ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ /

Οι έντεκα διαστάσεις του χώρου

ΓΙΑΤΙ ΚΑΜΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ EΝΣΩΜΑΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ;

Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Ισως να γνωρίζετε πως ό,τι πιστεύουμε γύρω από το σύμπαν και τον χρόνο είναι μια ψευδαίσθηση που οφείλεται στην κατασκευή του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η διαπίστωση αυτή πηγάζει από τις ανακαλύψεις στην φυσική και στις άλλες επιστήμες (τοπολογία – γεωμετρία – μαθηματικά) οι οποίες σκόπιμα δεν ενσωματώνονται στην καθημερινότητά μας και δεν διδάσκονται στην βασική σχολική εκπαίδευση.

Σύμφωνα λοιπόν με τις όχι και τόσο πρόσφατες θεωρίες που έχουν αποδειχθεί μαθηματικά και πειραματικά, η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε είναι εντελώς διαφορετική από τη φύση του σύμπαντoς μέσα στο οποίο ζούμε. Γιατί δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν, αλλά αναρίθμητα.

Όσον δε αφορά τον χρόνο, αυτός δεν είναι παρά η τέταρτη χωρική διάσταση. Δεν υπάρχει δηλαδή παρελθόν το οποίο έχει εξαφανιστεί δια παντός, συγκεκριμένο παρόν (πώς άλλωστε θα μπορούσε να οριστεί σ’ ένα συνεχώς διαστελλόμενο σύμπαν;), αλλά ούτε και μέλλον, το οποίο είναι ανύπαρκτο, και θα «αναπηδήσει» ξαφνικά από το πουθενά.

Όλα υπάρχουν ταυτόχρονα, όπως τα καρέ μιας κινηματογραφικής ταινίας αλλά αλληλεπιδρούν μεταξύ τους όσο απίστευτο κι αν φαίνεται αυτό. Το σύνολο όλων των στιγμών των φιλμ κάθε όντος, κάθε αστρικού συστήματος, κάθε γαλαξία και κάθε σύμπαντος υπάρχει «κάπου εκεί έξω», όπως θα δούμε πάρα κάτω, σε πολλαπλές εκδοχές και ανά πάσα στιγμήν μπορεί να εντοπιστεί ολόκληρο ή ένα τμήμα του από όποιον γνωρίζει τον τρόπο, κάτι που οι φυσικοί δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι θα γίνει εφικτό στο μέλλον, ενώ οι μετανθρωπιστές μας παραπέμπουν στη θεωρία του ολογραφικού σύμπαντος και της προσομοίωσης.

Η ψευδαίσθηση του χρόνου

Το περίφημο «βέλος» του χρόνου λοιπόν για το οποίο έχουμε την αίσθηση ότι «τρέχει» μόνο προς το μέλλον, είναι μια ψευδαίσθηση. Τα γεγονότα ―υπό άλλες συνθήκες και με άλλα μέσα― μπορούν ωραιότατα να «πάνε» και προς το παρελθόν.

Πώς όμως γίνεται αυτό; Πώς είναι δυνατόν να εξαπατώμεθα τόσο πολύ; Αν ο χρόνος δεν «κυλάει» σαν ένα αόρατο ποτάμι όπως πιστεύουμε, τότε τί ακριβώς συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Ο χρόνος στην φυσική κάθε άλλο παρά «κυλάει» σαν το ποτάμι. Πρόκειται για μια χωρική κατάσταση που η ανθρώπινη συνείδηση (εγκέφαλος) αντιλαμβάνεται σαν κάτι συγκεχυμένο και μη μπορώντας να την προσδιορίσει την αποκαλεί χρόνο.

Όπως ακριβώς ο κινηματογραφικός προβολέας φωτίζει το ένα καρέ (εικόνα) του φιλμ μετά το άλλο και μας δίνει την ψευδαίσθηση της κίνησης, έτσι και η συνείδησή μας είναι αυτή που φωτίζει μία μία τις «παγωμένες» εικόνες, που όπως φαίνεται υπάρχουν «εκεί» αλλά αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ανάλογα με την εστίαση της συνείδησης.

Απεικόνιση τμημάτων χώρου. Η «φέτα» στην οποία επικεντρώνουμε τη συνείδησή μας θεωρούμε ότι είναι το «παρόν»

Η φυσική λοιπόν έρχεται σε άμεση σύγκρουση με αυτό που βιώνουμε ως καθημερινή εμπειρία, διότι ο «προβολέας» που φωτίζει τις διαδοχικές εικόνες δεν είναι παρά η συνείδησή μας.

Αν όμως αυτή η καθημερινή βιωματική κατάσταση επηρεαστεί από άλλους παράγοντες (χημικές ουσίες, παραισθησιογόνα, θρησκευτικές εμπειρίες, διαλογισμό, συχνότητες κλπ), ή πάψει η ανθρώπινη φυσιολογία του εγκεφάλου τότε ο χρόνος θα εμφανιστεί σαν κάτι τελείως άλλο από αυτό που πιστεύουμε. Θα εμφανιστεί σαν άπειρες φέτες χώρου τις οποίες και θα μπορούμε να βλέπουμε ταυτόχρονα.

Οι τέσσερις διαστάσεις του σύμπαντός μας

Το σύμπαν μας έχει αποδειχτεί ότι έχει τέσσερις διαστάσεις. Η τέταρτη είναι αυτή που αποκαλούμε και αντιλαμβανόμαστε ως «χρόνο», διότι τα αισθητήρια όργανά μας δεν μπορούν σε καμμία περίπτωση να τη συλλάβουν και να την αναπαραστήσουν ως χώρο.

Ο Homo Sapiens είναι αδύνατον να αντιληφθεί άλλες διαστάσεις του χώρου πέραν των τριών (ει μη μόνον σε εξαιρετικές και βραχύβιες καταστάσεις όπως αναφέραμε πιο πάνω).

Η σύγχρονη φυσική λέει ότι δεν βλέπουμε τις άλλες διαστάσεις είτε γιατί είναι κρυμμένες, όντας πολύ μικρές, απίστευτα συμπιεσμένες και «διπλωμένες» μεταξύ τους, είτε γιατί είναι πραγματικά κολοσσιαίες. Σε κάθε περίπτωση όλες, πλην των τριών, ξεφεύγουν της αντιληπτικής μας ικανότητας.

Η θεωρία των Υπερχορδών και το πολυσύμπαν

Η κοσμολογία έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα ―ένα εκ των οποίων είναι και το δικό μας― τα οποία εμπεριέχονται στο λεγόμενο πολυσύμπαν (multiverse). Έχει αποδείξει ότι το σύμπαν μας είναι τετρασδιάστατο.

Η θεωρία των Υπερχορδών προβλέπει μαθηματικά ότι ο κόσμος αφενός μεν περιέχει διαστάσεις που δεν είναι αντιληπτές και αφετέρου δε ότι τα στοιχειώδη σωματίδια δεν είναι όπως πιστεύαμε.

Για τις μεγαλύτερες διαστάσεις θα το κάνουμε πιο απλό: τα ψάρια δεν ξέρουν ότι βρέχει, ότι ζουν μέσα στο νερό που γεμίζει μεγάλες λεκάνες της Γης, ότι η Γη είναι πλανήτης που γυρνάει γύρω από τον Ήλιο ο οποίος είναι μέρος του ηλιακού μας συστήματος, το οποίο είναι μέρος ενός γαλαξία που είναι μέρος ενός άλλου συμπλέγματος γαλαξιών, το οποίο είναι μέρος ενός σύμπαντος που έχει γεννηθεί από ένα άλλο, παλαιότερο σύμπαν και όλο αυτό περιέχεται σε έναν υπερχώρο!

Η διαφορά μας με τα ψάρια είναι το καταραμένο μας όσο και θεϊκό μας μυαλό – υπολογιστής.

Ο μαθηματικός και θεωρητικός φυσικός Έντουαρντ Βίτεν (Edwart Witten) θεωρείται ως ο διάδοχος του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ο Βίτεν το 1995 σε ένα συνέδριο φυσικών ενοποίησε σε μία θεωρία τις πέντε προϋπάρχουσες θεωρίες των χορδών (strings theories) που είχαν διατυπωθεί, ουσιαστικά πέντε διαφορετικές οπτικές γωνίες του ιδίου νομίσματος, που όμως προϋποθέτει έντεκα διαστάσεις του χώρου (και όχι μόνο τις τρεις που όπως είπαμε αντιλαμβανόμαστε).

Αναπαράσταση εξαδιάστατου χώρου. Σύμφωνα με τη θεωρία των Υπερχορδών ένας εξαδιάστατος χώρος είναι κάπως έτσι και ονομάζεται πολλαπλότητα Κάλαμπι-Γιάο (Calabi-Yau), από τα ονόματα του Ιταλού και του Κινέζου μαθηματικού που τον επινόησαν. Οι χώροι αυτοί, δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, διότι έχουν διάμετρο μικρότερη από 10-33 cm , πολύ μικρότερη από αυτή που μπορούν να διακρίνουν τα καλύτερά μας μικροσκόπια. Ένας τέτοιος χώρος είναι σαν ένα φύλλο χαρτιού, που το έχουμε τσαλακώσει σαν μπαλάκι. Μια πολλαπλότητα Calabi-Yau δεν έχει ευθείες γραμμές

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, το σύμπαν μας αποτελείται από πολύ μικρές ταλαντούμενες χορδές που είναι κόμβοι (ίνες) ενέργειας και ο κάθε τρόπος ταλάντωσης της ίδιας χορδής αντιστοιχεί σε διαφορετικό σωματίδιο (πρωτόνιο, ηλεκτρόνιο, φωτόνιο κλπ) όπως, για παράδειγμα, ο κάθε διαφορετικός τρόπος ταλάντωσης της χορδής μιας κιθάρας παράγει και μία διαφορετική νότα.

Η κάθε χορδή έχει μήκος 10−33 εκατοστά (το μήκος του Πλανκ) [1], αλλά μηδενικό πάχος, είναι δηλαδή μονοδιάστατη, είναι μικρότερη και από την απειροελάχιστη τελεία και δονείται σε υποατομικές κλίμακες.

Mια δονούμενη χορδή είναι ένας παλλόμενος κόμβος ενέργειας

Με άλλα λόγια απ’ ότι φαίνεται ο κόσμος δεν αποτελείται από αδιάστατα σημεία όπως πιστεύαμε παλαιότερα, αλλά από καθορισμένες χορδές που ξεδιπλώνονται και πάλλονται.

Αριστερά αδιάστατα στοιχειώδη σωματίδια και δεξιά χορδές

Οι χορδές μπορεί να έχουν άκρες (ανοιχτές χορδές) και να μοιάζουν με κορδόνι ενός παπουτσιού ή μπορεί και να σχηματίζουν βρόχους (κλειστές χορδές) μοιάζοντας με λαστιχάκι.

Η θεωρία των Υπερχορδών (ή αλλιώς Υπερσυμμετρική θεωρία χορδών) είναι η θεωρία των Χορδών που συμπεριλαμβάνει και την Υπερσυμμετρία (SuperSymmetry ή αλλιώς SUSY). Η υπερσυμμετρία προτείνει ότι κάθε γνωστό σωματίδιο διαθέτει έναν υπερσυμμετρικό εταίρο (sparticle) ο οποίος όμως είναι πολύ βαρύς και δεν φαίνεται.

Υποθέτουμε πως οι ανοιχτές χορδές έχουν τα δύο άκρα τους στερεωμένα στην «επιφάνεια» των συμπάντων και έτσι δεν μπορούν να μεταπηδήσουν σε άλλες διαστάσεις. Αντίθετα οι κλειστές χορδές επειδή δεν έχουν ελεύθερα άκρα να πιαστούν, μπορούν να διασχίζουν άλλα σύμπαντα.

Το βαρυτόνιο λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα είδος κλειστής χορδής, οπότε είναι ελεύθερο να περνάει και σε άλλα σύμπαντα, μειώνοντας έτσι φαινομενικά την ισχύ της βαρυτικής δύναμης. Γι’ αυτό το λόγο είναι τόσο δύσκολο να το εντοπίσουμε.

Eπικοινωνία μεταξύ δύο επίπεδων ανοιχτών συμπάντων μέσω βαρυτικών κυμάτων

Επομένως τα βαρυτικά κύματα είναι τα μόνα τα οποία μπορούν να διαφύγουν από το ένα σύμπαν στο άλλο, άρα είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των συμπάντων, ο μόνος τρόπος διαπίστωσης της ύπαρξής τους, όπως ακριβώς αναφέρεται στην ταινία Interstellar για όσους την έχουν δει (διαβάστε την ανάλυσή μας εδώ).

Η θεωρία-Μ και τα αναρίθμητα σύμπαντα

Η θεωρία των Υπερχορδών αποτελεί μέρος μίας πληρέστερης θεωρίας, η οποία αποκαλείται Θεωρία-Μ ή Θεωρία του Όλου, από το Μ των λέξεων μαγεία, μυστήριο και μεμβράνη, όπως είχε εξηγήσει ο Έντουαρντ Βίτεν.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, το δικό μας σύμπαν δεν είναι το μοναδικό. Η Θεωρία-Μ λέει ότι εκτός από τις πολλές διαστάσεις που αναφέραμε υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (10500), το καθένα από τα οποία έχει τους δικούς του φυσικούς νόμους.

Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι τα σύμπαντα μπορεί να είναι είτε επίπεδα, «ανοιχτά» και να έχουν μορφή βράνης, είτε ανοιχτά αλλά κυρτά, είτε κλειστά με μορφή φυσαλίδας.

Η δημιουργία τους δεν προϋποθέτει την παρέμβαση μιας υπερφυσικής προσωποποιημένης οντότητας, ενός Θεού. Αντίθετα, αναδύονται με φυσικό τρόπο από προηγούμενα σύμπαντα-γονείς.

Σύμπαντα με μορφή κλειστής φυσαλίδας. Οι ομφάλιοι λώροι της φωτογραφίας δεν είναι παρά οι λεγόμενες σκουληκότρυπες, δηλαδή σήραγγες επικοινωνίας μεταξύ δύο συμπάντων ή μεταξύ δύο απομακρυσμένων μερών ενός σύμπαντος

Δεν δημιουργούνται από έναν «προσωπικό» θεό όπως τον εννοούμε στη Γη, αλλά από μια άλλη, άγνωστη, άκτιστη δύναμη μέσω της οποίας διαφαίνεται μια απίστευτη αρμονία, μια αδιανόητη κοσμική αρχιτεκτονική που σίγουρα δεν μπορεί να είναι τυχαία.

Εντούτοις, είμαστε περιορισμένοι να αντιλαμβανόμαστε μια διαστρεβλωμένη απεικόνιση μόνο ενός απειροελάχιστου τμήματος της πραγματικότητας η οποία πλέον έρχεται σε αντίθεση με ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα και θέτει φιλοσοφικά και θεολογικά ζητήματα.

Τα βαρυτικά κύματα είναι το μόνο μέσον επικοινωνίας μεταξύ των συμπάντων

Αν το σύμπαν μας είναι επίπεδη βράνη (brane) μπορεί να παρομοιαστεί σαν μια «κομμένη» φέτα από ένα καρβέλι ψωμί, μία μόνο φέτα όμως από όλο το καρβέλι το οποίο με τη σειρά του βρίσκεται σ’ έναν άλλο υπερχώρο τον οποίο οι φυσικοί ονομάζουν bulk, ας πούμε «χώρο πέρα από τις διαστάσεις».

Το σύμπαν μας ως βράνη όπως πολλές άλλες που εμπεριέχεται σε έναν χώρο πέραν των διαστάσεων (bulk). Προσαρμογή στα ελληνικά: «Απεροπία»

Το bulk μπορεί να περιέχει λοιπόν άλλες, αναρίθμητες φέτες, δηλαδή άλλα σύμπαντα είτε με μορφή βρανών είτε φυσαλίδων, που μπορεί να βρίσκονται ακόμα και σε απόσταση χιλιοστού, με τα οποία όμως δεν μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε.

Οι τελευταίες εξισώσεις της αστροφυσικής δείχνουν ξεκάθαρα ότι το μόνο μέσον επικοινωνίας μεταξύ των συμπάντων είναι τα βαρυτικά κύματα, των οποίων η ύπαρξη έπρεπε να αποδειχθεί και πειραματικά.

Αναπαράσταση βαρυτικών κυμάτων που δημιουργούνται από την σύγκρουση δύο μελανών οπών, κάτι που θα μας επιτρέψει να εντοπίσουμε στο μέλλον βαρυτικά κύματα που προέρχονται από τη σύγκρουση του σύμπαντός μας με ένα άλλο

Στις 11/2/2016 ανακοινώθηκε επίσημα από το Εθνικό Ιδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ, τα Πανεπιστήμια Caltech και MIT και τη διεθνή ερευνητική κοινοπραξία LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory), ότι η επιστημονική ομάδα του ανιχνευτή LIGO κατάφερε επιτέλους να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα που δημιουργήθηκαν από τη σύγκρουση δύο μελανών οπών, γεγονός που χαιρετίστηκε ως η μεγαλύτερη ανακάλυψη του αιώνα.

Για την ανακάλυψη αυτή (που είχε προβλέψει μαθηματικά η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Albert Einstein από το 1916) οι τρεις ερευνητές-φυσικοί Rainer Weiss, Barry C. Barish και Kip S. Thorne στις 3/10/2017 τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2017.

Αλλά και η Eυρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA) με τη σειρά της αποφάσισε να θέσει σε τροχιά τρεις δορυφόρους ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων (αποστολή LISA – Laser Interferometer Space Antenna) ψάχνοντας ουσιαστικά ίχνη ύπαρξης των άλλων συμπάντων.

Όλα ξεκίνησαν από τη Γενική θεωρία της Σχετικότητας και τη διαπίστωση ότι το σύμπαν μας διαστέλλεται με τρομακτικούς ρυθμούς, πολύ μεγαλύτερους απ’ όσο διαστελλόταν π.χ. πριν από 7.5 δισεκατομμύρια χρόνια και αυτή η διαστολή αυξάνεται εκθετικά μέρα με τη μέρα. 

Γράφημα της NASA που δείχνει την εκθετική διαστολή του σύμπαντός μας από το ξεκίνημα της γέννησής του, πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια μέχρι σήμερα. Όσο μεγαλώνει το πλάτος της χοάνης, όσο φτάνουμε δηλαδή στον ορατό κοσμολογικό ορίζοντα, τόσο αυξάνεται η ταχύτητα διαστολής. Προσαρμογή-μετάφραση γραφήματος “Απεροπία”

Ίσως γι’ αυτό να έχουμε τα τελευταία χρόνια και την αίσθηση ότι ο χρόνος «κυλάει» πιο γρήγορα. Σύμφωνα με την επικρατέστερη υπόθεση ότι το σύμπαν μας είναι κλειστό και έχει σχήμα φυσαλίδας, έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι διαστέλλεται διότι μπορούμε να δούμε απλώς μέχρι τον κοσμολογικό ορίζοντα, ενώ στην πραγματικότητα πέραν αυτού συστέλλεται για να συμπιεστεί εν συνεχεία σε μια σημειακή ιδιομορφία, η οποία θα “ξεράσει” ένα καινούργιο σύμπαν. Γι’ αυτό νομίζουμε ότι όλα τρέχουν (ο ίδιος ο χώρος συστέλλεται).

Και πώς να μην τρέχουν, όταν η ταχύτητα διαστολής (συστολής στην πραγματικότητα) που μετρήθηκε το 2012 είναι 74,3 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και ανά μεγαπαρσέκ (parsec-Pc) (1 παρσέκ είναι μονάδα μήκους των αστρονόμων για την μέτρηση μεγάλων αποστάσεων στο σύμπαν και αντιστοιχεί σε 3,086 1016 μέτρα, ενώ 1 μεγαπαρσέκ αντιστοιχεί σε 1 εκατομμύριο παρσέκ), ενώ το 2001 είχε μετρηθεί στα 72 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο και ανά μεγαπαρσέκ!

Κάποιοι επιστήμονες όμως εικάζουν ότι η περίφημη σκοτεινή ενέργεια δεν είναι άλλη από μια γιγαντιαία μαύρη τρύπα που ρουφάει το σύμπαν.

Πειραματική επαλήθευση της Θεωρίας του Όλου

Η θεωρία του Όλου υποθέτει ότι οι Μεγάλες Εκρήξεις (Big bangs) οφείλονται στη σύνθλιψη ενός σύμπαντος, στη συρρίκνωσή του σε ένα υπέρπυκνο σημείο, τη σημειακή ιδιομορφία που εν συνεχεία εκρήγνυται με μια κολοσσιαία έκρηξη.

Φυσικά αυτή που έχουμε ονομάσει εμείς Big Bang δεν είναι η μόνη, αλλά τέτοιες έχουν δημιουργηθεί και θα δημιουργούνται αενάως.

Προκειμένου όμως οι επιστήμονες να μπορέσουν να στηρίξουν τη θεωρία του Όλου, χρειάζονταν υπερσύγχρονα εργαστήρια με ανάλογους επιταχυντές στα οποία θα παρατηρούσαν τα υποατομικά σωματίδια που δημιουργούνται μετά από συγκρούσεις σωματιδίων ύλης με ταχύτητες του φωτός, όπως αυτές που υπήρχαν κατά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Ένας τέτοιος επιταχυντής αφενός μεν θα μπορούσε να κάνει να συγκρουστούν σωματίδια με την ταχύτητα του φωτός, αφετέρου δε θα μπορούσε να διαπιστώσει την ύπαρξη κι άλλων διαστάσεων εφ’ όσον τέτοιου είδους σωματίδια για να υπάρξουν απαιτούν τη δημιουργία και άλλων διαστάσεων.

Το εργαστήριο αυτό είναι του διεθνούς ερευνητικού κέντρου CERN (Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire) της Γενεύης, όπου μέσω του επιταχυντή LHC – Large Hadron Collider (Mεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων) πραγματοποιούνται πειραματικές μετρήσεις κβαντικής βαρύτητας.

Ο μεγάλος επιταχυντής του CERN

Η επιστημονική ομάδα του CERΝ ψάχνει τις επιπλέον διαστάσεις του σύμπαντος και τα πεδία της υπερσυμμετρίας. Η θεωρία της υπερσυμμετρίας όπως αναφέραμε, προβλέπει πως για κάθε σωματίδιο, ηλεκτρόνιο, πρωτόνιο, βαρυτόνιο κλπ, υπάρχει και ένα αντίστοιχο υπερσυμμετρικό του πολύ βαρύτερο, το οποίο όμως δεν είχε δει κανείς μέχρι σήμερα.

Στο CERN λοιπόν προσπαθούν να παράξουν αυτά τα σωματίδια, μεταξύ των οποίων και το μποζόνιο Χιγκς, προκαλώντας συγκρούσεις διαφόρων σωματιδίων μεταξύ τους τις οποίες και φωτογραφίζουν και αναλύουν τα δεδομένα των συγκρούσεων.

To σωματίδιο (μποζόνιο) Χιγκς αναιρεί την ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης;

Οι φυσικοί αναζητούσαν το σωματίδιο Χιγκς επί 50 χρόνια. Το μποζόνιο Χιγκς είναι ένα σωματίδιο που είναι υπεύθυνο για την ύπαρξη μάζας, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε βαρύτητα στο Σύμπαν, κατά συνέπειαν δεν θα υπήρχαμε εμείς οι ίδιοι.

Απεικόνιση του σωματιδίου Χιγκς

Να όμως που ένα άγνωστο σωματίδιο με μάζα 125 GeV/c2 (ηλεκτρονιοβόλτ) το οποίο συμπεριφερόταν σαν το μποζόνιο του Χιγκς ανακαλύφθηκε από τους ερευνητές του CERN στις 4 Ιουλίου του 2012, και επιβεβαιώθηκε ως πράγματι μποζόνιο Χιγκς στις 14 Μαρτίου του 2013.

Το μποζόνιο Χιγκς ήταν το μόνο από τα σωματίδια που διέφευγε μέχρι τότε από τα όργανα παρατήρησης των ερευνητών. Αυτό συνέβαινε γιατί, σύμφωνα με τη θεωρία του πεδίου Χιγκς και τη θεωρία-Μ, εμφανίζεται μόνο σε εξαιρετικά υψηλές ενέργειες σαν αυτές που παρήχθησαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Έπρεπε λοιπόν να αναπαραχθούν στο εργαστήριο οι πρωταρχικές συνθήκες δημιουργίας του σύμπαντός μας στο εργαστήριο, το οποίο όμως είχε 11 διαστάσεις.

Όταν λοιπόν οι κυβερνώντες αυτού του κόσμου αποφασίσουν ότι ήρθε η ώρα να περάσουμε στη «Νέα εποχή», τότε θα ανακοινωθεί πανηγυρικά και στο πόπολο η οριστική απόδειξη της ύπαρξης του σωματιδίου, η ύπαρξη των πολλών διαστάσεων και των πολλαπλών συμπάντων που δημιουργούνται από προηγούμενα, και τότε, κατά την άποψή μας, επειδή το υπάρχον θεολογικό μοντέλο -κυρίως των μονοθεϊστικών θρησκειών- δεν αντέχει, θα περάσουμε σε πανθρησκεία και ενδεχομένως σε παγκόσμια διακυβέρνηση.

Στοιχειώδη σωματίδια και οι υπερ-συμμετρικοί τους εταίροι S. Προσαρμογή γραφήματος: «Απεροπία»

Γιατί η ανυπαρξία του χρόνου και το τέλος του σύμπαντός μας αποτελούν εργαλεία του μετανθρωπισμού

Οι υπερεθνικές ελίτ χρησιμοποιούν δύο επιχειρήματα για να μας πείσουν ότι πρέπει προς το παρόν να τσιπαριστούμε (διανθρωπιστούμε) και στο απώτερο μέλλον να μετανθρωπιστούμε:

Το πρώτο είναι η ανυπαρξία του χρόνου που αναφέραμε. Δηλώνουν ότι με την τοποθέτηση ειδικού εμφυτεύματος στον εγκέφαλο και κάποιας κοπτοραπτικής στα γονίδια θα αλλάξει δια παντός η στρεβλή αίσθηση του χρόνου που έχουμε, αλλά και οι γνωσιακές και αντιληπτικές μας ικανότητες και ως σάιμποργκ θα μπορέσουμε επιτέλους να δούμε την αληθινή φύση του τετραδιάστατου σύμπαντός μας.

Το δεύτερο είναι ότι επειδή σύμφωνα με μια πρόσφατη επιστημονική διαπίστωση η εντροπία (το μέτρο δηλαδή της αταξίας και του χάους στη θερμοδυναμική, όσο αυξάνεται η εντροπία, τόσο επικρατεί πλήρης αποδιοργάνωση) αυξάνεται διαρκώς, το σύμπαν μας βρίσκεται ήδη σε κατάσταση σύνθλιψης, και θα καταστραφεί νωρίτερα από το ένα τρισεκατομμύριο (!) χρόνια που είχε προβλεφθεί παλαιότερα.

Μήπως όμως όλα αυτά δεν είναι παρά επικοινωνιακά τεχνάσματα; Σε κάθε περίπτωση είναι δυνατόν να μιλάμε από σήμερα για κάτι που θα γίνει έστω και μετά από χιλιάδες αν όχι μετά από εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια;

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτήν την άθλια εσχατολογική σωτηριολογία, προκειμένου να σωθούν οι μελλοντικοί απόγονοί μας από την παραπάνω φριχτή κοσμολογική καταστροφή, μας λένε ότι ο μόνος τρόπος είναι η μετάβαση σε ένα άλλο, νεώτερο σύμπαν μέσω μιας σκουληκότρυπας (ειδικής χωρικής κατάστασης) που αυτή τη φορά δεν θα οδηγεί σε άλλο σημείο του σύμπαντός μας, αλλά σε ένα άλλο, νεώτερο, σύμπαν.

Με τη σημερινή μας όμως φυσιολογία διακυρήσσουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να διέλθουμε από μια σκουληκότρυπα με ένα διαστημόπλοιο, όσο προηγμένο κι αν είναι, διότι οι βαρυτικές δυνάμεις που θα ασκούνται πάνω μας θα είναι κολοσσιαίες και θα μας λιώσουν.

Αν όμως το είδος μας καταργήσει σταδιακά εντελώς το βιολογικό σώμα του, γίνει δηλαδή υπερευφυής μηχανή, η λεγόμενη ιδιομορφία (Singularity) κατ’ αντιστοιχίαν της σημειακής ιδιομορφίας του Big Bang, τότε θα τα καταφέρει να διαφύγει επιτυχώς, οπότε η Ευφυΐα θα έχει επιβιώσει και μεταλαμπαδευτεί σε ένα άλλο σύμπαν!

Ναι, γνωρίζουμε ότι κάθε τι έχει αρχή και τέλος, ακόμα και τα σύμπαντα, αλλά δεν είναι δυνατόν κάποιοι επιτήδειοι να εμφανίζονται ως αυτόκλητοι σωτήρες ΑΠΟ ΤΩΡΑ ενώ στη πραγματικότητα απαιτούν κατάργηση του είδους μας.

Να τονίσουμε ότι κατά καιρούς αρκετοί αρχαίοι Έλληνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι [2] είχαν διατυπώσει θεωρίες πολλών διαστάσεων και πολλών κόσμων, χωρίς φυσικά να τις αποδείξει πειραματικά στα εργαστήρια το παραμικρό.

Από πού άραγε αντλούσαν αυτές τις γνώσεις; Μα από πανάρχαια αρχεία γνώσεων των πολύ προηγμένων πρωτοελλήνων Πελασγών – Δραβίδων που μετανάστευσαν στην Αίγυπτο και στη Μεσοποταμία μετά το λυώσιμο των πάγων της Μαύρης Θάλασσας ο οποίος πλημμύρισε τη λεκάνη του Αιγαίου.

Το παράδοξο της παιδείας, η εμμονή στην ευκλείδια γεωμετρία και οι πολιτικές και οι θρησκευτικές συνέπειες

Ενώ λοιπόν από τη μια δαπανώνται δισεκατομμύρια ευρώ για τη λειτουργία των ανιχνευτών βαρυτονίων, μποζονίων Χιγκς και των επιπλέον διαστάσεων, LIGO, VIRGO, GEO 600, TAMA 300 και LHC του CERN, ενώ η ύπαρξη πολλών διαστάσεων και πολλών συμπάντων διδάσκεται στα τμήματα αστροφυσικής, μαθηματικών και γεωμετρίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όλου του κόσμου, στην βασική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στην καθημερινή ζωή το γεγονός αποσιωπάται παντελώς.

Τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαιδευτικά συστήματα όλου του κόσμου επιμένουν στην ευκλείδια γεωμετρία των τριών διαστάσεων (μήκος, πλάτος, ύψος) και κατά συνέπειαν στην τρισδιάστατη ερμηνεία του κόσμου μας, με ότι αυτό συνεπάγεται πολιτικά, οικονομικά, θρησκευτικά και κοινωνικά.

Τα κατά καιρούς δημοσιεύματα και οι ανακοινώσεις στον Τύπο σχετικά με τη λειτουργία του CERN είναι απόλυτα ακατανόητα και παραπλανητικά (παραφιλολογία περί «σωματιδίου του Θεού»), ώστε το ευρύ κοινό είτε να καταλαβαίνει ακριβώς το αντίθετο ―ότι δηλαδή επιβεβαιώθηκε το «χέρι» του Θεού στη δημιουργία― (αλλοίμονο! ο ίδιος ο Χιγκς ήταν άθεος και ενοχλείτο σφόδρα από αυτή την ονομασία), είτε να μην καταλαβαίνει τίποτε, είτε να νομίζει ότι τα δημοσιεύματα αφορούν θεωρίες κάποιων εκκεντρικών φυσικών και όχι επιβεβαίωση θεωριών μέσω πειραμάτων, δηλαδή επιστημονικές ανακαλύψεις.

Προς επίρρωσιν των παραπάνω, αν κάνετε μια έρευνα ρωτώντας τους γύρω σας τι πιστεύουν ότι γίνεται πραγματικά στο CERN, θα διαπιστώσετε ότι oύτε το 0,1% των ερωτωμένων δεν θα ξέρει να σας απαντήσει (το κάναμε εμείς και το επιβεβαιώσαμε).

Γιατί δεν πρέπει να ξέρουμε τη φύση της πραγματικότητας

Οι επιστήμονες που δουλεύουν για λογαριασμό των κυβερνώντων εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζουν άριστα πώς δουλεύει η κοινωνική μηχανική και τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να αποσπώνται οι μάζες, προκειμένου να μην καταφέρουν ποτέ να αμφισβητήσουν τις κυβερνήσεις τους και να μην απαιτήσουν να λογοδοτήσουν και αυτές και τα πολιτικά κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία στις ―δήθεν― αστικές δημοκρατίες.

Γι’ αυτό και η πλειοψηφία των ανθρώπων βομβαρδίζεται σκοπίμως και δολίως από τα ΜΜΕ ―τα οποία παρεπιπτόντως ανήκουν στους ίδιους τους κυβερνώντες, δια μέσου των αχυρανθρώπων τους― με σκουπίδια τα οποία θολώνουν τη σκέψη της και την απομακρύνουν από το να απαιτήσει την κατάργηση των ολιγαρχικών καθεστώτων μέσα στα οποία ζει και την ίδρυση ενός άλλου πολιτικού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας.

Γι’ αυτό και η πλειοψηφία των ανθρώπων στην εποχή της μετανεωτερικότητας εξακολουθεί να μην έχει ιδέα για τη φύση της πραγματικότητας.

Με τη διαφορά ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας η γνώση αυτή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ, ακόμα και για αυτήν την, εν υπνώσει, πλειοψηφία.

Στις επόμενες δεκαετίες, όταν οι κυβερνώντες αυτού του πλανήτη, λόγω της διάχυσης της πληροφορίας, δεν θα μπορούν πια να κρύψουν τα οριστικά αποτελέσματα των πειραμάτων του CERN και των άλλων ανιχνευτών, η μορφή της κοινωνίας όπως τη γνωρίζουμε, θα αλλάξει σε όλη τη Γη.

Η γνώση της φύσης της πραγματικότητας θα οδηγήσει προς μια πανθρησκεία και μια παγκόσμια διακυβέρνηση;

Είναι αυτονόητο ότι κατόπιν τέτοιων κοσμοϊστορικών ανακαλύψεων, θα επιχειρηθεί μια θρησκευτική ενοποίηση που θα προσπαθήσει να …μπαλώσει κάποιες καταστάσεις προκειμένου να ανακουφίσει τους θεμελιώδεις φόβους των ανθρώπων: του θανάτου, της απουσίας νοήματος της ζωής, και του υπαρξιακού άγχους.

Είμαστε βέβαια πολύ περίεργοι να δούμε πώς θα υποδεχτούν οι πιστοί των μονοθεϊστικών θρησκειών, τέτοιου είδους κοσμοείδωλα τα οποία δεν περιλαμβάνουν την ύπαρξη κανενός εγωιστή, νάρκισσου, και εκδικητικού Θεού όπως αυτός παρουσιάζεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο Ταλμούδ και στο Κοράνι.

Τα λιγότερα προβλήματα θα τα έχουν οι βουδιστές των οποίων η φιλοσοφία ανταποκρίνεται καλύτερα στα πολλαπλά σύμπαντα και στην ανυπαρξία του χρόνου.

Άποψη κεντρικής πλατείας της Αστάνα, της νέας πρωτεύουσας του Καζακστάν

Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωτεύουσα του Νέου Παγκόσμιου Ιερατείου προορίζεται να είναι η Αστάνα του Καζακστάν, μια νεόχτιστη πόλη βασισμένη πολεοδομικά στις δομικές αρχές του τεκτονισμού και στην οποία ήδη έχουν λάβει μέρος δύο Παγκόσμια Συνέδρια Θρησκειών (1ο και 5ο) στο όνομα της υποτιθέμενης παγκόσμιας …Ειρήνης και Ανάπτυξης…

Στιγμιότυπο από το 5ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρησκειών που έλαβε μέρος στην Αστάνα το 2015. Σε πρώτο πλάνο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος. Πίσω διακρίνεται ένα εμβληματικό κτίριο της Αστάνα ως σύμβολο της πανθρησκείας

Οι τυραννικές πολιτικές απέναντι στη πλειοψηφία των ανθρώπων ωθούν τους ηγέτες των υπερεθνικών ελίτ στον μετανθρωπισμό, ώστε να θωρακιστούν οι ίδιοι σε κάθε περίπτωση.

Είτε γίνουν οι ίδιοι σάιμποργκ, είτε τσιπάρουν τις μάζες για να τις ελέγχουν στοιβάζοντάς τις σε μεγαπόλεις ώστε να αποφύγουν τις εξεγέρσεις, επιδιώκουν να έχουν το πάνω χέρι.

Πηγές:

Univers : la théorie des cordes peut-elle être la clé ?
Le Temps N’existe Pas ! Albert Einstein Théorie !
Higher Dimensions from String Theory
Η αντιπαράθεση γύρω από τη θεωρία των χορδών
Ομιλία του καθηγ. Δημήτρη Νανόπουλου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τον Δεκέμβριο του 2015 σχετικά με το πείραμα του CERN
Stephen Hawking – Leonard Mlodinow, The Grand Design

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ένα μήκος Πλανκ είναι περίπου 10-20 της διαμέτρου ενός πρωτονίου! Οι μονάδες Πλανκ προτάθηκαν το 1899 από τον Γερμανό φυσικό Μαξ Πλανκ, και είναι επίσης γνωστές και ως «φυσικές μονάδες», λόγω του ότι ο ορισμός τους προέρχεται μόνο από ιδιότητες της φύσης και όχι από οποιαδήποτε ανθρώπινη κατασκευή

[2] Ο Εμπεδοκλής, όπως και ο Παρμενίδης είχαν απορρίψει τη γένεση και τη φθορά του Κόσμου. Ο Εμπεδοκλής πίστευε στην επίδραση δύο κοσμικών δυνάμεων, της φιλότητας (έλξης και συνένωσης) και του νείκους (διάσπασης και διάλυσης), ωσάν να περιέγραφε ακριβώς αυτό που η σημερινή φυσική ονομάζει σύμπαντα-φυσαλίδες.

Άλλοι προσωκρατικοί που διετύπωσαν κοσμολογικές θεωρίες παρόμοιες με τη Θεωρία του Όλου ήταν ο Αναξίμανδρος, ο Ηράκλειτος (αείζωον πυρ), ο Ζήνων ο Ελεάτης [ο κόσμος των αισθήσεων είναι μια ψευδαίσθηση επειδή αποτελείται από κίνηση (ή αλλαγή) και πολλαπλότητα. Το Πραγματικό Όν είναι απολύτως ένα και δεν υπάρχει πολλαπλότητα σε αυτό. Είναι στατικό και αμετάβλητο] κ.ά

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*