσμου. Συσχετίζει λοιπόν τη Φωτιά με το κανονικό τετράεδρο – πυραμίδα, τον Αέρα με το κανονικό οκτάεδρο, το Νερό με το κανονικό εικοσάεδρο, και τη Γη με τον κύβο.

Με το συνδυασμό αυτών των γεωμετρικών στερεών δημιουργεί ο Θεός τον κόσμο. Όμως υπάρχει κι ένα πέμπτο στερεό που συνδέεται με το πέμπτο στοιχείο, τον Αιθέρα ή την λεγόμενη Πεμπτουσία του Αριστοτέλη, που κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με τη λεγόμενη σκοτεινή ύλη. Είναι το πενταγωνικό κανονικό δωδεκάεδρο, που εμπεριέχεται σε μορφές του αόρατου, άλλων διαστάσεων κόσμου, στην ύπαρξη των οποίων καταλήγει λογικά, μέσα από μαθηματικές, αριθμητικές και γεωμετρικές αναλύσεις.

Η σύγχρονη κβαντομηχανική μας λέει σχεδόν τα ίδια. Το δωδεκάεδρο εμπεριέχεται στο δισδυάκις τριακοντάεδρο (διαβάστε αναλυτικό άρθρο μας εδώ) από το οποίο προκύπτει η μορφή του μήκους Πλανκ, του ελάχιστου δομικού λίθου της πραγματικότητάς μας δηλαδή.

Παρόμοιες απόψεις για τον χώρο – αρχικό Θεό πρέσβευαν και οι Βαλεντινιανοί γνωστικοί: «Καλείται δε και τόπος υπ’ αυτών, και εβδομάς, και παλαιός των ημερών». (Ιππόλυτος, Ref. haeres, 6.32), και οι γνωστικοί της Αιγύπτου: «Αυτός είναι ο πρώτος πατήρ των Όλων. Αυτός είναι ο «αυτοφυής» και «αυτογέννητος τόπος» (Koptisch – gnostische Schriften I. σελ. 344).

Η σημερινή επιστήμη μας βοηθά πλέον να κατανοήσουμε καλύτερα πολλές από τις αινιγματικές γνώσεις των ερμητιστών, των πυθαγορείων και των γνωστικών, τις λεγόμενες «μυστικές δοξασίες» που δεν ήταν παρά κεκαλυμμένες επιστημονικές γνώσεις και ως τέτοιες πρέπει να εκλαμβάνονται πλέον τον 21ο αιώνα και να μην δαιμονοποιούνται.

Γνωστικισμός, προτεσταντισμός, διανθρωπισμός και καπιταλιστική ιδεολογία: πώς συνδέονται μεταξύ τους

Ο Θεός για τους καθολικούς ―και κυρίως για τους ορθοδόξους― δεν υπάρχει για να δικάζει τους κακούς και να τους τιμωρεί, αλλά περισσότερο για να τους παρηγορεί. Για τους ορθοδόξους και τους καθολικούς, η Κτίση και οι άνθρωποι δεν είναι φύσει κακοί και ούτε απορρίπτονται απόλυτα η ανθρώπινη φύση και τα ανθρώπινα πάθη, ως αμαρτία.

Ο αθεράπευτος δυϊσμός όμως των γνωστικών φαίνεται να είναι ένα είδος ηττοπαθούς ευαγγελίου στον οποίον η πρώιμη εκκλησία και οι Απόστολοι αναφέρονταν σταθερά ως Αντίχριστο. (Επιστολή Α΄ Ιωάννη 2:19 & 26, Επιστολή Β΄ Ιωάννη 1:7 κλπ.)

Αυτή η δυϊστική κοσμοθεωρία ότι η φυσική δημιουργία του Θεού (ο κόσμος και όλα όσα περιέχει) είναι κακή, άξια μόνο καταστροφής και ότι μόνο οι «πνευματικές» επιδιώξεις έχουν πραγματική αξία, επηρέασε τρομερά τους προτεστάντες, και συνεχίζει να τους επηρεάζει μέχρι και σήμερα.

Προτεστάντες Άγγλοι πουριτανοί όμως ίδρυσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αυτοί προσέδωσαν στην αμερικανική ιδεολογία ―αφού είχαν ήδη συγκρουστεί με την βρετανική μοναρχία, απαιτώντας σύνταγμα― τα βασικά της χαρακτηριστικά: καχυποψία προς την πολιτική ιεραρχία, αίσθηση της ατομικής ευθύνης και της ελευθερίας, ηθική της εργασίας και αποστολικό ζήλο.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Μαξ Βέμπερ, « Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού»

Η επίδραση του προτεσταντισμού σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ (Max Weber) [3] ήταν η γενεσιουργός αιτία της τεράστιας καπιταλιστικής ανάπτυξης σ’ αυτή τη χώρα, αλλά και στην Ευρώπη.

Η προτεσταντική ηθική έγκειται στην ύπαρξη ενός ισχυρού αστικού κώδικα στην εργασία, που δίνει έμφαση στη σκληρή δουλειά, στον ασκητικό βίο, στη συστηματική αποταμίευση και στη χωρίς εκκλησιαστικούς ενδιαμέσους σχέση του πιστού με τον Θεό, διευκολύνοντας έτσι τη συσσώρευση πλούτου.

Η χώρα λοιπόν στην οποίαν ο γνωστικισμός έχει ενσωματωθεί περισσότερο από οπουδήποτε αλλού υπό τον μανδύα του χριστιανικού προτεσταντισμού είναι επομένως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (48.9 % προτεστάντες). Οι καθολικοί είναι μόνο 20%, ενώ το ποσοστό των άθρησκων ανέρχεται στο 24%.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι τα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Γιέηλ, Πρίνστον, Κολούμπια κλπ, που έχουν ιδρυθεί από προτεστάντες είναι φυτώρια διανθρωπισμού, ούτε το γεγονός ότι από τις ΗΠΑ ξεκίνησε και οργανώθηκε το σύγχρονο διανθρωπιστικό κίνημα.

Ο Μεγάλος Μάγιστρος εκδικείται;

Δεν ξεχνάμε βεβαίως ότι ο γνωστικισμός, (παιδί του οποίου είναι ο τελικός μετανθρωπισμός), καταδιώχτηκε απηνώς από την Καθολική Εκκλησία. Οι διώξεις εναντίον της αίρεσης των Καθαρών [4] στη Γαλλία μέσω της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών έχουν μείνει στην ιστορία για την αγριότητά τους.

Ούτε λησμονούμε τον φριχτό θάνατο στην πυρά το 1314 του πεφωτισμένου Ζακ Ντε Μολέ (Jacques de Molay), του τελευταίου Μεγάλου Μαγίστρου των Ναϊτών Ιπποτών, πράξη που κατά την άποψή μας ήταν αναμφισβήτητα απαράδεκτη.

Ο Ντε Μολέ και οι Ναΐτες επισήμως κατηγορήθηκαν ως αιρετικοί διότι είχαν επηρεαστεί από τον γνωστικισμό – μανιχαϊσμό της Ανατολής, ενώ από τον Πάπα Κλήμη Ε΄ της Καθολικής Εκκλησίας και τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ τον Ωραίο της Γαλλίας, αποδόθηκαν και άλλες κατηγορίες όπως βλασφημία, σατανισμός, (λατρεία της τραγόμορφης θεότητας Μπαφομέτ), μαγεία και αλχημισμός λόγω της γνώσης των ιδιοτήτων των πλατωνικών στερεών, ακόμα και σοδομισμός, κατηγορίες που δυστυχώς υπέκρυπταν οικονομικά και πολιτικά ελατήρια.

Αναμφίβολα οι Ναΐτες ως γνωστικοί, κατείχαν πανάρχαιες γνώσεις για τις οποίες εξεβίαζαν το καθολικό ιερατείο και έθεταν υπό αμφισβήτιση τα παπικά πρωτεία.

Η αλήθεια όμως βρίσκεται κάπου ανάμεσα και ίσως να ήταν πιο κυνική: ο Φίλιππος ήταν βαθύτατα χρεωμένος στο τάγμα των Ναϊτών που την εποχή εκείνη διαδραμάτιζαν ―μαζί με τους Εβραίους― ρόλο τραπεζιτών, συσσωρεύοντας τεράστια πλούτη από το πλιάτσικο που γινόταν κατά τη διαδρομή προς και από τους Αγίους Τόπους.

Εκείνη την εποχή ένας ήταν ο τρόπος «κουρέματος» των δανείων: η φυσική εξόντωση του δανειστή. Κατά συνέπειαν, ο Ντε Μολέ ως ηγέτης των Ναϊτών και αρχιδανειστής, ρίχτηκε ζωντανός στην πυρά μαζί με άλλους γνωστικούς συντρόφους του σε ένα νησάκι του ποταμού Σηκουάνα στο κέντρο του Παρισιού, βρίσκοντας τραγικό θάνατο, αφού αρνήθηκε να μαρτυρήσει τόσο τη δική του ενοχή, όσο και του τάγματός του για όσα τους είχαν προσάψει.

Το κάψιμο του Μεγάλου Μαγίστρου Ζακ Ντε Μολέ και των συντρόφων του το 1314 στον Σηκουάνα

Ο Ντε Μολέ την ώρα που καιγόταν όμως καταράστηκε τον Πάπα Κλήμη και τον Φίλιππο να πεθάνουν σύντομα. Πράγματι, και οι δύο πέθαναν μετά από λίγους μήνες.

Οι Ναΐτες δεν εξέλειπαν φυσικά με τον θάνατο του Ντε Μολέ και των συντρόφων του. Ιστορικά αρχεία αναφέρουν λέει ότι μία ημέρα πριν από τη σύλληψη των Ναϊτών, στις 12 Οκτωβρίου του 1307, δεκαοκτώ γαλέρες υπό τον διδάσκαλο Gérard de Villiers έβαλαν πλώρη από την ναϊτική κουρσάρικη πόλη του Ατλαντικού, Λα Ροσέλ (La Rochelle), για άγνωστο προορισμό, κατευθυνόμενες δυτικά, δηλαδή προς τον ανοιχτό ωκεανό, φορτώνοντας πλήρωμα και πενήντα άλογα καθώς και όσους θησαυρούς μπόρεσαν να περισώσουν.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Ναΐτες είχαν φτάσει πολύ νωρίτερα από την απόβαση του Φερνάντο Κορτέζ στο Νέο Κόσμο, γι’ αυτό και το 1519 ο τελευταίος αυτοκράτορας των Αζτέκων Μοντεζούμα, όταν είδε τους λευκούς κονκισταντόρες δεν έκανε τίποτε για να τους σταματήσει, βέβαιος πως πραγματοποιείται η προφητεία της επιστροφής των λευκών έφιππων «θεών» του Ήλιου που είχαν ήδη επισκεφθεί τη χώρα του σχεδόν διακόσια χρόνια νωρίτερα.

Eίναι κοινό μυστικό δε ότι οι επιζώντες γνωστικοί απορροφήθηκαν σταδιακά στον προτεσταντισμό, σε τεκτονικές οργανώσεις, καθώς και σε άλλα τάγματα.

Είτε πήγαν οι Ναΐτες στον Νέο Κόσμο πριν τον Κολόμβο, είτε όχι, φαίνεται να παίρνουν σήμερα την εκδίκησή τους για τις διώξεις που υπέστησαν από την Καθολική Εκκλησία και τους καθολικούς βασιλείς, υπονομεύοντας τον καθολικισμό και τις ευρωπαϊκές μοναρχίες, ειδικευόμενοι στη δημιουργία επαναστάσεων. Είναι κι αυτή μια «ιερά» τέχνη, διόλου αμελητέα θα λέγαμε…

Η συμπάθεια δε που είχαν προς το Ισλάμ, συνεχίζεται ακόμα και σήμερα ακάθεκτη.

Ναΐτες και Βογόμιλοι εναντίον Βυζαντίου

Το ίδιο μίσος που έδειχναν οι γνωστικοί – Ναΐτες προς τον Πάπα και τους καθολικούς βασιλείς, έδειχναν επίσης και προς τους ορθόδοξους πατριάρχες και τους βυζαντινούς αυτοκράτορες.

Η απίστευτη βαρβαρότητα που επέδειξαν το 1204 όταν κατ’ εντολήν του Βαλδουΐνου της Φλάνδρας λεηλάτησαν και διέπραξαν ανομολόγητες βιαιοπραγίες εναντίων των ορθοδόξων βυζαντινών, το επιβεβαίωσε.

Κέλτικοι, πέτρινοι σταυροί διάσπαρτοι σε βογομιλικό νεκροταφείο στην περιοχή της Χαλκηδόνας στη Θεσσαλονίκη

Οι γνωστικοί της Βουλγαρίας, γνωστοί ως Βογόμιλοι, διώχθησαν και αυτοί απηνώς από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες. Περίπου διακόσια χρόνια πριν το κάψιμο στην πυρά των Ναϊτών, ο αυτοκράτωρ Αλέξιος Α΄ Κομνηνός με τη συνέργεια του πατριάρχη Νικολάου Γ΄ καταδίκασαν ως αιρετικούς τους Βογόμιλους και έκαψαν στην πυρά τους εκπροσώπους τους, όπως είχε συμβεί νωρίτερα, ήδη από την εποχή του Ιουστινιανού Β΄ με τους Παυλικιανούς γνωστικούς.

Απεικόνιση εξολόθρευσης Παυλικιανών από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη (843)

 Πολύ συνοπτικά, βλέπουμε ότι οι γνωστικοί έχουν κάθε λόγο να μισούν και τους καθολικούς και τους ορθοδόξους διότι έχουν διωχθεί απηνώς, ενώ οι πεποιθήσεις τους έχουν επί της ουσίας ενσωματωθεί στον τεκτονισμό και στον προτεσταντισμό. Κάποιοι καλοθελητές βέβαια ισχυρίζονται ότι οι γνωστικοί έχουν εισχωρήσει ήδη στην καθολική εκκλησία και επηρεάζουν τον Πάπα, αλλά και στην ορθόδοξη…

Πώς πλασάρεται ο διανθρωπισμός στην Ελλάδα

Όπως παρουσιάζεται αρχικά στους Έλληνες το διανθρωπιστικό κίνημα, φαίνεται να αγκαλιάζει κάθε πτυχή του ανθρωπισμού ―σωματική, συναισθηματική και διανοητική.

Οι Έλληνες εκ πρώτης όψεως νομίζουν ότι αναγνωρίζουν αμέσως τις ομοιότητες μεταξύ αυτής της κοσμοθεώρησης και της ορθόδοξης χριστιανικής σκέψης και αρχίζουν να έλκονται, δίχως να αντιλαμβάνονται το τέχνασμα, αν όμως είναι ικανοί να περάσουν σε δεύτερη ανάγνωση, θα ανακαλύψουν το μέγα βάραθρο που τις χωρίζει.

Στην Ελλάδα το διανθρωπιστικό κίνημα είναι ακόμα στα σπάργανα, λειτουργεί όμως υποχθόνια και ύπουλα αλώνοντας σιγά σιγά συνειδήσεις (με το αζημίωτο φυσικά), ιδιαίτερα τις νεώτερες.

Τα τυχόν άρθρα που κυκλοφορούν κατά καιρούς γραμμένα από απαίδευτους αρθρογράφους σε mainstream ΜΜΕ, δεν αποτελούν παρά μεταφράσεις γερμανικών ή αμερικανικών δελτίων τύπου τεχνολογικών κολοσσών, για «έξυπνα (smart) τεχνολογικά θαύματα που θα μας κάνουν πιο ευτυχισμένους».

Όλα βαφτίζονται «έξυπνα», διότι φυσικά απευθύνονται σε έξυπνους ανθρώπους όπως εμείς οι Έλληνες… (και στις άλλες χώρες βέβαια με την ίδια λέξη πλασάρονται).

Το «έξυπνο» δίκτυο 5G, το διαδίκτυο των πραγμάτων (Internet of things) και οι «έξυπνοι» μετρητές του ―δύο εξελίξεις για τις οποίες οι πολυεθνικοί κολοσσοί χαίρονται ιδιαιτέρως για τα κέρδη που θα αποκομίσουν χωρίς ακόμα να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο, oύτε να έχουν αποφανθεί οι επιτροπές εμπειρογνωμώνων― τα «έξυπνα» γυαλιά της Google, οι «έξυπνες κατσαρόλες», οι «έξυπνοι» τρισδιάστατοι εκτυπωτές, οι «έξυπνες» πόλεις έχουν φτιαχτεί με μεγάλη αγάπη για εμάς. Πρόκειται για ανείπωτη …εξυπνάδα, που θα κάνει τη ζωή μας πραγματικό παράδεισο!

Οι άνεργοι και χρεωκοπημένοι Έλληνες, αντιμέτωποι με τεράστια χρέη στις τράπεζες και στα ταμεία κοινωνικών ασφαλίσεων, με καταλυμμένο το Σύνταγμά τους τα διαβάζουν όλα αυτά αποσβολωμένοι, ενεοί, αναρωτώμενοι σε ποιον απευθύνονται και ποια είναι η χρησιμότητά τους.

Κανείς δεν μιλάει για την ηθική ύπαρξη του δύστυχου Sapiens, για το πώς συνδέονται τα Μεγάλα Δεδομένα (Big Data) με τις “εξυπνάδες” του διανθρωπισμού και τα κέρδη του, με το «ιστορικό χέρι» του γνωστικισμού, τους παγκοσμιοποιητές διεθνιστές εκδικητές του και την κβαντομηχανική.

Η παγίδα του διανθρωπισμού για την άλωση της Ορθοδοξίας

Οι διανθρωπιστές διακηρύσσουν πως πρέπει να αυξηθεί κατά πολύ η διάρκεια της ζωής μας, να κατανικηθούν οι ασθένειες και το γήρας, να εξαλειφθεί η ακραία φτώχεια, να προχωρήσει η ανακάλυψη και η εξερεύνηση άλλων πλανητών, ενώ κάποια στιγμή που τοποθετείται μετά το 2045 να γίνουμε μετάνθρωποι, και αργότερα να ψηφιοποιηθούμε όπως ετοιμάζει πυρετωδώς και ο Ρώσος μεγιστάνας Ντμίτρι Ιτσκώφ.

Όλα αυτά διατείνονται ότι πρέπει να γίνουν μέσω της τεχνολογίας την οποία φυσικά κατέχουν μόνο οι δικές τους εταιρείες. Εννοείται ότι σιγούν ως ιχθείς για το ότι ο …μαθουσαλισμός θέτει ευθέως κοινωνικά ζητήματα όπως το να συνυπάρχουν στην ίδια οικογένεια 12 γενιές, εξάντλησης φυσικών πόρων και πολιτικής διακυβέρνησης.

Και εκεί έγκειται η παγίδα, ιδιαίτερα για τους Ορθόδοξους χριστιανούς, λόγω των διαφορών τους με τους προτεστάντες: μια κοσμοθεωρία που βλέπει τη φυσική πραγματικότητα σαν την αγαθή δημιουργία του Θεού όπως η Ορθόδοξη και στην οποία τα ανθρώπινα όντα καλούνται να συμμετάσχουν στη φροντίδα και στην διαφύλαξή της, δύσκολα θα αποφύγει την αναγνώριση της επιστήμης και της τεχνολογίας ως φυσικής έκβασης της ύπαρξης του ανθρώπου που έγινε κατ’ εικόναν Θεού. Και άλλο τόσο δύσκολα θα ορθώσει ανάστημα για τον περιορισμό και τον έλεγχο αυτής της τεχνολογίας.

Αλλά και οι καθολικοί πρέπει επίσης να προσέξουν την παγίδα. Ήδη όμως έχουν επηρεαστεί περισσότερο από τα διανθρωπιστικά κινήματα, λόγω της σαφούς προσέγγισης του Πάπα Φραγκίσκου στον Οικουμενισμό και σε διάφορα θέματα που άλλοτε θα σόκαραν τους καθολικούς (αποδοχή ομοφυλοφιλίας κλπ). Είπαμε, το χέρι των γνωστικών ήταν και παραμένει μακρύ…

Αποδοχή του διανθρωπισμού από τις υπόλοιπες θρησκείες

 Όσο για τους μουσουλμάνους, ιουδαίους, βουδιστές και ινδουϊστές δεν υπάρχει απολύτως κανένα πρόβλημα στην αποδοχή του διανθρωπισμού και της τεχνοφεουδαρχίας:

  • Οι μουσουλμανικές θρηκευτικές ελίτ και βασιλείες λόγω θεοκρατίας, ουδαμώς πρόκειται να ζητήσουν τη γνώμη των πιστών για να τους ελέγχουν ολοκληρωτικά μέσω τεχνολογίας και να τους διανθρωπίσουν. Θα είναι θέλημα του Αλλάχ. Τελεία. (Διαβάστε το άρθρο μας για το ανθρωποειδές ρομπότ Σοφία και τη Σαουδική Αραβία).
  • Οι ιουδαίοι λατρεύουν ως γνωστόν τον διανθρωπισμό για τα κέρδη, την ισχύ και την εξουσία που τους υπόσχεται, οπότε τον χρηματοδοτούν αδρά. Πρώτα έρχονται τα κέρδη και αναλόγως βλέπουμε…
  • Οι βουδιστές πιστεύουν πως ό,τι ζούμε είναι παραίσθηση – «Μάγια», άποψη που ταυτίζεται με τη θεωρία της προσομοίωσης, οπότε δεν έχουν ενστάσεις όσον αφορά την κατάργηση του Προσώπου το οποίο γι’ αυτούς έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει. Αντίθετα, η δημουργία υπερευφυούς τεχνητής νοημοσύνης είναι για τους Κινέζους, που είναι οι κατ’ εξοχήν βουδιστές του πλανήτη, πρόκληση παντοκρατορίας και αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων.

Boύδας και Σίβα. Η ασιατική όψη του γνωστικισμού

  • Οι ινδουϊστές δεν ενδιαφέρονται για την καλυτέρευση του μάταιου τούτου κόσμου, αλλά για το πώς θα φύγουν απ’ αυτόν, όπως ακριβώς και οι γνωστικοί και οι διανθρωπιστές. Λόγω του «Ντάρμα», του καθολικού νόμου του Κόσμου μας και του συστήματος των καστών που αυτός επιβάλει, δεν έχουν αντίρρηση για τον διανθρωπισμό μας, εφόσον ο παρών παραισθητικός κόσμος μας είναι γεμάτος οδύνη και πόνο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να τον αλλάξουμε.

Θεσμικό πλαίσιο για να εμποδίσει τον μετανθρωπισμό δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει στο εγγύς μέλλον στην Κίνα και στην Ινδία, αλλά και σε άλλες χώρες, οπότε η Μοναδικότητα – υπερευφυής τεχνητή νοημοσύνη, κατά τη γνώμη μας, θα προέλθει από την Ασία, και προφανώς από την Κίνα που έχει πάρει πλέον αμιγώς τεχνοφεουδαρχικό προσανατολισμό, πραγματοποιεί τεράστια τεχνολογικά άλματα και αναδεικνύεται στον επόμενο παγκόσμιο γίγαντα.

Ποια άλλη μεγάλη υπερδύναμη θεωρητικά μένει εκτός βεληνεκούς των σύγχρονων γνωστικών; Μα φυσικά η Ρωσία, η μόνη μεγάλη ορθόδοξη χώρα επί της Γης. Επομένως, λογικά ανάμεσα στους πολέμιους του διανθρωπισμού θα κατατάσσαμε και τη Ρωσία μαζί με τη μικρή, βασανισμένη Ελλάδα μας.

Ποια στάση πρέπει να λάβει η Ορθόδοξη Εκκλησία απέναντι στον διανθρωπισμό;

Είναι θέμα χρόνου λοιπόν το διανθρωπιστικό κίνημα να αλώσει και την Ελλάδα αν δεν λάβουν θέση οι θρησκευτικοί της ταγοί.

Έχουν αντιληφθεί άραγε οι ιεράρχες μας ότι τα τελευταία χρόνια ο διανθρωπισμός είναι πανταχού παρών, σε κινηματογραφικές ταινίες, σε τηλεοπτικές σειρές, στην ποπ κουλτούρα, στη μουσική, σε κόμιξ, σε βιντεοπαιχνίδια, σε μυθιστορήματα, ενώ διεκδικεί πλέον και θέση στην παγκόσμια διακυβέρνηση με τη δεξαμενή σκέψης Transpolitica στην οποία έχουμε αναφερθεί εκτενώς;

Ποια είναι η επίσημη άποψή τους για το τι συμβαίνει τελικά στην πραγματικότητα;

Είναι  ο διανθρωπισμός κάποιο είδος επικίνδυνης συνομωσίας, έργο μυστικών εταιρειών που επιδιώκουν τη θέωση, επιβουλεύονται τον παγκόσμιο έλεγχο της εξουσίας με τη βοήθεια της τεχνολογίας και στοχεύουν σε αποπληθυσμό;

Ή μήπως τελικά έχουμε να κάνουμε με μια μεγαλειώδη επιστροφή του αρχαίου γνωστικισμού, που θέλει να καταλύσει δια παντός τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα και μαζί τους κυρίως τις ορθόδοξες εκκλησίες όπως ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι;

Θα θέλαμε ειλικρινά να γνωρίζαμε και τη θέση της ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας επί των ανωτέρω, την οποία με μεγάλη χαρά θα δημοσιεύσουμε στο παρόν ιστολόγιο, διότι απ’ όσο ξέρουμε δεν έχει λάβει καμμία συγκεκριμένη και δεν έχει εκδώσει καμμία ανακοίνωση.

Σκοπός του άρθρου μας είναι να ενημερώσει όσους Έλληνες αναγνώστες αυτοπροσδιορίζονται ως ορθόδοξοι για τη σχέση του διανθρωπισμού με τον γνωστικισμό. Τη γνωστική φιλοσοφία, ειδωμένη πλέον στον 21ο αιώνα, θα την αποδεχθεί ή θα την απορρίψει μόνος του έκαστος ενδιαφερόμενος, αφού μελετήσει εις βάθος τις διδαχές της.

Η «Απεροπία» δεν έχει ούτε κατά διάνοιαν το αλάθητο ώστε να καταδικάσει ομαδόν τα γνωστικά κινήματα, διατηρεί όμως ενστάσεις ―μεταξύ άλλων― αναφορικά με την πλήρη αποδοχή της τεχνοφεουδαρχίας εκ μέρους των σύγχρονων γνωστικών, καθώς και με τον αφόρητο πλέον σεκιουλαρισμό και διεθνισμό τους.

Ο διανθρωπισμός αποτελεί μια κολοσσιαία πρόκληση για τις απανταχού Ορθόδοξες Εκκλησίες. Αν αδρανήσουν, ο γνωστικισμός με τη μορφή της Πανθρησκείας θα τους χτυπήσει σύντομα την πόρτα. Θέλουν κάτι τέτοιο;

H πυραμίδα της Ειρήνης και της Συμφιλίωσης στην Αστάνα, όπου λαμβάνουν μέρος οι παγκόσμιες διασκέψεις για τη σύγκλιση όλων των θρησκειών, βρίθει γνωστικών συμβολισμών

Αν ναι, η Αστάνα, η νέα φουτουριστική πρωτεύουσα του Καζακστάν, είναι εκεί και περιμένει, προτάσσοντας υπομονετικά τα πανάρχαια γνωστικά σύμβολα που έχει τοποθετήσει παντού.

Πηγές:

Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α’, εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997
Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου, Κατά Αιρέσεων, (Adversus haereses) βιβλίο 1-2, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ψηφιακή Πατρολογία
Πλάτωνος, Τίμαιος
The Nag Hammadi Scriptures: The Revised and Updated Translation of Sacred Gnostic Texts Complete in One, Μ
arvin Mayer
Παν. Μαρίνη, Ερμής Τρισμέγιστος, φιλοσοφία και θεολογία στην υστέρα εποχή
Encyclopedia of Philosophy
The Gnostic Society Library
Καθημερινή

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ο γνωστικισμός είναι ένα προχριστιανικής καταγωγής φιλοσοφικό και θρησκευτικό κίνημα, με επιρροές από τον νεοπυθαγορισμό, τον ζωροαστρισμό και τον στωικισμό, ενώ κατ’ άλλους οι ρίζες του ανάγονται στον πρώιμο ιουδαϊσμό.

Ο ονομασία του προέρχεται από την ελληνική λέξη «γνώσις», και αναφέρεται στην αντίληψη ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη εσωτερική γνώση, ένα κλειδί στην υπερβατική κατανόηση που μόνον ορισμένοι (εκλεκτοί) κατέχουν, κάτι που υπήρξε αφορμή να δημιουργηθούν κλειστές σέχτες και μυστικές εταιρείες.

Όταν δημιουργήθηκε ο γνωστικισμός οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αναλφάβητοι και δεν μπορούσαν να αφομοιώσουν τις μεταδιδόμενες, επί της ουσίας επιστημονικές γνώσεις που είχαν κληρονομήσει από πανάρχαιους πολιτισμούς που καταστράφηκαν στο απώτατο παρελθόν.

Οι γνωστικοί μοιράζονταν με τους πυθαγόρειους και τον πλατωνισμό την ιδέα ότι η σωτηρία του ατομικού πνεύματος, της «θείας σπίθας», συνίσταται στην απελευθέρωσή του από τον υλικό κόσμο και την άνοδό του στον τόπο καταγωγής του (το γνωστικό «Πλήρωμα» ή τον πλατωνικό Χώρο των Ιδεών).

Κατά την άποψή μας οι ομοιότητες της φιλοσοφίας των γνωστικών με τη θεωρία της προσομοίωσης, η γνώση των πλατωνικών στερεών και της μορφής των ελάχιστων στοιχείων – μήκους Πλανκ- που αποτελούν την ύλη του χώρου μας (κρυσταλλικά τετράεδρα) που μόλις τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώθηκε, άλλες γνώσεις που παραπέμπουν στην σημερινή Γενική θεωρία της σχετικότητας, όσον αφορά τη Μοναδικότητα και τα σύμπαντα-φυσαλίδες, η ομοιότητα των γνωστικών «Αιώνων» με τις ανώτερες διαστάσεις, τον Υπερ-χώρο ή τα παράλληλα σύμπαντα, δείχνουν ότι οι γνωστικοί κατείχαν κρυμμένες επιστημονικές γνώσεις που προσπαθούσαν να διασώσουν ανά τους αιώνες, διατυπωμένες με βάση τα τεχνολογικά μέσα και το ιστορικό πλαίσιο της εποχής τους.

Χαρακτηριστικό του γνωστικισμού ήταν η συστηματική περιφρόνηση του φυσικού κόσμου, με ιδιαίτερη μετάθεση του βάρους της διδασκαλίας τους προς την αρχή και τη δημιουργία του Σύμπαντος, καθώς και ο συνήθως αυστηρός ασκητικός βίος που δίδασκαν, συνοδευόμενος από την πλήρη περιφρόνηση του σώματος.

Οι κορυφαίοι Πατέρες του χριστιανικού γνωστικισμού ήταν ο Σίμων ο Μάγος, ο Κήρινθος, ο Μαρκίων και ο Βαλεντίνος.

Ο γνωστικισμός διακρίνεται:

  • στον πρώιμο: Οφίτες, Καϊνίτες, Καρποκρατιανοί, Βορβορίτες,
  • στον περσικό: Μανδαίοι, Μανιχαίοι, στον συροαιγυπτιακό: Σηθιανοί, Βαλεντιανοί, Βασιλιδιανοί,
  • στον μεσαιωνικό ευρωπαϊκό: Παυλικιανοί, Βογόμιλοι, Καθαροί,
  • στον σύγχρονο: ελευθεροτέκτονες και λοιπές φιλοσοφικές-θεοσοφικές οργανώσεις και τάγματα.

[2] Το υπόλοιπο 10% κατανέμεται ως εξής: άθρησκοι: 4%, άλλα χριστιανικά δόγματα πλην καθολικισμού: 3%, μωαμεθανοί: 2%, καθολικοί και άλλα θρησκεύματα: 1%

[3] Μαξ Βέμπερ (1864 – 1920): Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος, του οποίου οι ιδέες επηρέασαν την κοινωνική θεωρία, την κοινωνική έρευνα και το σύνολο της επιστήμης της κοινωνιολογίας

[4] Καθαροί ή Αλβιγινοί ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια θρησκευτική αίρεση με χριστιανικές ρίζες, η οποία βασιζόταν σε στοιχεία που προέρχονταν από τον Γνωστικισμό. Εμφανίστηκαν αρχικά σε μία περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας κοντά στην Τουλούζ και εικάζεται ότι ήταν φυσική συνέχεια των Παυλικιανών της Αρμενίας και των Βογόμιλων της Βουλγαρίας, όπως επίσης φαίνεται ότι επηρεάστηκαν και από τον Μανιχαϊσμό.

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*