© Aπεροπία. Τα άρθρα του ιστολογίου aperopia.fr γράφονται κατόπιν κοπιαστικής πρωτότυπης έρευνας ή μετάφρασης. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ολόκληρου του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του aperopia.fr. Επιτρέπεται μόνον η αναδημοσίευση 2-3 πρώτων παραγράφων με προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο aperopia.fr
Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα
Σύμφωνα με τον Schoch (Σκοκ), αναπληρωτή καθηγητή Φυσικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης, με διδακτορικό στη γεωλογία και τη γεωφυσική από το πανεπιστήμιο Γέηλ, στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων (περίπου το 9700 π.Χ.), ο πλανήτης μας επλήγη από τις καταστροφικές δυνάμεις μιας τεράστιας ηλιακής έκρηξης που κατατάσσεται σε επίπεδο «μικρο-νόβα» (micronova), η οποία προκάλεσε εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CMEs) και άλλα συναφή φαινόμενα.
Αυτό το καταιγιστικό γεγονός προκάλεσε την ταχεία τήξη των παγετώνων, παγκόσμιες και καταστροφικές πλημμύρες, καθώς και καταρρακτώδεις βροχές που προέκυψαν από την υγρασία η οποία διοχετεύθηκε στην ατμόσφαιρα.
Πολλά μεγάλα θηλαστικά εξαφανίστηκαν τότε εξαιτίας των υψηλών επιπέδων ακτινοβολίας· ανάμεσά τους και οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι δύστυχοι επιζώντες αναζήτησαν καταφύγιο σε σπηλιές και γαλαρίες κάτω από την επιφάνεια της Γης, αλλά τελικά ακόμα και οι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί αποδεκατίστηκαν.
Όσοι επέζησαν έγιναν μάρτυρες του τέλους μιας «Χρυσής Εποχής» υψηλής γνώσης και εξελιγμένου πολιτισμού που έμεινε άλλωστε στη μνήμη σχεδόν όλων των λαών ως φωτεινό παράδειγμα ευζωίας και ευταξίας.
Εκείνοι οι άνθρωποι, σκληρά χτυπημένοι από τη μοίρα, κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασώσουν το μεγαλείο των μνημείων και της ιστορίας τους, γεμίζοντας σκόπιμα τους ναούς τους με υλικά και θάβοντάς τους κάτω από το έδαφος. Ενδέχεται βέβαια εκείνα τα οικοδομήματα να μην ήταν ναοί με τη σύγχρονη, θρησκευτική έννοια, αλλά κάτι ανάλογο με τα σημερινά πανεπιστημιακά συγκροτήματα, τις βιβλιοθήκες και τα μουσεία, δηλαδή Κέντρα Γνώσης.
Πόσο αρχαία είναι η Σφίγγα;
Η γεωλογική υπόθεση του δρ Σκοκ – που διατυπώθηκε πριν από 35 χρόνια και δεν αντικρούστηκε ποτέ πειστικά από όσους γεωλόγους την εξήτασαν- βασίζεται στο προφίλ της φθοράς των τοιχωμάτων του περιβλήματος της Σφίγγας της Αιγύπτου.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι οι βαθιές κάθετες ρωγμές και οι κυματιστές επιφάνειές της είναι προϊόν παρατεταμένων βροχοπτώσεων και όχι διάβρωσης από τον άνεμο ή από τις πλημμύρες του ποταμού Νείλου.
Η σύγκριση με καλά χρονολογημένες επιφάνειες τάφων της Δ΄ Δυναστείας της Αιγύπτου (2613 – 2494 π.Χ.) του Παλαιού Βασιλείου, που βρίσκονται μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, οι οποίες δείχνουν εντελώς διαφορετικά προφίλ διάβρωσης από τον άνεμο, καθιστά αυτό το συμπέρασμα αναπόφευκτο.
Αριστερά: Ο νότιος τοίχος του περιβόλου της Σφίγγας, όπου διακρίνεται διάβρωση από το νερό (λόγω βροχοπτώσεων). Kέντρο: αριστερό τμήμα της εικόνας, διάβρωση από βροχή, σε αντιδιαστολή με τη διάβρωση από άνεμο (δεξί τμήμα). Δεξιά: Κατασκευές στο Οροπέδιο της Γκίζας —οι οποίες χρονολογούνται από τους Αιγυπτιολόγους στην εποχή του Παλαιού Βασιλείου— που παρουσιάζουν αποκλειστικά διάβρωση από τον άνεμο.
Άλλωστε, οι σεισμικές έρευνες υπεδάφους που διεξήγε ο Σκοκ με τον συνάδελφό του Thomas Dobecki επιβεβαίωσαν τη χρονολόγηση, υποδεικνύοντας περίπου το 10000 π.Χ. ως χρονολογία κατασκευής του αρχικού κεντρικού σώματος της Σφίγγας.
Η Σφίγγα – λέαινα
Η αρχική Σφίγγα δεν ήταν παρά μια προ-σαχάρια (δηλαδή πριν η Σαχάρα γίνει έρημος), προ-δυναστική κατασκευή, την οποία οι κάτοικοι του Αρχαίου Βασιλείου της Αιγύπτου (περίπου 2686 – 2181 π.Χ., 3η έως 6η δυναστεία) απλώς είχαν βρει, ξεθάψει και επιδιορθώσει.
Το κεφάλι της ήταν αρχικά μεγαλύτερο, παρίστανε μια λέαινα και αντιπροσώπευε τη θεά Menhit του πολέμου και του Ήλιου, που φύλαγε αυτό που οι σεισμικές έρευνες αναγνώρισαν αργότερα ως θάλαμο κάτω από το αριστερό πόδι του μνημείου. Ο Σκοκ θεωρεί αυτόν τον θάλαμο πραγματικό και ακόμη ασύλητο.
Ο γεωλόγος όλα αυτά τα αναλύει στο βιβλίο που συνέγραψε μαζί με τον Robert Bauval με τίτλο Origins of the Sphinx (Η προέλευση της Σφίγγας), εξηγώντας ότι η Σφίγγα έφερε κεφαλή λέαινας διότι κατασκευάστηκε την Εποχή του Λέοντα (10750 – 8600 π.Χ.), δηλαδή όταν ο Ήλιος κατά τη διάρκεια της εαρινής ισημερίας ανέτελε στον αστερισμό του Λέοντα.
Το εξώφυλλο του βιβλίου Origins of the Sphinx που συνέγραψε με τον διάσημο Βέλγο συγγραφέα Robert Bauval, εισηγητή της θεωρίας που υποστηρίζει ότι οι τρεις πυραμίδες των φαραώ Χέοπα, Χεφρήνου και Μυκερίνου, αντιστοιχούν στη θέση των τριών κύριων αστέρων του αστερισμού του Ωρίωνα στον ουρανό, Μιντάκα (δ), Αλνιλάμ (ε) και Αλνιτάκ (ζ) το 10.500 π.Χ.
Ο Σκοκ ισχυρίζεται ότι η Σφίγγα χτίστηκε από έναν σήμερα ξεχασμένο πολιτισμό –τον ίδιο που έχτισε και το συγκρότημα του Γκιομπεκλί Τεπέ, τα μνημεία της Νήσου του Πάσχα, των Άνδεων κ.ά.– πριν ερημοποιηθεί η Σαχάρα, δηλαδή πολύ πριν από την φαραωνική εποχή.
Σημειωτέον, ότι στις μέρες μας η επίσημη εκδοχή για την ηλικία των μοάι, των μεγαλιθικών αγαλμάτων της Νήσου του Πάσχα, είναι ότι φτιάχτηκαν μόλις… 1000 χρόνια πριν από σήμερα και αμέσως και για άγνωστο λόγο θάφτηκαν βαθειά μέσα στο χώμα.
Ωστόσο, ο Σκοκ τονίζει πως είναι βλακώδης και αστήρικτος αυτός ο ισχυρισμός, καθώς το βάθος στο οποίο είναι βυθισμένο το κυρίως σώμα των αγαλμάτων, αντιστοιχεί σε γεωλογικό στρώμα ηλικίας πολλών χιλιάδων ετών, και γι’ αυτό επίσης η τεχνοτροπία και τα σχέδια που φέρουν είναι ίδια με του Göbekli Tepe.
Oι παραστάσεις των ανθρώπων – πουλιών στη ράχη των μοάι της Νήσου του Πάσχα και των χεριών είναι ίδιες με του Γκιομπεκλί Τεπέ.
Όσο για τα λίγα πανάρχαια μοάι του νησιού που είναι κατασκευασμένα από βασάλτη, τα λατομεία από τα οποία εξορύχθηκαν, ακόμα δεν έχουν εντοπιστεί. Η μόνη εξήγηση είναι πως πρέπει να βρίσκονταν κοντά στις ακτές πριν από την Εποχή της Νεώτερης Δρυάδος, όταν η επιφάνεια του νησιού ήταν πολύ μεγαλύτερη. Μετά όμως από την τήξη των παγετώνων βυθίστηκαν κάτω από τα νερά του Ειρηνικού. Ίχνη τους είχε άλλωστε εντοπίσει ο Ζακ Κουστώ με την ομάδα του όταν είχε πάει να εξερευνήσει τις ακτές του νησιού.
1η φωτο αριστερά: Χέρια ενωμένα κάτω από την κοιλιά στους στύλους του Γκιομπεκλί Τεπέ. 2η φωτο: Kεκλιμένος μεγάλιθος στο Εθνικό Πάρκο Lore Lindu της νήσου Σουλαουέζι της Ινδονησίας. 3η φωτο: Χέρια σε μοάι της Νήσου του Πάσχα. 4η φωτο: χέρια του Ανθρώπου της Ούρφα. Ίδια ακριβώς τεχνοτροπία. Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι πολιτισμοί να μην επικοινωνούσαν κάποτε;
Η Σφίγγα και ο Ναός της Κοιλάδας σκαλίστηκαν μέσα στο βράχο, κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους, και κατόπιν οι κατασκευαστές τους μετακινήθηκαν σε άλλα μέρη. Και τα δύο κτίσματα είναι διαβρωμένα από νερό καταρρακτωδών βροχών και όχι από τα νερά του Νείλου. Τα γύρω κτίσματα δεν έχουν τέτοιες αυλακώσεις.
O Σκοκ υποστηρίζει ότι οι βροχοπτώσεις ξεκίνησαν περίπου το 10000 π.Χ. και διήρκεσαν το νωρίτερο μέχρι το 7000 π.Χ., επειδή περίπου από τότε η Σαχάρα έγινε έρημος. Το οροπέδιο της Γκίζας όμως βρίσκεται μέσα στο ανατολικό σύνορο της ερήμου Σαχάρας. Τέτοιου είδους διάβρωση δεν είναι κάτι λοιπόν που έγινε μέσα σε μερικές δεκαετίες, αλλά σε χιλιετίες. Σε εκείνες τις περιοχές είχαμε δηλαδή τουλάχιστον 3000 χρόνια έντονων βροχοπτώσεων.
Αυτό σημαίνει ότι το 2500 π.Χ. που η επίσημη αρχαιολογία θεωρεί ότι κατασκευάστηκε η Σφίγγα, ότι απλώς οι τεχνίτες του τότε φαραώ επισκεύασαν ένα ήδη πανάρχαιο μνημείο που είχε υποστεί έντονη διάβρωση. Τότε ξανάφτιαξαν και το κεφάλι της επειδή είχε αλλοιωθεί υπερβολικά. Είναι άλλωστε εμφανές ότι το τωρινό κεφάλι είναι πολύ μικρό σε σχέση με το σώμα.
Αναπαράσταση του πώς ήταν το πρωταρχικό κεφάλι λέαινας της Σφίγγας.
Κοντά στη Σφίγγα, υπάρχουν ιερογλυφικά που χαράχτηκαν περίπου το 2500 π.Χ. και αποκαλούν το μνημείο «θεά Menhit που κρατά τα βασιλικά αρχεία».
Τι είδους αρχεία να ήταν άραγε αυτά; Προφανώς εκείνα που φυλάσσονταν στην περιβόητη «Αίθουσα των Αρχείων» κάτω από τη Σφίγγα, κατά πως είχε προβλέψει και ο διορατικός «κοιμώμενος προφήτης» του 20ού αιώνα Έντγκαρ Κέισυ.
Επισήμως όμως δεν έχει ανακοινωθεί ότι βρέθηκε οποιαδήποτε αίθουσα κάτω από τη Σφίγγα, οπότε θεωρητικά η λέαινα Menhit «φυλάττει» ακόμα τα αρχεία της προκατακλυσμιαίας επιστήμης, (εφόσον βεβαίως δεν έχουν κλαπεί από τους τυμβωρύχους της Ιστορίας).
Αν και οι γεωλόγοι συμφωνούν με την ύπαρξη μιας υπόγειας αίθουσας, ωστόσο, οι συμβατικοί αιγυπτιολόγοι μέχρι πολύ πρόσφατα προέβαλλαν το αντεπιχείρημα ότι εάν υπήρχε ένας τόσο αρχαίος προηγμένος πολιτισμός, τότε πού είναι οι πόλεις και τα λοιπά τεχνουργήματά του;
Κατ’ αυτούς, δεν μπορεί να υπήρξε κάτι τέτοιο, εφόσον εκείνη την εποχή οι άνθρωποι ήταν κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες. Ακόμα και σήμερα, συμπεριφέρονται δηλαδή σαν να μην έχουμε τεκμήρια πολιτισμού για τους ανθρώπους που ζούσαν 12000 χρόνια πριν, αν και αυτό έχει πλέον ανατραπεί πανηγυρικά…
Η αποκάλυψη του Γκιομπεκλί Τεπέ
Διότι έχει πλέον γίνει γνωστή η ανακάλυψη των θαμμένων μυστηριωδών κτισμάτων του Γκιομπεκλί Τεπέ που προκάλεσαν επιστημονικό σεισμό, καθώς αποδείχτηκε ότι στη θέση του βιβλικού …Παραδείσου της Εδέμ υπήρχαν τελικά πολιτισμένες κοινωνίες.
Ωστόσο, και προς άρνηση της πραγματικότητας, η άποψη ότι ο πρώτος ανθρώπινος πολιτισμός ξεκίνησε στη Σουμερία εξακολουθεί να κυριαρχεί τουλάχιστον στη δυτική δημόσια εκπαίδευση.
(*Επισήμανση: Μπορεί οι Σουμέριοι να ήταν πανάρχαιοι Πελασγοί Ετεόκρητες (αυτόχθονες, ανατολικοί Κρήτες) που αφού αποίκισαν τη νήσο Παγχαία του Περσικού Κόλπου (πιθανότατα το σημερινό Μπαχρέιν) και από εκεί ορμώμενοι, τη Μεσοποταμία, ωστόσο οι άνθρωποι που έφτιαξαν τα μνημεία του Γκιομπεκλί Τεπέ είναι πολύ αρχαιότεροι. Το αν κατά πάσα πιθανότητα ήταν και αυτοί Πελασγοί, μένει να αποδειχτεί).
Επιβεβαιώθηκε λοιπόν ότι το συγκρότημα του Γκιομπεκλί θάφτηκε εσκεμμένα από τους σοφούς της εποχής 10000 χρόνια πριν από σήμερα. Κάτω από τα ερείπιά του βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, χιλιάδες αντικείμενα με μικροσκοπικές οπές που έγιναν με σιδερένια εργαλεία. Βέβαια, τα σιδερένια εργαλεία δεν βρέθηκαν, διότι πολύ απλά έχουν διαλυθεί από τη σκουριά.
Ποια είναι όμως τα μνημειακά χαρακτηριστικά ενός πολιτισμού; Οι κατασκευές μεγάλης κλίμακας, δηλαδή: ναοί, ανάκτορα, ταφικά μνημεία, πόλεις, αλλά και η αστική ζωή, οι καλές τέχνες, η γραφή και η λογοτεχνία.
Λίγες εκατονταετίες μετά το θάψιμο των οικοδομημάτων οι άνθρωποι που τα έθαψαν, εξαφανίστηκαν. Ωστόσο χιλιάδες χρόνια μετά, διασώζονταν ακόμη προκατακλυσμιαία σύμβολα εκείνης της εποχής, μέσα στη χιττική και τη λουβική γραφή (δηλαδή τη γραφή των Χετταίων και των Λούβιων), που σημαίνει ότι υπήρχε μια συνέχεια.
Διάφορα σύμβολα χαραγμένα στους στύλους του Γκιομπεκλί Τεπέ. Προσέξτε το σύμβολο ή γράμμα Ήτα που συχνά περιστοιχίζεται από στυλιζαρισμένη ημισέληνο. Από αριστερά: Στύλος 31: βούκρανο ως μενταγιόν, Στύλος 18: Ήλιος και ημισέληνος και σύμβολο Ήτα σαν μενταγιόν, Στύλος 18: Το σύμβολο Ήτα στο πλάι.
Λουβικά λογογράμματα. Προσέξτε το σύμβολο του Θεού (Deus) και του οίκου (Domus) που μοιάζει με Ήτα. Και τα δύο εντοπίζονται στα ερείπια του Γκιομπεκλί Τεπέ.
Χιττιτική ιερογλυφική γραφή. Το σύμβολο του Θεού εξακολουθεί να υφίσταται χιλιετίες αργότερα. Τα λουβικά προέρχονται από τα ετεοκρητικά, δηλαδή από τους Ετεόκρητες, (Εταίοι = Χ-ετταίοι). Οι Χετταίοι ή Χιττίτες κατάγονταν δηλαδή από τους Πελασγούς. Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι η γλώσσα του Δίσκου της Φαιστού ήταν επίσης τα λουβικά.
Tα σύμβολα του Δίσκου της Φαιστού.
Οι στήλες σε σχήμα Ταυ έπεσαν και έσπασαν και οι άνθρωποι με τα πεσμένα κομμάτια έχτισαν ανάμεσά τους τοίχους. Γιατί όμως μετά τα έθαψαν όλα; Προφανώς για να τα διασώσουν. Ποτέ όμως δεν μπόρεσαν να πάνε να τα ξεθάψουν, πολύ απλά γιατί στο μεταξύ πέθαναν…
Αναπαράσταση των ελεύθερων στύλων σε σχήμα Ταυ πριν σπάσουν και θαφτούν.
Οι στύλοι «χτισμένοι» με τα κομμάτια όσων άλλων έσπασαν. Σημερινή εικόνα από τον τωρινό αρχαιολογικό χώρο που δείχνει καθαρά πως τα μνημεία θάφτηκαν εσκεμμένα.
Κατά τον Σκοκ, ο Ήλιος ήταν αυτός που προκάλεσε το ξαφνικό τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων λόγω μιας τεράστιας εκτίναξης πλάσματος, δηλαδή ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων.
Εξαιτίας της, προκλήθηκαν λοιπόν οι καταρρακτώδεις βροχές που τα ίχνη τους καταγράφονται σε όλα τα προϊστορικά μνημεία παγκοσμίως. Η εκτίναξη του πλάσματος, έσπρωξε μακρυά το μαγνητικό πεδίο της Γης και χτύπησε σκληρά και την επιφάνεια της Σελήνης που στερείται μαγνητόσφαιρας. Αυτό έδειξαν άλλωστε και φωτογραφίες δορυφόρων διάφορων διαστημικών αποστολών, στις οποίες φαίνονται υαλοποιήσεις πετρωμάτων.
Το Γκιομπεκλί Τεπέ, που ανασκάφηκε από το 1995 και μετά, παρείχε την επιβεβαίωση αυτής της υπόθεσης: μνημειώδη πέτρινη αρχιτεκτονική εξαιρετικής πολυπλοκότητας, ακριβώς στην εποχή της Σφίγγας, με σκαλιστούς ασβεστολιθικούς στύλους που φέρουν την παλαιότερη μορφή γραφής στον κόσμο που έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής.
Αυτή η γραφή, όπως υποστηρίζει ο Manu Seyfzadeh, συγγραφέας του βιβλίου Under The Sphinx, περιλαμβάνει πρωτο-χεττιτικά ή λουβικά ιερογλυφικά σύμβολα, ορισμένα από τα οποία αντιπροσωπεύουν την έννοια του Θεού και της Πύλης.
Επιπλέον, ο «Άνθρωπος της Ούρφα», ένα ολόσωμο ανθρώπινο γλυπτό που βρέθηκε στην πόλη Ούρφα που βρίσκεται πλησιέστερα στο Γκιομπεκλί και χρονολογείται στην ίδια περίοδο με τη Σφίγγα, είναι από τα πρώτα γνωστά ανθρώπινα αγάλματα στη Γη.
Ο Σκοκ υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που κατασκεύασαν όλα αυτά τα πράγματα, ήταν εγγράμματοι, είχαν μνημειώδη αρχιτεκτονική και διέθεταν σφυρήλατο σίδηρο, ένα υλικό που βέβαια δεν θα επιβίωνε επί 12000 χρόνια στα αρχαιολογικά στρώματα, αλλά που ωστόσο, ο μη εντοπισμός του δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απόδειξη ανυπαρξίας του.
Η θηριώδης έκρηξη ηλιακού πλάσματος του 9700 π.Χ. ήταν λοιπόν το τρομακτικό γεγονός που τερμάτισε το κύμα ψύχους της Εποχής της Νεότερης Δρυάδος (Younger Dryas, 12900 – 11700 χρόνια πριν από σήμερα).
Όπως μάλιστα υποδηλώνουν τα δεδομένα πυρήνων πάγου της Γροιλανδίας, έφερε την τελευταία Εποχή των Παγετώνων στο τέλος της και αυτό το γεγονός δεν συνέβη εντός εβδομάδων, αλλά κατά πάσα πιθανότητα, μέσα σε μια νύχτα, όπως άλλωστε περιγράφει και ο Πλάτωνας στον «Τίμαιο»…
Τα στοιχεία του δρ Σκοκ για μια ηλιακή έκρηξη και όχι για πρόσκρουση κάποιου ουράνιου σώματος, περιλαμβάνουν:
• Κομμάτια γυαλιού της Λιβυκής Ερήμου και άλλων υαλοποιημένων επιφανειών που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο,
• Μοτίβα εκκένωσης πλάσματος Lichtenberg (ηλεκτρικοί «δενδρίτες»), που προέρχονται από τη βάση της Μεγάλης Πυραμίδας,
• Την αφήγηση της Στήλης Απογραφής του φαραώ Χέοπα που εντοπίζει έναν κεραυνό να έχει πέσει πάνω στο μνημείο της Σφίγγας,
• Την ανακάλυψη του καθηγητή φυσικής πλάσματος Anthony Peratt, ότι τα πετρογλυφικά σε κάθε κατοικημένη ήπειρο καταγράφουν τα ίδια διακριτά σχήματα εκκένωσης πλάσματος που εμφανίζονται μόνο κατά τη διάρκεια ακραίων ηλιακών σωματιδιακών συμβάντων.
(διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο της γράφουσας «Τι είναι και τι επιδιώκει ο μετανθρωπισμός», μέρος Δ΄, κεφ. 2, σελ. 392-394).
Αυτά περιλαμβάνουν κυρίως:
• Το ραβδοειδές σχήμα του ανθρώπου-πουλιού («Birdman») με δύο τελείες στις πλευρές του,
• Ελικοειδή σχήματα από τα λεγόμενα ρεύματα Birkeland.
• Παράξενες σπειροειδείς «μάσκες» κ.ά.
Οι δυνάμεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα ρεύματα Birkeland.
Αποτυπώσεις εκκενώσεων πλάσματος. Στην αριστερή στήλη, προσομοίωση ρευμάτων Birkeland σε εργαστήριο και στις υπόλοιπες στήλες, πραγματικές βραχογραφίες από διάφορα μέρη του κόσμου.
Η στυλιζαρισμένη φιγούρα ανθρώπου με δύο τελείες εκατέρωθεν του κορμού που εμφανίζεται σε βραχογραφίες σε όλο τον κόσμο, ο επονομαζόμενος άνθρωπος – πουλί, σύμφωνα με τις προσομοιώσεις εκκενώσεων πλάσματος σε εργαστήριο (κάτω), δεν είναι παρά η αποτύπωση των ηλεκτρικών φαινομένων που έβλεπαν να συμβαίνουν οι άνθρωποι στον ουρανό.
Aποτύπωση ρευμάτων Birkeland σε ντολμέν του Gavrinis της Γαλλίας. Αυτή είναι τελικά η εξήγηση γιατί παντού στον κόσμο υπάρχουν τα ίδια σχέδια στις βραχογραφίες και όχι κάποια άλλα. Γιατί αυτά έβλεπαν στον ουρανό οι πανικόβλητοι και δύστυχοι άνθρωποι εκείνης της εποχής.
Όλα εμφανίζονται στη Νήσο του Πάσχα, το Γκιομπεκλί Τεπέ, την Αριζόνα, τη Σαουδική Αραβία, τη Νορβηγία, τη Νάζκα και σε συνολικά πάνω από 130 χώρες.
. 
Διάφορες αποτυπώσεις ρευμάτων Birkeland ανά τον κόσμο.
Aποτύπωση ρευμάτων Birkeland σε βράχο στην περιφέρεια Μοnagas της Βενεζουέλας.
Το μυστήριο της γραφής Rongorongo
Ο δρ Σκοκ και η σύζυγός του αναγνώρισαν επίσης τα ίδια σχήματα διαμόρφωσης ηλιακού πλάσματος στην ακόμα αμετάφραστη γραφή Rongorongo της Νήσου του Πάσχα –ένα εύρημα που επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια ανεξάρτητα από την ίδια την ομάδα του Peratt– υποδηλώνοντας ότι η ίδια η γραφή μπορεί να κωδικοποιούσε τα σχήματα που εμφανίζονταν στον ουρανό κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού ηλιακού συμβάντος.
Η γραφή Rongorongo μπορεί να αποτελεί αποτύπωση των φωτεινών φαινομένων που εμφανίζονταν στον ουρανό κατά την προκατακλυσμιαία ηλιακή έκρηξη του τέλους της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων. Παρομοίως, τα λουβικά και τα σύμβολα του Δίσκου της Φαιστού μπορεί να είναι οι πολύ μεταγενέστερες στυλιζαρισμένες αποτυπώσεις εκείνων των φαινομένων που διασώζονταν επί χιλιετίες στη μνήμη των επόμενων γενεών.
Εκτεταμένες υαλοποιήσεις (vitrifications)
Όπως επεσήμανε ο αστροφυσικός του πανεπιστημίου του Κορνέλ των ΗΠΑ, Thomas Gold, αν έγινε κάποια τρομερή ηλιακή έκρηξη, τότε το γήινο μαγνητικό πεδίο θα ήταν εντελώς αδύνατον να κρατήσει τα εισερχόμενα αέρια (πλάσμα και έντονα ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια) και θα κύρτωνε στο ύψος της ατμόσφαιρας, παίρνοντας το σχήμα μιας σειράς σπινθήρων που θα έκαιγαν για μεγάλες χρονικές περιόδους και θα μετέφεραν ρεύματα εκατοντάδων εκατομμυρίων Αμπέρ, προκαλώντας μαζικές καταστροφές στην επιφάνεια του πλανήτη αλλά και του δορυφόρου μας Σελήνη.
Κύρτωση του γήινου μαγνητικού πεδίου λόγω μαζικής εκτόξευσης στεμματικής μάζας.
Όταν αυτά τα ρεύματα χτυπούσαν παγετώνες, εκείνοι έλυωναν, όταν χτυπούσαν νερό, εξαερωνόταν, όταν χτυπούσαν δάση, καίγονταν και όταν χτυπούσαν πετρώματα, υαλοποιούνταν.
Επομένως, οι υαλοποιήσεις πετρωμάτων εκείνης της εποχής που ανευρίσκονται σε όλο τον κόσμο, προκλήθηκαν ξεκάθαρα από τις πύρινες επιθέσεις του Ήλιου μας.
Οι σημερινές εκτινάξεις πλάσματος που θεωρούνται «σοβαρές» και προκαλούν προβλήματα στους δορυφόρους, στα ηλεκτρικά δίκτυα, στα συστήματα πλοήγησης κ.λπ. δεν συγκρίνονται καν με το περιβόητο γεγονός Κάρινγκτον, την ισχυρότερη γεωμαγνητική καταιγίδα που έχει καταγραφεί ποτέ στην πρόσφατη ιστορία της ανθρωπότητας, η οποία έπληξε τη Γη το 1859, ενώ δεν ήταν παρά «νάνος» σε σχέση με αυτό που συνέβη το 9700 π.Χ.
Οι επιφάνειες των βράχων έλυωσαν και ξέσπασαν παντού πυρκαγιές. Στη Λιβυκή Έρημο βρέθηκαν 2.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα υαλοποιημένων πετρωμάτων, ενώ δεν υπάρχει πουθενά κρατήρας εκείνης της εποχής. Στη Δυτική Έρημο της Αιγύπτου υπάρχουν επίσης περίπου 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα υαλοποιημένων βράχων.
Ωστόσο, η κυρίαρχη άποψη επιμένει ότι τα υαλοποιημένα πετρώματα σχηματίστηκαν από έκρηξη μετεωρίτη στην ατμόσφαιρα πριν από 29 εκατομμύρια χρόνια, κάτι που όμως καταρρίφθηκε από πρόσφατη επιστημονική δημοσίευση.
Αλλά και η περιοχή της σημερινής Σκοτίας χτυπήθηκε ιδιαίτερα, καθώς πολυάριθμα φρούρια (τα οποία απλώς επισκευάστηκαν κατά τον Μεσαίωνα, αλλά δεν χτίστηκαν τότε), παρουσιάζουν εκτεταμένα ίχνη υαλοποίησης.
Φανταστική αναπαράσταση της εκπύρωσης του φρουρίου Dun Deardail που υαλοποιήθηκε.
Ωστόσο, και γι’ αυτά κυριαρχεί η κυρίαρχη άποψη που θεωρεί ότι οι πολλαπλές υαλοποιήσεις της Σκοτίας οφείλονται είτε σε «τυχαίες» πυρκαγιές, είτε σε εχθροπραξίες μεταξύ αντίθετων φατριών τον Μεσαίωνα, αρνούμενη ότι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκαν είναι προκατακλυσμιαία και ότι ουσιαστικά αυτά τα οικοδομήματα ανακαινίστηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν πολλές χιλιετίες μετά την αρχική κατασκευή τους. Ο Σκοκ τονίζει πως ό,τι όμως και αν λεχθεί, δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτε ότι τα φρούρια είναι χτυπημένα από στεμματικές εκτινάξεις.
Άλλωστε και κοντά στους λίθους Callanish, ένα πέτρινο νεολιθικό μνημείο της νήσου Lewis της Σκοτίας, πολύ αρχαιότερο από το Στόουνχεντζ, υπάρχουν επίσης έντονα ίχνη υαλοποίησης.
Οι λίθοι Callanish της Σκοτίας.
Οι λίθοι Callanish της Σκοτίας θεωρείται ότι ορθώθηκαν γύρω στο 3000 π.Χ. σε ανάμνηση μιας φοβερής ριπής πυρός από τον ουρανό αστεροειδούς σχήματος, που έλυωσε ένα αρχαιότερο συγκρότημα μεγάλιθων που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση.
Πράγματι, ανακαλύφθηκε ένας πολύ αρχαιότερος κύκλος μεγάλιθων με ιδιότητες προσέλκυσης κεραυνών. Αφού χτυπήθηκε από πλάσμα και υαλοποιήθηκε, τα κομμάτια του θάφτηκαν κάτω από ένα στρώμα τύρφης αρκετών μέτρων επί χιλιετίες και εντοπίστηκαν πρόσφατα με δορυφορικές μεθόδους.
Ομάδα επιστημόνων του πανεπιστημίου St Andrews πραγματοποίησε ψηφιακή ανασύσταση των θαμμένων μεγάλιθων και με βάση τον αστρονομικό προσανατολισμό τους επιβεβαιώθηκε ότι η χρονολογία υαλοποίησής τους συμπίπτει με τη χρονολογία εκείνης της ηλιακής έκρηξης πλάσματος.
Τα κυκλικά μεγαλιθικά μνημεία ως ορόσημα ριπών ηλιακού πλάσματος
Η ομάδα συμπέρανε ότι ενδεχομένως όλα τα αρχαία μεγαλιθικά μνημεία που σχηματίζουν κύκλο να είχαν ανεγερθεί προκειμένου να σηματοδοτήσουν τα σημεία που έπεσαν οι ριπές ηλιακού πλάσματος και γι’ αυτό απετέλεσαν κέντρα θρησκευτικών τελετουργιών.
Εξαιτίας του ιδίου φαινομένου, πάνω στη Σφίγγα και σε όλο το οροπέδιο της Γκίζας υπάρχουν υαλοποιήσεις και πολλές ρωγμές, δενδριτικού σχήματος. Μπορεί τα ίχνη του γυαλιού σήμερα να είναι ελάχιστα, λόγω των επισκεπτών και των ζώων που τους μεταφέρουν πάνω τους επί δεκάδες χρόνια, ωστόσο οι ρωγμές διατηρούνται.
Μάλιστα δε στο ναό της Ίσιδας, στη σκιά της Μεγάλης Πυραμίδας, πάνω στη Στήλη Απογραφής του Χέοπα που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Καΐρου, σημειώνεται ότι «η Μεγάλη Σφίγγα έχει χτυπηθεί από κεραυνό».
Φυσικά, οι άνθρωποι της εποχής του Χέοπα δεν μπορούσαν να φανταστούν την ηλιακή προέλευση του «κεραυνού» που χτύπησε κάποτε και τη Σφίγγα, εφόσον όταν έγινε αυτό οι ίδιοι δεν είχαν καν γεννηθεί. Απλώς συμπέραναν ότι θα πρέπει κάποτε να χτυπήθηκε από κεραυνό.
Παρόμοιες βραχογραφίες παντού
Ο καθηγητής φυσικής πλάσματος Anthony Perrat και οι συνεργάτες του μελέτησαν σε ευρεία κλίμακα επί δεκαετίες τις αποτυπώσεις της εκτίναξης πλάσματος μέσα στα τοιχώματα σπηλαίων, σε περισσότερες από 130 χώρες και οι οποίες μοιάζουν όλες μεταξύ τους.
Αυτό προφανώς συνέβη διότι λόγω της ακτινοβολίας και των τρομερών ηλεκτρικών καταιγίδων, οι άνθρωποι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και είχαν αναγκαστεί να καταφύγουν σε σπήλαια. Και καθώς όλοι είχαν δει προηγουμένως το ίδιο μοτίβο στον ουρανό, απεικόνιζαν το ίδιο παγκόσμιο φαινόμενο.
Από την Αριζόνα έως τη Σαουδική Αραβία και την έρημο της Νάζκα, όλα τα σχέδια έχουν μεγάλες ομοιότητες. Η ομάδα του καθηγητή, μέσω προσομοιώσεων κλίμακας στο Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής Πλάσματος του Λος Αλάμος, απέδειξε ότι όταν οι στεμματικές εκτινάξεις είναι πολύ ισχυρές (μιλάμε για ρεύματα εκατοντάδων εκατομμυρίων Αμπέρ), τα σχήματα που εμφανίζονται στη γήινη ατμόσφαιρα δεν είναι ασαφή και συγκεχυμένα όπως οι απαλές «κουρτίνες» του βόρειου και του νότιου σέλαος που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, αλλά πολύ συγκεκριμένα και ευδιάκριτα.
Eικόνα από το βιβλίο των Schoch – Ulissay, με τίτλο «Forgotten Civilization» (Ο λησμονημένος πολιτισμός). Επάνω, γεωγλυφικά της Νάζκα. Κάτω, σύγκριση με τη γραφή Rongorongo της Νήσου του Πάσχα.
1η και 2η στήλη από αριστερά: σχήματα που προέκυψαν από προσομοιώσεις εκκενώσεων πλάσματος σε μικρή κλίμακα στο εργαστήριο του δρ Perrat. 3η στήλη, πετρογλυφικά ανθρώπου με τελείες που κατέγραψε ο Perrat. 4η στήλη, σύμβολα γραφής Rongorongo.
Πετρογλυφικά από όλο τον κόσμο. Μερικές φιγούρες είναι σχεδόν ίδιες με κάποια σύμβολα της γραφής Rongorongo.
Οι άνθρωποι λοιπόν που έχτισαν το συγκρότημα του Γκιομπεκλί Τεπέ ήξεραν πολύ καλά τι ήταν αυτό που έβλεπαν, γιατί το φαινόμενο αυτό είχε ξανασυμβεί στο παρελθόν και το είχαν καταγράψει και ερμηνεύσει. Πράγματι, η αμέσως προηγούμενη εκτίναξη έχει εξακριβωθεί επιστημονικά ότι συνέβη το 12350 π.Χ. https://www.oulu.fi/en/news/most-extreme-solar-storm-hit-earth-12350-bc-scientists-identifyκαι ήταν 10 φορές πιο ισχυρή από το γεγονός Κάρινγκτον.
Οι επιζώντες του κατακλυσμού του 9700 π.Χ. κατέφυγαν σε σπήλαια, διατήρησαν τις γνώσεις τους και τελικά επανεμφανίστηκαν χτίζοντας μεγαλιθικές κατασκευές με τη μηχανική μνήμη όσων υπήρχαν πριν, αλλά φυσικά χωρίς τα εργαλεία του παρελθόντος, που, στο μεταξύ, είχαν καταστραφεί.
Το συγκρότημα του Γκιομπεκλί Τεπέ τελικά θάφτηκε σκόπιμα περί το 8000 π.Χ., μ’ άλλα λόγια, «συσκευάστηκε» για τις επόμενες γενιές, από ανθρώπους που ήθελαν να γνωστοποιηθεί η ύπαρξή του στις μελλοντικές γενιές που θα ανακάλυπταν σε τι υψηλά επίπεδα είχε φτάσει ο πολιτισμός τους και ποια φοβερή κοσμική καταστροφή τον έκανε να καταρρεύσει.
Αρχαία καταφύγια σε όλο τον κόσμο
Σήμερα, διατηρείται ακόμα ένα παγκόσμιο υπόγειο «δίκτυο» σηράγγων, ένας παράλληλος υπόγειος κόσμος, από εκείνη την εποχή, ή και από ακόμα παλαιότερες ηλιακές εκτινάξεις πλάσματος, ως καταφύγια. Ιδού μερικά τοπόσημα:
Τα σπήλαια Ajanta της Ινδίας
Eίναι σκαλισμένα σε αυτό που είναι γνωστό ως Deccan Traps, δηλαδή μέσα σε ηφαιστειακό βασάλτη που είναι πολύ σκληρός και πολύ δύσκολος στην επεξεργασία. Γιατί οι άνθρωποι να καταβάλουν τόση προσπάθεια να σκάψουν σε βασάλτη αν δεν υπήρχε άμεση ανάγκη;
Το συγκρότημα των σπηλαίων Αjanta στην Ινδία.
Eπειδή επαναχρησιμοποιήθηκαν πολύ αργότερα από βουδιστές μοναχούς και από άλλους και πάνω τους χαράχτηκαν νεώτερες επιγραφές και ζωγραφίστηκαν πολυάριθμες τοιχογραφίες, η κυρίαρχη αρχαιολογία επιμένει ότι λαξεύτηκαν μόλις τον… 5ο π.Χ. αιώνα. Ωστόσο, η κατασκευή τους ανάγεται σε μια πολύ πολύ παλαιότερη περίοδο.
Οι υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας
Όπως ελέχθη, άλλη μακρά παράδοση ζωής μέσα σε ηφαιστειακές σπηλιές, έχει και η Καππαδοκία. Οι σπηλιές της κατοικούνται ακόμα. Υπάρχουν ακόμα και ολόκληρες υπόγειες πόλεις όπως το Ντερίνκουγιου, ιστορικά γνωστό ως Μαλακοπή και το Kαϊμακλί, οι οποίες αποτελούν απίστευτες πολυώροφες κατασκευές.
Μερικές από αυτές τις υπόγειες πόλεις μπορούσαν να χωρέσουν χιλιάδες ανθρώπους μαζί με τα ζώα και τις αποθήκες τους. Ωστόσο, η παραδοσιακή αρχαιολογική άποψη είναι ότι δεν είναι τόσο παλιές, και ότι το νωρίτερο που μπορεί να έχουν σκαφτεί, είναι το 1200 π.Χ.
Μία αίθουσα στο συγκρότημα του Ντερίνκουγιου.
Η Καππαδοκία είναι λοιπόν μια περιοχή όπου οι άνθρωποι επέζησαν από την καταστροφή στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων. Μετά επανεμφανίστηκαν, διατηρώντας έναν αρκετά μεγάλο πληθυσμό.
Γιατί όμως να σκάψουν οι άνθρωποι να χωθούν μέσα σε ένα τόσο σκληρό πέτρωμα; Η επίσημη απάντηση είναι γιατί έψαχναν να ξεφύγουν από τους εχθρούς τους. Αν ήθελαν όμως να κρυφτούν από τους εχθρούς τους, θα χώνονταν κάτω από το έδαφος αφήνοντας τεράστιους σωρούς από συντρίμμια στην επιφάνεια που έδειχναν πού ακριβώς βρίσκονταν;
Πού είναι τώρα αυτοί οι τεράστιοι σωροί από συντρίμμια; Ο Σκοκ υποστηρίζει ότι αν αυτές οι υπόγειες πόλεις είναι μόνο μερικών χιλιάδων ετών, ως γεωλόγος, θα περίμενε να βρει αυτούς τους σωρούς από συντρίμμια και τα συναφή, ωστόσο, δεν βρέθηκε τίποτε.
Σίγουρα λοιπόν δεν φτιάχτηκαν μόνο για να προστατεύσουν τους ανθρώπους από τους εχθρούς τους και δεν είναι μόνο λίγων χιλιάδων ετών. Χρονολογούνται από εκείνη την πρώιμη περίοδο της ηλιακής έκρηξης.
Όταν δε πάει κάποιος να τις επισκεφθεί, διαπιστώνει ότι μερικές από αυτές επαναχρησιμοποιήθηκαν από τους Χετταίους, ενώ αργότερα, κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, ως χριστιανικές κατακόμβες και κατά τη Βυζαντινή ως εκκλησίες.
Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, επαναχρησιμοποιήθηκε και η Σφίγγα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι όλα τα προαναφερθέντα οικοδομήματα κατασκευάστηκαν την εποχή της επανάχρησής τους.
Τα σπήλαια Longyou της Κίνας
Τα περίφημα σπήλαια Longyou που βρίσκονται στην Κίνα είναι τεράστιες υπόγειες γαλαρίες απίστευτα προηγμένης τεχνολογίας. Η κατασκευή και ο σκοπός τους παραμένουν μέχρι σήμερα άγνωστα. Αποκαλύφθηκαν μόλις το 1992, όταν ένας ντόπιος αγρότης αποφάσισε με δικά του έξοδα να αποστραγγίσει τα νερά της κοντινής λίμνης για να ποτίζει τα χωράφια του και τότε φάνηκαν οι γαλαρίες σε όλη τους την έκταση.
Αν και η επίσημη αρχαιολογία επιμένει ότι έχουν σκαφτεί χειροκίνητα, δηλαδή με καλέμια και χρονολογεί την κατασκευή τους γύρω στο 600 – 200 π.Χ., ωστόσο οι ίσες αποστάσεις που έχουν οι χαρακιές και η ίδια γωνία χάραξης, δείχνουν χρήση μηχανημάτων.
Επιπλέον, στα κρατικά κινεζικά αρχεία εκείνης της εποχής που διατηρούνται ανέπαφα, δεν υπάρχει απολύτως καμμία καταγραφή της κατασκευής τους, γεγονός που μας αναγκάζει να σκεφτούμε ότι είναι πολύ αρχαιότερα.
Κανείς επίσης δεν μπορεί να απαντήσει σε δύο καυτά ερωτήματα:
1. Γιατί οι αίθουσές τους δεν επικοινωνούσαν η μία με την άλλη; Γιατί οι κατασκευαστές σφράγισαν ερμητικά την κάθε αίθουσα; Αυτό φαίνεται αδιανόητο. Μόνο αφού ανακαλύφθηκαν και για λόγους τουριστικούς, το αρμόδιο υπουργείο άνοιξε πόρτες επικοινωνίας της μιας αίθουσας με την άλλη.
2. Πού πήγαν τόσοι τόνοι ανεσκαμμένου βράχου που μαθηματικά υπολογίστηκε ότι ήταν 900.000 κυβικά μέτρα;
Μία από τις 24 γιγάντιες γαλαρίες των σπηλαίων Longyou. Όλη η έκταση των «σπηλαίων» καλύπτει 30.000 m2 ενώ το μέγιστο ύψος τους είναι 30 μέτρα. Πρόκειται δηλαδή για κολοσσιαίου μεγέθους κατασκευές. Ωστόσο, δεν έχουν βρεθεί αντικείμενα καθημερινής χρήσης, τάφοι, οστά, ή επιγραφές σε γνωστή γλώσσα.
Άγνωστα σύμβολα και ανερμήνευτες αναπαραστάσεις βρίσκονται σκαλισμένα στους τοίχους των σπηλαίων.
Ο ισχυρισμός ότι τα σπήλαια σκάφτηκαν ως αποθήκες πολεμοφοδίων του κινεζικού στρατού της εποχής της φερόμενης ως χρονολογίας κατασκευής, δεν ευσταθεί, καθώς έχει αποδειχτεί ότι εκείνη την εποχή τα σπήλαια ήταν όλα κάτω από το νερό. Άρα διανοίχτηκαν σαφώς πριν πλημμυρίσουν.
Συνεχίζοντας την ομιλία του, ο καθηγητής Σκοκ μας προειδοποιεί ότι μια τέτοια ηλιακή έκρηξη, όπως εκείνη που ανάγκασε τους ανθρώπους να κρυφτούν βαθειά κάτω από το έδαφος, θα επαναληφθεί και μάλιστα μπορεί να έχει καθυστερήσει.
Ο Σκοκ είπε ότι μετά από το 9700 π.Χ. έως και την αρχή της επανεμφάνισης του πολιτισμού περίπου 6000 χρόνια αργότερα, δηλαδή περί το 3700 π.Χ., επικρατούσε μία σκοτεινή ηλιακή εποχή. Δηλαδή επί περίπου 6000 χρόνια που κόσμος αγωνιζόταν να ξανασταθεί στα πόδια του, ο Ήλιος ήταν πολύ αδρανής.
Ο Ήλιος είναι λοιπόν ήταν η αιτία για όλα τα παρακάτω:
• αλλαγές στη στάθμη της θάλασσας,
• μαζικές πλημμύρες,
• θάνατο ανθρώπων και μεγάλων θηλαστικών,
• διαβίωση σε σπήλαια και σε υπόγειες πόλεις,
• απεικονίσεις πλάσματος σε βραχογραφίες,
• ηλιακές λατρείες.
Οι τελευταίες έχουν σαν βάση την «ιερή επιστήμη». Ήρθε λοιπόν η ώρα να δούμε ποια είναι αυτή.
Η ιερή επιστήμη
Διαφαίνεται ότι ποικίλα επιστημονικά μηνύματα μεταδόθηκαν μέσω της τέχνης και της αρχιτεκτονικής σε διάφορους αρχαίους πολιτισμούς. Ωστόσο, υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο μήνυμα μέσα σε όλα αυτά που σχετίζεται με τον Ήλιο.
Επισημαίνω ότι η θρησκεία των Ορφικών ήταν ηλιολατρική και προηγήθηκε του Δωδεκάθεου. Ο Φάνης, ο Ζευς, ο Διόνυσος και ο Απόλλων στους ορφικούς Ύμνους προς τον Ήλιο, είναι Ένα Ον, Εις Θεός (άμορφος), και ταυτίζονται με τον Ήλιο.
Στην Ινδία επίσης ο Ήλιος θεωρείται ως η φυσική εκδήλωση του Θεού. Σύμφωνα με τους Ινδούς, το σωστό και το αληθινό μονοπάτι οδηγεί στον άμορφο Θεό, τον Ήλιο.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι όταν πεθάνουμε μπορούμε να ξαναγεννηθούμε σαν αστέρια στον ουρανό, μ’ άλλα λόγια ότι ουσιαστικά γινόμαστε Ήλιος.
Είναι τελικά ο Ήλιος συνειδητός ή μια συλλογή από συνειδήσεις; Είναι οι αστέρες συνειδητοί;
Στις αρχαίες αιγυπτιακές απεικονίσεις σε μούμιες βλέπουμε ανθρώπους να ανεβαίνουν στα αστέρια ή να συνδέονται με τα αστέρια. Βλέπουμε φαραώ να μετατρέπονται σε αστέρια.
Ηλιοκεντρικές ήταν και άλλες προϊστορικές θρησκείες. Οι αρχαίοι σε όλο τον κόσμο έτειναν να σκέφτονται τον Ήλιο ως Θεό, επομένως, ως συνειδητή οντότητα. Πρέπει να αρχίσουμε λοιπόν να το σκεφτόμαστε αυτό με μια πιο κυριολεκτική έννοια από αυτήν που αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι.
Η συνείδηση είναι κάτι πέρα πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους, από τα ζώα, από όλους τους ζωϊκούς οργανισμούς. Η συνείδηση διαπερνά το σύμπαν.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζουν και ορισμένοι σύγχρονοι επιστήμονες (Philippe Guillemant – φυσική της πληροφορίας και της συνείδησης, Ervin László – μορφογεννητικά πεδία κ.ά.) όπως και ότι η συνείδηση μεταφέρει πληροφορίες από και προς τα κβαντικά πεδία.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπ’ όψιν την αστροφυσική που μας λέει ότι ο Ήλιος είναι υδρογόνο που δημιουργήθηκε όταν νέφη υδρογόνου στο διάστημα συνδυάστηκαν και συμπιέστηκαν βαρυτικά, η σύζυγος του δρ Σκοκ, Catherine Ulissey, διατύπωσε την εξής θεωρία:
Όταν πεθαίνουμε, το υδρογόνο μας απελευθερώνεται και γενόμενο φως, αιωρείται στον ουρανό όπου συλλέγεται σε νέφη υδρογόνου που εν συνεχεία καταρρέουν σε αστέρια, δηλαδή σε ήλιους, όπως ο δικός μας.
Τι είναι όμως το υδρογόνο; Βασικά, πρωτόνια και ηλεκτρόνια.
Τι είναι το πλάσμα; Στη φυσική, το πλάσμα ορίζεται ως ένα μερικώς ιονισμένο αέριο στο οποίο τα άτομα έχουν χάσει μέρος ή όλα τα ηλεκτρόνιά τους, λόγω υπερβολικά υψηλών θερμοκρασιών. Ως αποτέλεσμα, δημιουργείται ένα μείγμα από ελεύθερα, αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια και θετικά φορτισμένα ιόντα.
Το ορατό σύμπαν αποτελείται από 99,9% ιονισμένο υδρογόνο, συν πλάσμα. Αυτό είναι και ο Ήλιος μας. Τα περισσότερα αστέρια αποτελούνται και αυτά κυρίως από υδρογόνο.
Η Ulissay θεωρεί ότι όταν πεθαίνουμε, σωματίδια από εμάς απελευθερώνουν πληροφορίες που έχουν κωδικοποιηθεί μέσα μας κατά τη διάρκεια της ζωής μας.
Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, ωστόσο υπάρχουν διάσημοι επιστήμονες που το υποστηρίζουν. Για παράδειγμα –κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν– ο σπουδαίος Γάλλος ιολόγος Luc Montagner (1932-2022), ο οποίος έχει πλέον αποβιώσει και υπήρξε νικητής του βραβείου Νόμπελ Ιατρικής το 2008 για την ανακάλυψη του ιού του AIDS, ήταν ένας απ’ αυτούς.
Ο Montagner −που, σημειωτέον, από την αρχή της ψευτο-πανδημίας του κορωνοϊού ήταν από τους πρώτους αντιεμβολιαστές που κατήγγειλε ότι ο ιός SARS-CoV-2 δεν είχε φυσική προέλευση, αλλά κατασκευάστηκε σε εργαστήριο στην Ουχάν της Κίνας, και ότι τα εμβόλια mRNA ήταν δηλητήρια− είχε κάνει πολλές έρευνες για τη «μνήμη του νερού» υποστηρίζοντας ότι το νερό, που αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και οξυγόνο, μπορεί να μεταφέρει αλλά και να αποθηκεύει πληροφορίες ως ηλεκτρομαγνητικό αποτύπωμα από το DNA και άλλα μόρια.
Ο αείμνηστος Montagner έκανε απίστευτα σημαντική δουλειά. Αν και μεγάλο μέρος του επιστημονικού κατεστημένου προσπάθησε να την απορρίψει ως «ψευδοεπιστήμη», τελικά δεν τα κατάφερε και ο Montagner δικαιώθηκε.
Αυτό συνδέεται με ολόκληρη την έννοια της ομοιοπαθητικής, αλλά και με το υδρογόνο και τα πρωτόνια και τα ηλεκτρόνια που είναι σε θέση να κωδικοποιούν τη μεταφορά πληροφοριών. Μεταφέρουν πληροφορίες με τρόπο που κανείς δεν υποψιάστηκε ποτέ.
Κάτι παρόμοιο υποστήριξε και ο Ιάπωνας ερευνητής Masaru Emoto (1943-2014), που το έργο του για το πώς αντιδρά το νερό ή το υδρογόνο (στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του Το μυστικό μήνυμα του νερού, εκδ. Έσοπτρον, 2006), επίσης απορρίφθηκε από πολλούς ως «ψευδοεπιστήμη».
Ο Emoto μίλησε κυρίως για το πως αντιδρά το υδρογόνο στα συναισθήματα και τις σκέψεις και ποια μοτίβα σχηματίζει. Πολλοί προσπάθησαν να τον απορρίψουν, ωστόσο και αυτός δικαιώθηκε και το έργο του έχει πλέον γίνει ευρέως αποδεκτό.
Έχουμε λοιπόν όλα αυτά τα δεδομένα που λένε ότι οι πληροφορίες μπορούν να κωδικοποιηθούν.
Επίσης, ο ειδικός ανακριτής της CIA, Cleve Backster (1924-2013) δούλεψε πάνω σε αυτό που αποκαλείται «πρωτογενής αντίληψη στα φυτά» και συμπέρανε ότι τα φυτά μπορούν να ανταποκριθούν σε σκέψεις και συναισθήματα, και ότι μπορούν ακόμα και να αισθάνονται πόνο. Τι υπάρχει όμως στα φυτά; Κυρίως υδρογόνο, νερό και υδρογονάνθρακες.
Συμπερασματικά, όταν πεθαίνει το σώμα μας, απελευθερώνεται το υδρογόνο μας και τα συστατικά υποατομικά σωματίδιά του. Το υδρογόνο είναι αυτό που μεταφέρει τις πληροφορίες μας.
Τα άτομα του υδρογόνου, που σε υποατομικό επίπεδο λόγω της κβαντικής διεμπλοκής (δηλαδή συνδεόμενα άρρηκτα κατά τη διάρκεια της ζωής με έναν οργανισμό, μια προσωπικότητα) συναθροίζονται και μένουν σε επικοινωνία.
Διάφορες συλλογές υδρογόνου που μεταφέρουν διαφορετικά σύνολα πληροφοριών μπορεί να απελευθερωθούν από το φυσικό σώμα.
Αν η προσωπικότητα, η συνείδηση ενός προσώπου απ’ αυτή τη ζωή, είναι σχεδιασμένη ώστε να επιβιώσει σε κάποιο είδος αναγνωρίσιμης μορφής στο μέλλον, μπορεί να είναι σημαντικό και αναγκαίο να συνδυαστούν και να επανενταχθούν αυτά τα «ψυχικά συστατικά» στη μετά θάνατον ζωή ή σε ένα αστέρι.
Γι’ αυτό και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έλεγαν ότι τα αστέρια, ο Ήλιος μας, είναι, σε κάποιο βαθμό, συλλογές συνειδήσεων.
Αν σκεφτούμε τώρα το δικό μας σώμα, τι παρατηρούμε; Ότι έχουμε πολλά διαφορετικά κύτταρα, αλλά ακόμη περισσότερα βακτηριακά κύτταρα και αναμφισβήτητα κάθε ένα μικρό βακτηριακό κύτταρο έχει συνείδηση σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Μπορούμε να αποδείξουμε ότι αντιδρούν σε ερεθίσματα. Ποιο είναι το πιο βασικό απ’ όλα;
Ότι η πληροφορία και η συνείδηση πάνε μαζί.
Όπως έλεγε και ο Max Planck, ιδρυτής της κβαντικής θεωρίας, βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1918, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς των τελευταίων 150 ετών: «θεωρώ τη συνείδηση θεμελιώδη. Η ύλη είναι παράγωγο της συνείδησης. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη συνείδηση. Οτιδήποτε υπάρχει στον φυσικό μας κόσμο, προϋποθέτει συνείδηση».
Στον φυσικό μας κόσμο, οι πιο θεμελιώδεις υλικές εκφράσεις της συνείδησης είναι ηλεκτρόνια και πρωτόνια, υδρογόνο. Αυτό όμως παραπέμπει στα συστατικά της ψυχής των αρχαίων Αιγυπτίων.
Όλοι πιθανώς έχουμε κάποια ιδέα ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι μιλούσαν για διαφορετικές όψεις της προσωπικότητας και του σώματος.
Εδώ είναι λοιπόν η σύνδεση με όλα όσα προαναφέρθηκαν.
Στο ερώτημα αν μια ψυχή επιβιώνει μετά θάνατον και για πόσο διάστημα, υπήρχαν οι παρακάτω διαβαθμίσεις: Το Κhat ήταν το φυσικό σώμα, το Ka ήταν μια ρέπλικα του φυσικού σώματος που οι άνθρωποι αργότερα ονόμασαν αστρικό σώμα ή αιθέριο σώμα, το Ba ήταν η ψυχή, και διάφορα άλλα τα οποία δεν θα αναφέρουμε εδώ.
Η πιο σημαντική πτυχή αναπαραστούσε την ψυχή-προσωπικότητα (Ba) ως πουλί με ανθρώπινο κεφάλι.
Αυτό ακριβώς το πουλί βρίσκεται σε αρχαία αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Και εδώ ερχόμαστε στο μυστήριο του Σεραπείου της Αιγύπτου.
Το απόκρυφο μυστικό του Σεραπείου
Το συγκρότημα του Σεραπείου είναι υπόγειο, βρίσκεται στο οροπέδιο Σακάρα και είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα κατασκευή. Η κλασική άποψη είναι ότι χτίστηκε περίπου το 1400 π.Χ., και ότι οι σαρκοφάγοι που βρίσκονται στο εσωτερικό του, περιείχαν η κάθε μία από έναν ιερό Άπι (ταύρο). Ωστόσο δεν βρέθηκε ποτέ κανένα ίχνος απ’ αυτούς.
Το Σεραπείο βρίσκεται μέσα σε βραχώδες ασβεστολιθικό υπόστρωμα. Αυτό που αντικρύζουμε όταν μπαίνουμε στο εσωτερικό του είναι απίστευτα μακρείς διάδρομοι. Οι υποτιθέμενες σαρκοφάγοι, είναι τεράστια κουτιά από γρανίτη που ζυγίζουν περίπου 100 τόνους και είναι τέλεια λαξεμένα και γυαλισμένα. Κάποτε, το καπάκι τους ήταν σφραγισμένο.
Η επίσημη άποψη είναι ότι ήταν τα φέρετρα των ιερών ταύρων. Μόνο που αυτά τα τεράστια πέτρινα κιβώτια ήταν αδύνατον να τοποθετηθούν μέσα στους στενούς διαδρόμους, γιατί πολύ απλά δεν χωρούσαν καν να μεταφερθούν, ούτε σήμερα μπορούν να βγουν αν δεν γκρεμιστεί σχεδόν όλο το κτίριο.
Ένας από τους στενούς διαδρόμους του Σεραπείου φραγμένος από μία σαρκοφάγο.
Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι ολόκληρο το οικοδόμημα ορθώθηκε πάνω στα προκατακλυσμιαία γρανιτένια κιβώτια για να τα καλύψει. Ποιος να ήταν όμως άραγε ο αρχικός σκοπός της κατασκευής τους;
Η κρυστάλλωση της προσωπικότητας
Ο Σκοκ υποστηρίζει ότι αν υπάρχει κάποιο είδος συνέχειας μετά τον φυσικό μας θάνατο, είτε πρόκειται για ένωση με τον Ήλιο είτε για κάτι άλλο, τότε ίσως κάτι τέτοιο να συνέβαινε αρχικά στο Σεραπείο που δεν είχε φυσικά καμμία σχέση με ταύρους.
Ότι δηλαδή αρχικά ίσως οι σαρκοφάγοι να είχαν σφραγιστεί, προκειμένου να συνδυάσουν και να ενοποιήσουν το υδρογόνο, το μεταφορέα της πληροφορίας των «συστατικών της ψυχής» του νεκρού, προκειμένου να γίνει ανασυνδυασμός των συστατικών της, δηλαδή όπως λέγουν ήδη από τον περασμένο αιώνα ορισμένοι αποκρυφιστικοί κύκλοι, να γίνει κρυστάλλωση της προσωπικότητας, ώστε αυτή να επανέλθει (* βλ. σχετική ανάλυση στο τέλος του άρθρου).
Ίσως λοιπόν αυτή να ήταν η αρχική χρήση των φερόμενων ως «σαρκοφάγων». Μερικές δε έχουν επιγραφές πάνω τους. Μόνο που είναι πραγματικά πρόχειρες και κακοφτιαγμένες και δείχνουν ξεκάθαρα ότι είναι πολύ μεταγενέστερες, εποχής Πτολεμαίων.
Τα κιβώτια όταν κατασκευάστηκαν δεν έφεραν απολύτως καμμία επιγραφή. Οπότε, φαίνεται ότι για άλλη μια φορά έχουμε και στο Σεραπείο μια κατάσταση όπου πανάρχαια πέτρινα αντικείμενα, επαναχρησιμοποιήθηκαν.
Προφανώς βέβαια για διαφορετικό σκοπό, ίσως γιατί ήδη από την προδυναστική περίοδο (6000 έως 3150 π.Χ.) λάτρευαν τον Άπι. Ακόμα όμως και αν είχαν βρεθεί τα οστά κάποιου ταύρου, δεν σημαίνει ότι αυτός ήταν και ο αρχικός τους σκοπός που κατά πάσα πιθανότητα ήταν η κρυστάλλωση της προσωπικότητας.
Ο «άνθρωπος – πουλί» και το ηλιακό πλάσμα
Το παρακάτω άγαλμα από την αρχαία Αίγυπτο, βρίσκεται στο Μουσείο του Καΐρου και αποδίδεται στον φαραώ Χεφρήνο (2558–2532 π.Χ.), φερόμενο ως κατασκευαστή της δεύτερης πυραμίδας της Γκίζας και της Σφίγγας. Ωστόσο, με σημερινούς όρους αστροφυσικής, το άγαλμα στην πραγματικότητα ενσωματώνει μια σειρά από απεικονίσεις φυσικής πλάσματος, σύμβολα του ηλιακού πλάσματος, συμβολίζοντας την έννοια «γινόμαστε Ήλιοι».
Το άγαλμα του Χεφρήνου από διορίτη.
Πράγματι, όταν το παρατηρήσουμε προσεκτικά από το πλάι, βλέπουμε τον άνθρωπο-πουλί που αντιπροσωπεύει την αιώνια ζωή, τον Ήλιο, ο οποίος κάθεται πάνω σε θρόνο – λέοντα, επειδή ο Λέων συνδέεται με τον Ήλιο (στην αριστερή βάση του καθίσματος, διακρίνεται ένα μικρό κεφάλι λέοντα, καθώς και τα πόδια του).
Σύμφωνα με την κυρίαρχη εκδοχή των αιγυπτιολόγων, πίσω από το κεφάλι του είναι ο θεός Ώρος – πτηνό, που τον αγκαλιάζει στοργικά με τα φτερά του… Ωστόσο, ο θρόνος σε σχήμα λέοντα σημαίνει ότι ο φαραώ μεταφέρεται, ενώ οι καταρράκτες στη βάση του θρόνου, το ηλιακό πλάσμα.
Είναι κάτι παρόμοιο με τις βραχογραφίες της γραφής rongorongo του καθηγητή Perrat. Ουσιαστικά, αυτό το άγαλμα μεταφέρει το μήνυμα ότι μπορούμε να γίνουμε Ήλιοι και να ζήσουμε αιώνια (αν βέβαια γνωρίζουμε πώς να δουλέψουμε πάνω σ’αυτό).
Ένα άλλο παράδειγμα της ιερής επιστήμης είναι η παρακάτω τοιχογραφία: ο θεός – τσακάλι Άνουβις, ο άρχοντας των νεκρών, σκύβει πάνω από έναν πεθαμένο που είναι ξαπλωμένος, μεταφέρεται δηλαδή από ένα νεκροκρέββατο σε σχήμα λέοντα (όπου ο λέων = ο Ήλιος), δηλαδή από το ηλιακό πλάσμα.
Ένα άλλο είναι επίσης η πινακίδα Γκερζέχ (Gerzeh) από την Κοιλάδα των Βασιλέων, που βρίσκεται στο αιγυπτιακό μουσείο. Ουσιαστικά είναι το ηλιακό πλάσμα όπως το εξέλαβαν οι προ-δυναστικοί Αιγύπτιοι του Γκερζέριου πολιτισμού, ως στυλιζαρισμένη μορφή της θεάς αγελάδας Αθώρ. Μόνο που καθόλου τυχαία δεν ήταν η Αθώρ κόρη του θεού του ήλιου Ρα και καθόλου τυχαία ως “βασίλισσα των νεκρών” δεν οδηγούσε τις ψυχές τους στη μετά θάνατον ζωή…
Η πινακίδα Gerzeh.
Διότι σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή Σκοκ δεν πρόκειται για μια πινακίδα της εποχής Naqada ΙΙ (3650–3300 π.Χ.), που παριστάνει κεφάλι αγελάδας, όπως είναι η επίσημη ερμηνεία, αλλά για μία εκκένωση ρεύματος που είδαν οι άνθρωποι στον ουρανό κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης ηλιακής έκρηξης.
Τα δύο κάτω δήθεν «αστέρια» δεν παριστάνουν αυτιά αγελάδας, αλλά παραλλαγή των δύο εκατέρωθεν τελειών του σχήματος, που ο καθηγητής Perrat απέδειξε ότι είναι το πλέον συνηθισμένο που σχηματίζεται από τρομακτικές ριπές ηλιακού πλάσματος στην ατμόσφαιρα.
Την εκκένωση πλάσματος που έβλεπαν οι τρομοκρατημένοι άνθρωποι στον ουρανό σε πολλά μέρη του κόσμου (επάνω αριστερά), την αποτύπωναν ως άνθρωπο με τελείες εκατέρωθεν του κορμού.
Η Πύλη του Ήλιου του Τιαχουανάκο και τα ρεύματα Birkeland
Το ίδιο πράγμα το συναντάμε και στη Νότιο Αμερική. Είναι το πασίγνωστο ανάγλυφο από την Πύλη του Ήλιου του Τιχουανάκο της Βολιβίας. Μπορούμε να παρατηρήσουμε πάνω του τα σύμβολα του ανθρώπου-πουλιού και του ηλιακού πλάσματος.
H Πύλη του Ήλιου στο Τιαχουανάκο.
Λεπτομέρεια του ανάγλυφου από παλιά φωτογραφία, όταν η φιγούρα του θεού Ήλιου που κρατάει δύο μπαστούνια δεν ήταν τόσο άσχημα διαβρωμένη.
Ο Σκοκ πιστεύει ότι πρόκειται για ηλιακό συμβολισμό, για δύο στήλες πλάσματος θετικού και αρνητικού φορτίου που αναπαριστά το πλάσμα που τυλίγεται γύρω από αυτό που είναι γνωστό ως ρεύματα Birkeland, όπως προαναφέρθηκε.
Οι στήλες καθώς διαχωρίζονται μαγνητικά και τυλίγονται η μία γύρω από την άλλη, απεικονίζονται σαν οι κεραυνοί του Βιρακότσα. Κατά τον Σκοκ, πρόκειται γα μια στυλιζαρισμένη εκδοχή ή τέχνη αναπαράστασης της βασικής φυσικής πλάσματος συνδυασμένη με τον άνθρωπο – πτηνό που φιγουράρει σε όλη την επιφάνεια της Πύλης.
Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο του Τιαχουανάκο, υπάρχει η βάση μιας πυραμίδας, o ναός Kalasasaya (Καλασασάγια) και πολλές άλλες απίστευτες δομές. Στις αρχές του 20ού αιώνα μελετήθηκαν διεξοδικά από πολλούς ερευνητές, από τους οποίος ο πιο γνωστός είναι ο Αυστρο-Βολιβιανός μηχανικός, εξερευνητής, συγγραφέας και ερασιτέχνης αρχαιολόγος, Arthur Pοsnanski (Άρθουρ Ποζνάνσκι).
Ο Ποζνάνσκι πέρασε πάνω από 40 χρόνια μελετώντας το Τιαχουανάκο και το χρονολόγησε πριν από το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, ανάμεσα στο 17000 και το 12000 π.Χ. Όλα του τα στοιχεία τα παρέθεσε αναλυτικά στο βιβλίο του με τίτλο Tihuanacu: The Cradle of American Man (Τιαχουανάκο: Το λίκνο του Αμερικανού ανθρώπου) που κυκλοφόρησε το 1945.
Εκείνη την εποχή η θεωρία του δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη από τους ακαδημαϊκούς και ακόμα και σήμερα, απορρίπτεται.
Ο Ποζνάνσκι ήταν επίσης πεπεισμένος ότι το συγκρότημα χτίστηκε μεν από αρχαίους Αμερικανούς, αλλά όχι από τους Αϋμάρας και ότι o ναός Καλασασάγια και η Πύλη του Ήλιου ήταν ευθυγραμμισμένοι με τα ηλιοστάσια περίπου του 15.000 π.Χ. Είναι πράγματι τόσο παλιά η Πύλη;
Ο Alfred Lewis Κroeber (1876-1960), ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ανθρωπολόγους στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, σε μια ανασκόπηση του βιβλίου του Ποζνάνσκι δήλωσε ότι η απόλυτη τεχνολογία χρονολόγησης του Τιαχουανάκο δεν τοποθετείται νωρίτερα από περίπου το… 600 μ.Χ. ενώ κάποιοι μειώνουν ακόμα περισσότερο το εύρος.
Ουσιαστικά, οι πρώτες χρονολογήσεις με ραδιενεργό άνθρακα 14, μέχρι στιγμής φτάνουν πίσω μόνο 1400 χρόνια νωρίτερα από ό,τι έλεγε ο Κroeber, ως τα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ.
Πόσο πιο πίσω όμως θα μπορούσαν να πάνε;
Ο Σκοκ λέει ότι ακόμα κι αν τα φυσικά ερείπια της πόλης δεν χρονολογούνται στο 15000 π.Χ., θα μπορούσε ο χώρος να έχει αφιερωθεί σε μια παλαιότερη περίοδο, να ήταν μια αναγνώριση εκείνης της αρχαίας περιόδου.
Δηλαδή, ήταν κάτι αντίστοιχο με τον παλαιότερο, προδυναστικό κύκλο πολιτισμού τον οποίο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν Ζέπ Τέπι, μια πολύ πρώιμη περίοδο πολιτισμού την οποία όλοι οι ακαδημαϊκοί απέρριπταν για τόσο καιρό, αλλά τώρα πια έχουμε στοιχεία γι’ αυτήν.
Ο δρ Ρόμπερτ Σκοκ.
Θα μπορούσε το Τιαχουανάκο με κάποιο τρόπο, να μνημονεύει έναν πρώιμο πολιτισμό ή μία παλαιότερη χρονική περίοδο; Μήπως τα φυσικά λείψανα εξακολουθούν να υπάρχουν κάτω από τα σημερινά ερείπια αλλά δεν έχουν αναγνωριστεί;
Είναι κάτι σαν κι αυτό που υπέθεσε ο Robert Bauval που σκέφτηκε να συσχετίσει τις πυραμίδες της Γκίζας με τη θέση της ζώνης του Ωρίωνα στον ουρανό, αλλά όχι του 2.500 π.Χ., αλλά του 10.500 π.Χ.
Ο Bauval, δεν υποστήριξε ότι απαραίτητα οι ίδιες οι πυραμίδες είναι τόσο παλιές, αλλά ότι μνημονεύουν μια περίοδο πολύ παλιά πίσω στο παρελθόν, της οποίας τα φυσικά λείψανα είναι η Σφίγγα και ενδεχομένως και κάποιες άλλες κατασκευές, ότι δηλαδή οι πυραμίδες μνημονεύουν τις πρωταρχικές πυραμίδες εκείνης της περιόδου, οι οποίες ξαναχτίστηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν αργότερα.
Ένα από τα προβλήματα του Τιαχουανάκο είναι ότι έχει υποφέρει πολύ κατά τη διάρκεια των αιώνων. Όπως αναφέρει το βιβλίο του Ποζνάνσκι, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι μια χριστιανική εκκλησία είναι χτισμένη ολόκληρη με πέτρες που έχουν παρθεί από την αρχαία τοποθεσία.
Στο πίσω μέρος της εκκλησίας έχουν ενσωματωθεί μερικά από τα αρχαία γλυπτά. Οπότε, όταν έχουμε τόσα αγάλματα και κατασκευές τόσο βανδαλισμένες, είναι πολύ δύσκολο να τα συναρμολογήσουμε ξανά και να βρούμε μια ρεαλιστική χρονολόγηση.
Το μυστήριο του Puma Punku
Μια άλλη τοποθεσία που σχετίζεται με το Τιαχουανάκο, στην πραγματικότητα είναι μέρος του ίδιου συγκροτήματος, είναι η Puma Punku, η Πύλη των Πούμα στη γλώσσα κέτσουα, που περιέχει οικοδομικά μπλοκ σε σχήμα Ήτα κομμένα με απίστευτη ακρίβεια, τα οποία είναι πολύ διάσημα.
Όλοι αναρωτιούνται πώς μπόρεσαν να σκαλίσουν τέτοια πράγματα με τόση φινέτσα σε τόσο πρώιμα χρόνια και επίσης πόσο παλιά είναι.
Σύμφωνα με τον Ποζνάνσκι, η Puma Punku ανάγεται στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων. Ποιες τεχνικές χρησιμοποιήθηκαν όμως; Πώς σκαλίστηκαν αυτά τα μπλοκ;
Κατασκευές του Τιαχουανάκο σε σχήμα Ήτα.
Κάτι που συζητείται πολύ στις μέρες μας είναι αν μερικά από αυτά τα πετρώματα είναι γνήσια, φυσικά πετρώματα. Πολλή συζήτηση γίνεται εδώ και πολύ καιρό, είτε μιλάμε για φυσικό, είτε για τεχνητό βράχο.
Έχει τεθεί το ερώτημα αν πρόκειται για χυτό βράχο, για κάποιο είδος δηλαδή ψεύτικου βράχου. Ο καθηγητής Σκοκ μιλώντας ως γεωλόγος, εννοεί κάτι που υποδηλώνει ότι δεν είναι φυσικό πέτρωμα.
Ο Ποζνάνσκι είχε θίξει αυτό το θέμα σχεδόν εκατό χρόνια πριν, μιλώντας για τους τεράστιους πέτρινους όγκους του Τιαχουανάκο. Δεδομένου ότι έχουν διατυπωθεί τόσες πολλές υποθέσεις σχετικά με την ακατέργαστη πρώτη ύλη από την οποία σκαλίστηκαν τα τεράστια μνημεία του Τιαχουανάκο, συμπεριλαμβανομένου και του Puma Punku, είναι απαραίτητο να ασχοληθούμε με αυτό, έστω και εν συντομία, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει ότι οι τεχνίτες του Τιαχουανάκο κατείχαν το μυστικό της χύτευσης λίθων.
Το 1907 ο Ποζνάνσκι, αφού εξέτασε πολύ προσεκτικά μια χυτή πέτρα, απεφάνθη ότι το υλικό της πιθανότατα μεταφέρθηκε από ένα σβησμένο ηφαίστειο που βρίσκεται περίπου 50 μίλια μακριά από το Τιαχουανάκο.
Υποστήριξε ότι οι ιδρυτές της αρχαίας πόλης χρησιμοποίησαν την υγρή λάβα του ηφαιστείου, το οποίο εκείνη την εποχή είχε εκραγεί, οδηγώντας την μέσω καναλιών στους πρόποδες του βουνού, προκειμένου να ρεύσει μέσα σε πήλινα καλούπια, μια πρωτόγονη μέθοδος που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στη χύτευση υγρού σιδήρου.
Στο Τιαχουανάκο βρέθηκαν πράγματι καλούπια που χρησιμοποιήθηκαν όμως για χύτευση ειδώλων. Τα περιγράμματά τους έχουν την ίδια εμφάνιση με αυτά που χρησιμοποιούνται τώρα στη χύτευση σιδήρου. Τα καλούπια αποδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα έφερναν υγρή λάβα χύνοντας τη σε αυτά τα σχήματα και στη συνέχεια την έβαζαν να πήξει, αντί να τη σκαλίσουν.
Ωστόσο, 40 χρόνια αργότερα, ο Ποζνάνσκι άλλαξε γνώμη. Το 1945 έγραψε στο βιβλίο του ότι «αποσύρω μια παλιά μου υπόθεση την οποία είχα προωθήσει πριν από 40 χρόνια σχετικά με τα οικοδομικά μπλοκ του Τιαχουανάκο. Για να πραγματοποιηθούν οι σχετικές μελέτες, έγιναν μικροσκοπικές τομές στα διαφορετικά δείγματα και στη συνέχεια ελήφθησαν μικροφωτογραφίες τους με πολωμένο φως».
Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για τους γεωλόγους. Ο Ποζνάνσκι έκανε τελικά πετρογραφική ανάλυση αρκετών δειγμάτων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για φυσικά πετρώματα, δηλαδή ότι τελικά είχαν λαξευτεί. Οι κατασκευαστές τους όμως πρέπει να χρησιμοποιούσαν κάποιες πολύ προηγμένες τεχνικές για να τα λατομήσουν, να τα μετακινήσουν και να τα σκαλίσουν.
Μ’ άλλα λόγια, αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ιδέα ούτε πώς τα σκάλισαν, ούτε πώς δημιούργησαν μερικά από αυτά. Είναι ένα συνεχιζόμενο μυστήριο.
Παγκόσμια επικοινωνία
Ωστόσο, το Ήτα που το βλέπουμε στο Puma Punku της Νοτίου Αμερικής, το συναντάμε και στο Γκιομπεκλί Τεπέ της Ασίας! Ο καθηγητής Σκοκ τα ανέφερε όλα αυτά για να φτάσει στη διαπίστωση ότι παντού στον αρχαίο κόσμο, υπήρχαν ΚΟΙΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑ, όπως το Ήτα.
Μια πιθανή ερμηνεία του Ήτα, τουλάχιστον στο Τιαχουανάκο, είναι «πύλη» ή «δίοδος». Αλλά θα μπορούσε να συμβολίζει το ίδιο πράγμα και στο Γκιομπεκλί Τεπέ, στα Λουβικά και τα Χιττιτικά ιερογλυφικά;
Ο Σκοκ πιστεύει πως ναι. Έχουμε μια Πύλη προς τον Ήλιο που φέρει τον ηλιακό συμβολισμό πάνω της. Είναι πεπεισμένος ότι το Ήτα εν μέρει είναι μια πολύ στυλιζαρισμένη απόδοση μέρους αυτού του ηλιακού συμβολισμού.
Οπότε, τα δύο ραβδιά που κρατάει η φιγούρα της Puma Punku, θεωρεί ότι συμβολίζουν δύο στήλες πλάσματος.
Θα μπορούσε βέβαια να πεί κάποιος ότι ίσως είναι υπερβολική αυτή η ερμηνεία, αλλά μπορεί ωραιότατα να είναι διαμορφώσεις ηλιακού πλάσματος σε στυλιζαρισμένη μορφή.
Όπως ελέχθη, ο Ήλιος ήταν πολύ σημαντικός σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από απλώς μια φωτεινή σφαίρα στον ουρανό.
Ήταν τόσο σημαντικός, τόσο από πνευματική, όσο και από ρεαλιστική άποψη του τι μπορεί να κάνει με την πάροδο του χρόνου και με την πάροδο των αιώνων. Έτσι, οι αρχαίοι γνώριζαν ότι ήμασταν συνδεδεμένοι με τον Ήλιο.
Τα αστέρια είναι ο Κόσμος. Η Πηγή, το θείο, με την κυριολεκτική έννοια και από αυτό προερχόμαστε και σ’ αυτό επιστρέφουμε. Πρέπει επομένως να επανα-ανακαλύψουμε τη σοφία τους και να καταλάβουμε την Κοσμική μας καταγωγή.
Για αυτούς, ο Ήλιος ήταν ο Θεός. Το οροπέδιο της Γκίζας κυριολεκτικά το άγγιξε ο Ήλιος, αγγίχτηκε από το Θεό. Γι’ αυτό τελικά το λάτρευαν τόσο πολύ. Έχουμε πια όλα τα στοιχεία γι’ αυτό τα οποία και παρατέθηκαν.
Ο Πλάτωνας γνώριζε…
Όταν ο Πλάτωνας μιλάει για την Ατλαντίδα και τις Παγκόσμιες Εποχές, μιλάει για μια περίοδο που, με σύγχρονους όρους, είναι το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων.
Μιλάει για την καταστροφή της Ατλαντίδας σε μια μέρα μόνο και σε μια νύχτα και αυτό συνδέεται με τα σύγχρονα στοιχεία για το τι συνέβη στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, τόσο δραματικά και τόσο ξαφνικά.
Αναμφισβήτητα λοιπόν υπήρχε ένας προηγούμενος κύκλος πολιτισμού που τελείωσε στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων. Ακολούθησε μια σκοτεινή περίοδος που οφειλόταν στον αδρανή Ήλιο και μετά ο πολιτισμός άρχισε να αναπτύσσεται ξανά.
Κλείνοντας την διάλεξή του, ο δρ Σκοκ προτρέπει αφενός μεν να γνωστοποιήσουμε με εύστοχο τρόπο αυτά τα γεγονότα στα παιδιά και στους νέους, και αφετέρου δε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε την κυρίαρχη Ιστορία και αρχαιολογία.
============================
ΠΗΓΕΣ:
Επίσημη ιστοσελίδα του δρ Ρόμπερτ Σκοκ
Βιβλία του δρ Ρόμπερτ Σκοκ στα αγγλικά:
Forgotten Civilization: New Discoveries on the Solar-Induced Dark Age
(μαζί με τη σύζυγό του Catherine Ulissey)
Εκδ. Inner Traditions, αναθεωρημένο, 2021.
Origins of the Sphinx: Celestial Guardian of Pre-Pharaonic Civilization
(μαζί με τον Robert Bauval)
Εκδ. Inner Traditions, 2017.
The Parapsychology Revolution: A Concise Anthology of Paranormal and Psychical Research
Compilation and commentary
(μαζί με τον Logan Yonavjak)
Εκδ. Tarcher/Penguin, 2008.
Pyramid Quest: Secrets of the Great Pyramid and the Dawn of Civilization
(μαζί με τον Robert Aquinas McNally)
Εκδ. Tarcher/Penguin, 2005.
Voyages of the Pyramid Builders: The True Origins of the Pyramids From Lost Egypt to Ancient America
(μαζί με τον Robert Aquinas McNally)
Εκδ. Tarcher/Penguin, 2003.
Voices of the Rocks
(μαζί με τον Robert Aquinas McNally)
Harmony, 1999.
Δίωρη διάλεξη στη διάσκεψη κορυφής Cosmic Summit 2025 του δρ Σκοκ
Άλλα σχετικά προτεινόμενα βιβλία εσωτερισμού στα ελληνικά:
Ο Σμαράγδινος Πίναξ. Κείμενον και Σχόλια
Ερμού του Τρισμέγιστου
Έκδοση του περιοδικού «Σφιγξ»
Αθήναι, 1936.
Η απόκρυφος εξέλιξις της ανθρωπότητος
(First Principles of Theosophy)
C. Jinarajadasa, M.A.,
Αντιπροέδρου της Θεοσοφικής Εταιρείας 1921-1928
Εκδ. Θεοσοφικός Οίκος Συν.Π.Ε.
Εν Αθήναις, 1928.
Ιστορίες του Βεελζεβούλ στον εγγονό του. Μια αντικειμενικά αμερόληπτη κριτική της ζωής των ανθρώπων,
Η ζωή είναι πραγματική μόνο όταν «Είμαι»,
Γεωργίου Γκουρτζίεφ,
Και τα δύο από τις εκδ. Πύρινος Κόσμος.
Αναζητώντας τον Κόσμο του Θαυμαστού
Πήτερ Ουσπένσκι (P. D. Ouspensky)
(Οι διδασκαλίες του Γκουρτζίεφ παραδομένες από τον καλύτερο μαθητή του),
Εκδ. Πύρινος Κόσμος, 1989.
|
TI EINAI H ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟ Η «κρυστάλλωση της προσωπικότητας» είναι μια έννοια από τις αποκρυφιστικές και εσωτερικές παραδόσεις, η οποία διαδόθηκε κυρίως από το σύστημα του Τέταρτου δρόμου του Αρμένιου μυστικιστή, φιλόσοφου, συγγραφέα και μουσικοσυνθέτη ελληνικής καταγωγής, Γεώργιου Γκουρτζίεφ (1866-1949) που δεν απαιτεί απομόνωση από τον κόσμο (οι άλλοι τρεις είναι: του φακίρη, του μοναχού και του γιόγκι). Η κρυστάλλωση της προσωπικότητας περιγράφει τη διαδικασία μετάβασης από ένα κατακερματισμένο, μηχανικό εγώ («προσωπικότητα») σε έναν ολοκληρωμένο, συνειδητό και ενοποιημένο εσωτερικό εαυτό («ουσία»). Στην εσωτερική φιλοσοφία, αυτή η εσωτερική συνοχή συχνά θεωρείται ότι χτίζεται μέσω σκοπούμενης ταλαιπωρίας, αυτοπαρατήρησης και τριβής μεταξύ αντίθετων εσωτερικών δυνάμεων (για παράδειγμα, «ναι» και «όχι»). Οι εσωτεριστές θεωρητικοί και φιλόσοφοι όταν αναλύουν αυτήν την ιδέα μέσω της φυσικής του ηλιακού πλάσματος, αντλούν αναλογίες μεταξύ της ανθρώπινης συνείδησης και των ιδιοτήτων της έντονα ενεργοποιημένης, φορτισμένης ύλης (πλάσμα). Στη φυσική, το πλάσμα είναι μια εξαιρετικά χαοτική, ιονισμένη κατάσταση της ύλης που είναι ικανή για αυτοοργάνωση, στρίβοντας σε δίνες και σχηματίζοντας γεωμετρικά μοτίβα (όπως σχοινιά μαγνητικής ροής και ελικοειδείς δομές). Το κοσμικό κύκλωμα (ρεύματα Birkeland) Ο ηλιακός άνεμος και η μεταφορά πληροφοριών |
Στη φυσική του πλάσματος, τα ρεύματα Birkeland είναι τεράστια νήματα ηλεκτρικού ρεύματος που ρέουν μέσα στο διάστημα, συνδέοντας αστέρια, γαλαξίες και πλανήτες.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.